باج

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آپادانا تخت جمشید: اشیایی همچون دستبندهای تزئینی، کاسه و آمفورا بعنوان هدیه و نشانی از وفاداری به سلسلهٔ هخامنش پیشکش می‌شود.

باج سرمایه‌ای است که یکی از طرفین به عنوان نشانه‌ای از احترام و یا اغلب در زمینه‌های تاریخی یا نشانی از تسلیم و یا وفاداری به دیگری می‌دهد.

در ایران[ویرایش]

در زمان هخامنشیان گونه‌ای از باج تنها بمنظور تامین هزینه‌های حفاظت از شهرها و امپراطوری از گونه‌ها و طوایف مختلف مردم کسب می‌شد. این گونه از باج برای برتریِ دینیِ هخامنشیان گرفته نمی‌شد.

در اروپا[ویرایش]

پول باج، جرج هی تر ۱۸۱۷.

مهاجمانی مانند وایکینگها و قبایل کلتیک در صورتیکه باج موردِ نظر خود را دریافت می‌کردند از حمله به قبایل دیگر احتراز می‌کردند. در اروپا باج همیشه پول نبود. گاهی نیز با گرفتنِ گروگان در ازای رفتار خوب موافقت می‌کردند.

در اسلام[ویرایش]

خلافت اسلامی معرفِ یک شکل جدید از باج بود که با نام جزیه شناخته می‌شد و به طور قابل توجهی از اشکال رومی پیش از خود متفاوت بود.

مسیحیان شبه جزیره ایبری واژه جزیه را به tributo ترجمه کردند و پسینترها این گونه از باج در سرزمین‌های بر جدید بوسیله امپراتوری اسپانیا و امپراتوری پرتغال بکار گرفته شد.[۱]

پانویس[ویرایش]

خوانش بیشتر[ویرایش]