ایالت سانتا کروس، آرژانتین

ایالت سانتا کروز Provincia de Santa Cruz
—  ایالت  —
Flag Seal
محل ایالت سانتا کروز در نقشهٔ آرژانتین
مختصات: ‏۵۸″ ۱۲′ ۶۹°غربی ‏۲۳″ ۳۷′ ۵۱°جنوبی
کشور	آرژانتین
مرکز ایالت	ریوگالگوس
فرمانداری
• فرماندار	دانیل پرالتا
مساحت
• جمعاً	۲۴۳٬۹۴۳ km۲ (۹۴٬۱۸۷ sq mi)
جمعیت (۲۰۱۰)
• کل	۲۷۲٬۵۲۴
Demonym	santacruceño
منطقه زمانی	ART (یوتی‌سی ۳-)
کد ایزو ۳۱۶۶	AR-Z
وب‌گاه	www.santacruz.gov.ar

ایالت سانتاکروز ، یکی از ایالات ۲۳ گانه آرژانتین ، واقع در جنوب کشور و منطقه پاتاگونیا می‌باشد که با ایالت چوبوت از شمال و کشور شیلی از جنوب و غرب مرز مشترک دارد . در شرق ایالت نیز اقیانوس اطلس قرار دارد . سانتاکروز پس از ایالت بوئنوس آیرس ، بزرگ‌ترین ایالت کشور است .

مشخصات

• مرکز : ریوگالگوس
• مساحت : ۲۴۳۹۴۳ کیلومترمربع
• جمعیت : ۱۹۶۹۴۳ ( تا ۲۰۰۱ )
• فرماندار : دانیل پرالتا

تاریخچه

پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، ایالتی که اکنون سانتاکروز نام دارد زیستگاه بومیان ( تئوئلچس ) بود . در سال ۱۵۲۰ فردیناند ماژلان به مکانی که امروز خلیج سان خولیان نام دارد رسید . ۱۵ سال پس از آن، منطقهٔ اطراف رود چیکو با نام رود گایه گوس توسط مارتین ده آلکازابا کشف شد . به سبب حملات دزدان دریایی انگلیسی و پس از مشاهدهٔ فرانسیس دریک drake در ۱۵۷۸، اسپانیایی‌ها پدرو سارمینتو ده گامبوا را برای تقویت کردن و به نقشه درآوردن تنگهٔ ماژلان و جلوگیری از دسترسی نیروهای اسپانیایی‌ها به اقیانوس آرام فرستادند . در میانهٔ سدهٔ ۱۸ میلادی، ژزوییت‌ها در راستای کار تبلیغی خود در منطقه مستقر شدند . هنگامی که نایب السلطنه ریو دلاپلاتا ( وابسته به امپراتوری اسپانیا ) در سال ۱۷۷۶ به وجود آمد، منطقه تحت سلطه بوئنوس آیرس بود . در سال آنتونیو ده بیدما شهر نووا کولونیا ( پوئرتو دسه آدو امروزی ) را بنا نهاد . بین سالهای ۱۸۲۵ تا ۱۸۳۶ رشته اکتشافاتی در منطقه، از جمله توسط چارلز داروین، صورت گرفت . در سال ۱۸۶۰ فرمانده لوئیز پیدرابوئنا پایگاهی در جزیره پاوون در دهانه پوئرتو دسه آدو تاسیس کرد . در سال ۱۸۷۸ حکومت پاتاگونیا با مرکزیت ویدما به وجود آمد اما شش سال بعد به مناطق کوچکتری تجزیه شد . از جمله این مناطق " دولت ملی سانتاکروز " با مرکزیت شهر سانتاکروز بود . مرکز این منطقه در سال ۱۹۰۱ به ریو گایه گوس منتقل شد . آغاز سدهٔ ۲۰ مقارن با مهاجرت اروپایی‌ها ( به ویژه اسپانیایی‌ها، آلمانی‌ها، بریتانیایی‌ها و اسلاوها ) به مناطق خالی ازسکنه منطقه بود . غالب این مهاجران به سبب وقوع جنگ جهانی اول و علاقه به صنعت پشم به سانتاکروز آمدند . پایان جنگ موجب کاهش حجم صادرات شد که برای منطقه بحرانی جدی به شمار می رفت .

آرمان‌های ترقی خواهی و تجدد طلبی که از جانب مهاجران اسپانیایی بین مردم منطقه پراکنده شده بود، کارگران منطقه را، که در شرایط سخت و غیر انسانی کار می کردند، تحت تاثیر قرار داد . در سال ۱۹۲۲ سانتا کروز شاهد اعتصاب کارگران بود . این آکسیون که به سرکوب شدید دولتی و اعدام بسیاری از اعتصاب کنندگان انجامید، به تراژدی پاتاگونیا مشهور شد . درسال ۱۹۴۴ " منطقه نظامی کومودورو ویواداویا " که شمال دولت ملی سانتاکروز و جنوب ایالت چوبوت را در بر می گرفت تشکیل شد اما تا سال ۱۹۵۵ دوام نداشت . ۲ سال بعد سانتاکروز استقلال خود را به دست آورد . در سال ۱۹۷۳ خورخه سپرنیک، پرونیست مدافع حقوق کارگران به فرمانداری ایالت رسید . اما پشتیبانی او از اسوالدو بایر، کارگردان فیلم شورشیان پاتاگونیا ( در مورد اعتصاب کارگری ۱۹۲۲ )، موجب شد که او پس از کودتای مارس ۱۹۷۶ زندانی شود . در سال‌های بعد و پس از نهادینه شدن دمکراسی در کشور ( ۱۹۸۳ ) چهره هایی چون نستور کرچنر به فرمانداری ایالت ( ۱۹۹۱ ) و پس از آن به سمت ریاست جمهوری (۲۰۰۳) رسید .

جغرافیا و اقلیم

در غرب ایالت و در جنوب کشور، کوه‌های آند و توده‌های یخ با کوه‌های همیشه برفی وجود دارد . شیبی از مرکز ایالت تا ساحل اقیانوس اطلس وجود دارد . خط ساحلی اقیانوس اطلس نیز ( در شرق ) ترکیبی از ساحل شنی و صخره ای می‌باشد . پست‌ترین نقطه ( نسبت به سطح دریا ) در نیمکره جنوبی و غربی زمین، لاگونا دل کاربون می‌باشد ( ۱۰۵ متر ) که در سانتا کروز قرار دارد . میانگین دما در تابستان ۱۳ درجه و در زمستان ۳ درجه می‌باشد . ضمن اینکه غیراز نواحی غربی و آندی ایالت، بارش در ایالت کم است . رودهای عمده در این استپ خشک و سرد رودهای دسه آدو ، سانتا کروز ، گایه گوس ، کویل ، چیکو و پینتوراس میباشند که دره‌های حاصلخیزی ایجاد کرده اند . از دریاچه هایی که در سانتاکروز قرار دارند می توان به بوئنوس آیرس ، کاردیل ، ویدما ، آرخنتینو ، بلگرانو و سان مارتین اشاره کرد که همگی در غرب ایالت قرار دارند و آب شان با ذوب توده‌های یخی تامین می‌شود اما به واسطه اقلیم خشک از انها برای کشاورزی استفاده نمی شود . همچنین رودهای سالادو و دساگادرو مرز این ایالت را با سایر ایالات تشکیل می دهد .

اقتصاد

ایالت سانتا کروز با تولید ناخالص داخلی برابر ۳/۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درامد سرانه ۱۶۵۵۰ دلار با توجه به جمعیت کم و منابع طبیعی سرشارش، اقتصادی می‌باشد . بخش معدن و استخراج با تولید ۵/۴ میلیون متر مکعب نفت و ۳ میلیون متر مکعب گاز در سال عمده‌ترین فعالیت ایالت به شمار می آید . در ضمن تنها معدن زغال سنگ ایالت در ریو توربیو با تولید سالانه یک میلیون متر مکعب می‌باشد . از دیگر معادن باید به معادن طلا، رس، سنگ گچ و نمک اشاره کرد . دومین فعالیت درآمدزای سانتاکروز مربوط به پرورش گوسفند ( با ۷میلیون راس ) است . سانتاکروز پس از ایالت چوبوت دومین تولید کننده و صادر کننده گوشت و پشم می‌باشد . صید جانوران دریایی شامل میگو، ماهی روغن و ماهی مرکب در بندرهای پوئرتو دسه آدو، پوئرتو سان خولیان، پوئرتو سانتاکروز و ریوگایه گوس انجام می‌شود که غالب آنها یخ زده و صادراتی میباشند . زراعت در ایالت سانتاکروز به واسطه طبیعت خشک خاک ناچیز است . همچنین صنعت تیر سازی از چوب درخت لنگا از صنایع محدود به حساب می آید . صنعت جهانگردی منبعی درامدزا در ایالت می‌باشد . جاذبه‌های توریستی شامل مکانهای زیر است :

پارک ملی لوس گلاسیارس

توده‌های یخ پریتو موره نو

مسیرهای پیاده روی دهکده ال چالتن در ۲۰۰ کیلومتری شمال ال کالافاته در دامنه کوه‌های سررو توره و فیتز روی

غار باستانی با تصاویر و حکاکی " که وا دلاس مانوس " نزدیک رود پینتوراس و شهر پریتو موره نو

پارک ملی پریتو موره نو و دریاچه‌های آن

مراکز تفریحی – ورزشی برای فعالیت هایی چون کوهنوردی، ماهیگیری، قایقرانی

شهر ریو گایه گوس

تالاب دل کاربون

جنگل موحش " بوسکس پتریفیکادوس "

تقسیمان سیاسی

ایالت به ۷ بخش ( دپارتمان ) تقسیم می‌شود .

۱ – بخش کورپن آیکه

۲ – بخش دسه آدو

۳ – بخش گر آیکه

۴ – بخش لاگو آرخنتینو

۵ – بخش لاگو بوئنوس آیرس

۶ – بخش ماگایانس

۷ – ریو چیکو

منابع

• ویکی‌پدیای انگلیسی

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ایالت سانتا کروس، آرژانتین موجود است.