ایالت چاکو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ایالت چاکو
Provincia del Chaco
ایالت
پرچم ایالت چاکو
پرچم
Official seal of ایالت چاکو
Seal
محل ایالت چاکو در نقشهٔ آرژانتین
محل ایالت چاکو در نقشهٔ آرژانتین
Chaco (Argentina), departments and capital.png
مختصات: ۲۷°۲۷′۰۵″ جنوبی ۵۸°۵۹′۱۲″ غربی / ۲۷.۴۵۱۳۹° جنوبی ۵۸.۹۸۶۶۷° غربی / -27.45139; -58.98667مختصات: ۲۷°۲۷′۰۵″ جنوبی ۵۸°۵۹′۱۲″ غربی / ۲۷.۴۵۱۳۹° جنوبی ۵۸.۹۸۶۶۷° غربی / -27.45139; -58.98667
کشور  آرژانتین
مرکز ایالت رزیستنسیا
دولت
 • فرماندار خورخه کاپیتانیچ
مساحت
 • کل
۹۹٬۶۳۳ km۲ (۳۸٬۰۰۰ sq mi)
جمعیت (۲۰۱۰)
 • جمعیت ۱٫۰۵۳٫۴۶۶
 • تراکم
۱٫۱×۱۰−۵/km۲ (۲٫۷×۱۰−۵/sq mi)
نام اهلیت chaqueño
منطقه زمانی ART (یوتی‌سی ۳-)
کد ایزو ۳۱۶۶ AR-H
وب‌گاه portal1.chaco.gov.ar

ایالت چاکو ، یکی از ایالات 23 گانه آرژانتین، واقع در شمال کشور و در مرز پاراگوئه می‌باشد که از غرب با ایالات سالتا و سانتیاگو دل استرو، از شرق و شمال با فورموزا، از جنوب با سانتافه و از جنوب شرق با کورینتس مرز مشترک دارد . چاکو بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ پرزیدنته پرون نامیده میشد .

مشخصات[ویرایش]

  • مرکز : رزیستنسیا
  • مساحت : ۹۹٬۶۳۳ کیلومترمربع
  • جمعیت : ۹۸۴,۴۴۶ ( تا ۲۰۰۱ )
  • فرماندار : خورخه کاپیتانیچ
  • شهرهای عمده : سائنز پنیا

تاریخچه[ویرایش]

پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، ایالتی که اکنون چاکو نام دارد مانند دیگر ایالات آرژانتین، زیستگاه بومیان ( گوارانی، ویچی و توبا ) بود . از آنجا که ایالت، منبع عمدهٔ غذایی برای ساکنان اولیه بود، آن را چاکو ( در زبان کچوا به معنای شکار ) نامیدند . نخستین شهری که در ایالت تاسیس شد " کونسپسیون ده بوئنا اسپرانزا " متعلق به سالهای ۱۵۸۵ تا ۱۶۳۲ بود . اما حملات بومیان، ساکنان شهر را وادار به ترک آنجا کرد . در قرن ۱۷ یک قرارگاه متعلق به هیأت تبلیغی ژزوییت‌ها با نام سان فرناندو دل ریونگرو در محل کنونی شهر رزیستانسیا تاسیس شد اما ۱۵ سال بعد خالی از سکنه شد . در پایان سدهٔ ۱۹ درگیری هایی موسوم به جنگ اتفاق مثلث بین آرژانتین و پاراگوئه در منطقه گران چاکو درگرفت . این درگیری‌ها موجب شد که شهر خالی از سکنهٔ سان فرناندو ( رزیستانسیای کنونی ) بازسازی و به یک مقر نظامی بدل شود . ( ۱۸۷۶ ) در سال ۱۸۷۲ " منطقهٔ ملی گران چاکو " که ایالت فورموزا ی کنونی و بخش هایی از پاراگوئه را در بر می گرفت تشکیل شد اما این بخش اداری ۱۲ سال بعد تجزیه و در سال ۱۹۵۱ تبدیل به یک ایالت شد . نام جدید آن " ایالت پرزیدنته پرون " بود که در سال ۱۹۵۵ و در پی سرنگونی دولت خوان دومینگو پرون توسط نظامیان، نام تاریخی خود را به دست آورد . بین سال‌های پایانی سده ۱۹ و اوایل دهه ۲۰ مهاجران بسیاری از آلمان، کانادا و روسیه به چاکو آمدند .

جغرافیا و اقلیم[ویرایش]

ایالت بخشی از منطقه گران چاکو می‌باشد که به سبب شرایط آب و هوایی غیر عادی اش " جهنم سبز " نام دارد . خشکسالی‌های مکرر، جغرافیای ایالت را به بیابان می‌کند . در مقابل، باران‌های شدید و سیل‌های اتفاقی نیز، منطقه را به شکل جنگل‌های گرمسیری درمی آورد .

تفاوت نواحی مختلف در پوشش گیاهی از ریزش نابرابر ناشی می‌شود : در غرب جنگل‌های بی باران غیر قابل نفوذ با بارش سالانه ۶۰۰ میلیمتر و در شرق جنگل ( سلوا چاکنیا ) با رطوبت زیاد و بارش سالانه ۱۱۰۰ میلیمتر

رودهای سالادو، ریونگرو، پالومتا، ریو ده اورو، گوایکورو و تاپه ناگا از مهم‌ترین رودهای ایالت هستند که از غرب به شرق جریان دارند و به دو رود پارانا و پاراگوئه می ریزند . حیات وحش منطقه شامل گونه‌های غیربومی چون کروکدیل، میمون، رتیل، گراز، جاگوار، آرمادیلوی بزرگ، آناکوندا، مار زنگی و انواع مارهای سمی است .

اقتصاد[ویرایش]

ایالت چاکو با تولید ناخالص داخلی برابر۴/۴ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درامد سرانه ۴۴۷۰ همچون سایر ایالات شمالی از نظر اقتصادی کم توسعه می‌باشد . کشاورزی در چاکو به علت خشکسالی‌های دهه‌های گذشته محدود است، با این وجود محصولات عمده ( ۱۷ درصد اقتصاد ایالت ) آن پنبه ( ۶۰ درصد تولید ملی )، سویا، ذرت، برنج، نیشکر، توتون و چوب می‌باشد . صنایع ۱۰ درصد اقتصاد چاکو را تشکیل می دهد . از جمله آنها : صنایع نساجی و صنایع تولیدی ( کاغذ، الکل، شکر، زغال، ذرت خوشه ای، روغن ) می باشند . صنعت جهانگردی در ایالت منبع چندان درامدزایی نمی‌باشد . از جاذبه‌های توریستی ایالت میتوان پارک ملی چاکو را نام برد .

تقسیمان سیاسی[ویرایش]

ایالت به 25 بخش ( دپارتمان ) تقسیم می‌شود .

1 – بخش آلمیرانته براون

2 – بخش برمه خو

3 – بخش چاکابوکو

4 – بخش کماندانته فرناندز

5 – بخش دوسه ده اکتوبره

6 – بخش دوس ده آبریل

7 – بخش فرای خوستو سانتاماریا دل اورو

8 – بخش خنرال بلگرانو

9 – خنرال دونووان

10 – بخش خنرال گمس

11 – بخش ایندپندنسیا

12 – بخش لیبرتاد

13 – بخش لیبرتادور خنرال سان مارتین

14 – بخش مایپو

15 – بخش مایور لوئیز خورخه فونتانا

16 – بخش نووه ده خولیو

17 – بخش اوهیجین

18 – بخش پرزیدنسیا دلاپلازا

19 – بخش پریمرو ده مایو

20 – بخش کوئیتی لیپی

21 – بخش سان فرناندو

22 – بخش سان لورنزو

23 – بخش سارخنتو کابرال

24 - بخش تاپه ناگا

25 – بخش ونتیسینکو ده مایو

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی