ایست قلبی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ایست قلبی

سی.پی.آر در حال اجرا بر روی بیماری با ایست قلبی.
آی‌سی‌دی-۱۰ I46
آی‌سی‌دی-۹ 427.5
دادگان بیماری‌ها 2095
سمپ D006323

ایست قلبی یا آرست قلب (به انگلیسی: Cardiac arrest) یا ایست قلبی ریوی در پزشکی، بصورت توقف گردش خون شناخته می‌شود. در این حالت عضلهٔ قلب هیچ‌گونه انقباضی نداشته و قلب هیچ خروجی و جریان خونی ندارد. ایست قلبی یکی از شرایطی‌ست که ممکن است برای یک پزشک در صدور گواهی فوت قانونی مورد استفاده قرار گیرد.[۱]

ایست قلبی با حمله قلبی یا اختلال خونرسانی به قلب٬ متفاوت است هرچند ممکن است ایست قلبی در اثر یک حمله قلبی نیز اتفاق بیافتد.[۲] علل مختلفی ممکن است موجب ایست قلبی می‌شود مانند حمله قلبی و بیماری شریان‌های کرونری ، اختلالات ریتم قلب مانند آسیستول ، تروما ، آمبولی ریه ، غرق شدگی ، خونریزی مغزی ، مصرف بیش از حد دارو و کاردیومیوپاتی.

درمان احیای قلبی ریوی فوری است.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Jameson, J. N. St C.; Dennis L. Kasper; Harrison, Tinsley Randolph; Braunwald, Eugene; Fauci, Anthony S.; Hauser, Stephen L; Longo, Dan L. (2005). Harrison's principles of internal medicine. New York: McGraw-Hill Medical Publishing Division. ISBN 0-07-140235-7. 
  2. Mallinson, T (2010). "Myocardial infarction". Focus on First Aid (15): 15. Retrieved 2010-06-08.