ایالت سانتیاگو دل استرو

برای دیگر کاربردها، سانتیاگو (ابهام‌زدایی) را ببینید.

ایالت سانتیاگو دل استرو Provincia de Santiago del Estero
—  ایالت  —
پرچم مهر
محل ایالت سانتیاگو دل استرو در نقشهٔ آرژانتین
مختصات: غربی′۱۶°۶۴ جنوبی′۴۷°۲۷
کشور	آرژانتین
مرکز	سانتیاگو دل استرو
دولت
- فرماندار	خراردو زامورا
مساحت
- جمعاً	۱۳۶٬۳۵۱ کیلومترمربع
جمعیت (۲۰۱۰)
- کل	۸۹۶٬۴۶۱
- تراکم	۶٫۶/کیلومترمربع
Demonym	santiagueño
منطقه زمانی	ART (یوتی‌سی ۳-)
کد ایزو ۳۱۶۶	AR-G
وب‌گاه	sde.gov.ar

ایالت سانتیاگو دل استرو ، یکی از ایالات ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در شمال کشور می‌باشد که با ایالات سالتا ، چاکو ، سانتافه ، کاتامارکا ، کوردوبا و توکومان مرز مشترک دارد .

مشخصات

• مرکز : سانتیاگو دل استرو
• مساحت : ۱۳۶۳۵۱ کیلومترمربع
• جمعیت : ۸۰۴۴۵۷ ( تا ۲۰۰۱ )
• فرماندار : خراردو زامورا

تاریخچه

پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، ایالتی که اکنون سانتافه نام دارد زیستگاه بومیان ( ساناویرونس و خوریستونوکوتس ) بود . این ایالت به گونه ای شگفت آور، محل زندگی صدهزار نفر از گویشوران گونه ای محلی زبان کچوا ( زبان اینکاها ) می‌باشد .

دیه گو ده روخاس در سال ۱۵۴۲ نخستین کسی که به منطقه رسید . فرانسیسکو ده آگیره شهر سانتیاگو دل استرو را در سال ۱۵۵۳ بنا کرد . سانتیاگو دل استرو زیر تسلط دولت‌های مختلفی از جمله توکومان بوده است . به دلیل توجه کمی که به این شهر میشد تا اوایل قرن ۲۰، جمعیتی معادل ۵۰۰۰ نفر داشت . با ایجاد منطقه سالتا، سانتیاگو دل استرو به توکومان ملحق شد وبعدها در خلال جنگ استقلال ( ۱۸۲۰ ) با رهبری فرماندار خوان فیلیپه ایبارا از توکومان جدا شد . از حامیان برجسته ایالت، قانون گذار و آهنگساز مشهور، آمانسیو خاسینتو آلکورتا بود . تلاش‌های وی جهت مدرن کردن تجارت و نظام مالیاتی و بهبود سیستم بانک داخلی بود . در اوایل قرن ۲۰، ایالت توانست اراضی مورد مناقشه با ایالت چاکو را به دست آورد . بدین ترتیب ایالت دارای ۴ شهر و ۳۵ هزار نفر جمعیت شد . احداث سد لوس کوئیروگا در سال ۱۹۵۰زمین‌های کم آب ایالت را آبیاری می کرد .

چشمه‌های آب گرم ریو اوندو که در شمال غرب شهر سانتیاگو دل استرو قرار دارد با وجود آنکه در مسیری صخره دار قرار داشت، جمعیت بسیاری را به سوی خود جذب می کرد . این چشمه‌ها نخستین بار توسط اسپانیایی‌ها در سال ۱۵۴۳ مشاهده شدند . پروفسور هرکولس کورتی در سال ۱۹۱۸ به خاصیت درمانی آبهای ریو اوندو پی برد . به زودی جمعیت زیادی به آن منطقه روانه شدند . به همین دلیل اولین هتل رسمی در دهه ۱۹۴۰ تاسیس شد . چشمه‌های اب گرم ریو اوندو پس از چشمه‌های ریکیاویک ایسلند مقام دوم را در جهان دارند .

در سال ۱۹۴۸ پرونیست جوان، کارلوس خوارز فرماندار سانتیاگو دل استرو شد . او بعدها به چهره سیاسی برجسته ایالت بدل گشت . وی چهره واقعی خود را با رویه به ظاهر دوستانه اش پنهان می کرد و ترتیب قتل رقبای خود را صادر می کرد . ( سزار ایتوره در ۱۹۹۶ و خراردو سوئلدو در ۱۹۹۸ ) . وی در سال ۲۰۰۲ و در رابطه با قتل دو زن جوان بازداشت شد .

جغرافیا و اقلیم

بیشتر ایالت بخشی از منطقه گران چاکو می‌باشد که شامل زمین‌های هموار و در برخی موارد فرورفتگی هایی است . تالاب‌های حوضهٔ رودهای سالادو و دولسه دراین فرورفتگی‌ها شکل گرفته است . خاک خشک آن در نواحی نیمه بیابانی و استپی سرشار از آهک و نمک می‌باشد . دمای هوای متوسط در ایالت با هوایی گرم و نیمه استوایی و فصولی بی باران ۲۱ درجه میباشد. بیشترین دمایی که تاکنون گزارش شده ۵۰ درجه بوده است . میزان بارش متوسط در زمستان ۱۲۰ م . م. بوده است .

اقتصاد

ایالت سانتیاگو دل استرو با تولید ناخالص داخلی برابر۹/۲ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درامد سرانه ۳۵۶۰ همچون سایر ایالات شمالی از نظر اقتصادی کم توسعه می‌باشد . تکیه گاه اقتصادی ایالت با نمایه ای روستایی، محصولات زراعی ( ۱۲ درصد اقتصاد ایالت ) چون پنبه ( بیست درصد تولید ملی )، سویا، ذرت و پیاز می‌باشد . رو رود سالادو و دولسه مزارع منطقه را آبیاری می کنند از سایر فعالیت درآمدزای سانتیاگو دل استرو، پرورش دام به ویژه در شرق ایالت است . تولیدات صنعتی کمتر از ۱۰ درصد اقتصاد سانتیاگو را تشکیل می دهد . از جمله آنها : صنایع غذایی، صنعت چرم، نساجی و چوب می باشند . در ضمن بخش معدن درصد ناچیزی از اقتصاد را به خود اختصاص می دهد .

در بخش خدمات، صنعت جهانگردی منبع درامدزایی می‌باشد . جاذبه‌های توریستی ایالت عبارتند از :

موزه و ساختمان‌های تاریخی شهر سانتیاگو دل استرو

چشمه‌های آب گرم ریو اوندو

پارک ملی کوپو

سد فرونتال برای ورزش‌های آبی

فرهنگ

از چهره‌های برجسته تاریخی ایالت، کلنل " خوان فرانسیسکو بورخس "، رهبر جنگ استقلال است . نویسنده معروف، خورخه لوئیز بورخس، از اخلاف وی است . رهبران انقلابی و پایه گذاران حزب انقلابی کارگران و ارتش انقلابی خلق - چون ماریو روبرتو و فرانسیسکو رنه سانتوچو – نیز از چهره‌های مهم تاریخی ایالت هستند .

ازچهره‌های فرهنگی سانتیاگو میتوان به فیلیپه تابوآدا، رامون گومز کورنت، کارلوس سانچز گراماخو، الفردو گوگنا، ریکاردو تورینیو، رافائل تورینیو ( همگی نقاش )، خورخه واشنگتن ابالوس، برناردو فیخو، کلمنتینا روزا کنل، خولیو کاره راس ( همگی نویسنده ) و آمانسیو خاسینتو آلکورتا ( آهنگساز ) اشاره نمود . مهم‌ترین وجه میراث فرهنگی ایالت را موسیقی ( فولکلور ) چاکاره را و سامبا تشکیل می دهد .

تقسیمان سیاسی

ایالت به ۲۷ بخش ( دپارتمان ) تقسیم می‌شود .

۱ – بخش آگیره ۲ – بخش آلبردی ۳ – بخش آتامیسکی ۴ – بخش آویاندا ۵ – بخش باندا ۶ – بخش بلگرانو ۷ – بخش مرکزی ( با مرکزیت سانتیاگو دل استرو ) ۸ – بخش چویا ۹ – بخش کوپو ۱۰ – بخش فیگه روآ ۱۱ – بخش خنرال تابوآدا ۱۲ – بخش گواسایان ۱۳ – بخش خیمه نز ۱۴ – بخش خوان فلیپه ایبارا

۱۵ – بخش لوره تو ۱۶ – بخش میتره ۱۷ – بخش موره نو ۱۸ – بخش اوخو ده آگوا ۱۹ – بخش پیه گرینی ۲۰ – بخش کبراچائوس ۲۱ – بخش ریو اوندو ۲۲ – بخش ریواداویا ۲۳ – بخش روبلس ۲۴ - بخش سالاوینا ۲۵ – بخش سان مارتین ۲۶ – بخش سارمینتو ۲۷ – بخش سیلیپیکا

منبع

• ویکی‌پدیای انگلیسی

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ایالت سانتیاگو دل استرو موجود است.