باتری روی–کربن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
چند باتری روی–کربن در ابعاد مختلف

باتری روی–کربن گونه ای از باتری خشک است که در آن از دو الکترود روی (به صورت قوطی) و کربن (به صورت میله گرافیتی) استفاده می شود. این گونه از باتری شکل پیشرفته تری از باتری لکلانشه است و کاربردهای فراوانی از تجهیزات خانگی تا اسباب بازی دارد.[۱]

برش مقطعی یک باتری روی–کربن.

عوارض محیط زیستی[ویرایش]

هزاران تن از باتری روی-کربن در هر سال در سراسر جهان دور انداخته و اغلب بازیافت نمی شود. سطوح داخلی از روی در اصل می تواند با جیوه تحت پوشش قرار بگیرد به شکل یک الکترود پوشیده شده. این امر 'واکنش محلی' که در آن ناخالصی های موجود در روی باعث ایجاد مناطق کوچکی از "واکنش آبکاری" که باعث می شود روی با الکترولیت واکنش نشان دهد با سرعت بیشتری از آنچه انتظار میرود کاهش می دهد. جیوه در سلول های دور انداخته شده می تواند نفوذ به محیط زیست نماید. قانون در کشورهای مختلف (مانند رهنمود باتری در اتحادیه اروپا و قانون مدیریت باتری حاوی جیوه و قابل شارژ در ایالات متحده) در حال حاضر استفاده از جیوه را در باتری محدود می سازد. تولید کنندگان در حال حاضر باید برای جلوگیری از واکنش محلی و تخلیه-خودکار، از روی بسیار خالص بیشتری استفاده کنند. راحتی تولید و دفع، یک سلول خشک روی-کربن، اثرات زیست محیطی کمتری در دفع، در مقایسه با برخی از انواع باتری های دیگر دارد. منگنز (III) به آسانی اکسیده می شود و به همین ترتیب غیرفعال می شود. مقدار کمی از روی، کربن و نمک آمونیوم نیز بی ضرر هستند. [8] در ایالات متحده، قانون فدرال اجباری ایجاد نمی کند که باتری-روی کربن به عنوان زباله های خطرناک علامت گذاری شود.

منابع[ویرایش]

  1. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Zinc–carbon battery»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۴ اسفند ۱۳۹۲).

پیوند به بیرون[ویرایش]