ایالت سانتا کروس، آرژانتین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ایالت سانتا کروز
Provincia de Santa Cruz
ایالت
پرچم ایالت سانتا کروز
پرچم
Official seal of ایالت سانتا کروز
Seal
محل ایالت سانتا کروز در نقشهٔ آرژانتین
محل ایالت سانتا کروز در نقشهٔ آرژانتین
Santa Cruz province (Argentina), departments and capital.png
مختصات: ۵۱°۳۷′۲۳″ جنوبی ۶۹°۱۲′۵۸″ غربی / ۵۱.۶۲۳۰۶° جنوبی ۶۹.۲۱۶۱۱° غربی / -51.62306; -69.21611مختصات: ۵۱°۳۷′۲۳″ جنوبی ۶۹°۱۲′۵۸″ غربی / ۵۱.۶۲۳۰۶° جنوبی ۶۹.۲۱۶۱۱° غربی / -51.62306; -69.21611
کشور  آرژانتین
مرکز ایالت ریوگالگوس
دولت
 • فرماندار دانیل پرالتا
مساحت
 • کل
۲۴۳٬۹۴۳ km۲ (۹۴٬۰۰۰ sq mi)
جمعیت (۲۰۱۰)
 • جمعیت ۲۷۲٬۵۲۴
 • تراکم
۱٫۱/km۲ (۲٫۹/sq mi)
نام اهلیت santacruceño
منطقه زمانی ART (یوتی‌سی ۳-)
کد ایزو ۳۱۶۶ AR-Z
وب‌گاه www.santacruz.gov.ar

ایالت سانتاکروز ، یکی از ایالات ۲۳ گانه آرژانتین ، واقع در جنوب کشور و منطقه پاتاگونیا می‌باشد که با ایالت چوبوت از شمال و کشور شیلی از جنوب و غرب مرز مشترک دارد . در شرق ایالت نیز اقیانوس اطلس قرار دارد . سانتاکروز پس از ایالت بوئنوس آیرس ، بزرگ‌ترین ایالت کشور است .

مشخصات[ویرایش]

  • مرکز : ریوگالگوس
  • مساحت : ۲۴۳۹۴۳ کیلومترمربع
  • جمعیت : ۱۹۶۹۴۳ ( تا ۲۰۰۱ )
  • فرماندار : دانیل پرالتا

تاریخچه[ویرایش]

پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، ایالتی که اکنون سانتاکروز نام دارد زیستگاه بومیان ( تئوئلچس ) بود . در سال ۱۵۲۰ فردیناند ماژلان به مکانی که امروز خلیج سان خولیان نام دارد رسید . ۱۵ سال پس از آن، منطقهٔ اطراف رود چیکو با نام رود گایه گوس توسط مارتین ده آلکازابا کشف شد . به سبب حملات دزدان دریایی انگلیسی و پس از مشاهدهٔ فرانسیس دریک drake در ۱۵۷۸، اسپانیایی‌ها پدرو سارمینتو ده گامبوا را برای تقویت کردن و به نقشه درآوردن تنگهٔ ماژلان و جلوگیری از دسترسی نیروهای اسپانیایی‌ها به اقیانوس آرام فرستادند . در میانهٔ سدهٔ ۱۸ میلادی، ژزوییت‌ها در راستای کار تبلیغی خود در منطقه مستقر شدند . هنگامی که نایب السلطنه ریو دلاپلاتا ( وابسته به امپراتوری اسپانیا ) در سال ۱۷۷۶ به وجود آمد، منطقه تحت سلطه بوئنوس آیرس بود . در سال آنتونیو ده بیدما شهر نووا کولونیا ( پوئرتو دسه آدو امروزی ) را بنا نهاد . بین سالهای ۱۸۲۵ تا ۱۸۳۶ رشته اکتشافاتی در منطقه، از جمله توسط چارلز داروین، صورت گرفت . در سال ۱۸۶۰ فرمانده لوئیز پیدرابوئنا پایگاهی در جزیره پاوون در دهانه پوئرتو دسه آدو تاسیس کرد . در سال ۱۸۷۸ حکومت پاتاگونیا با مرکزیت ویدما به وجود آمد اما شش سال بعد به مناطق کوچکتری تجزیه شد . از جمله این مناطق " دولت ملی سانتاکروز " با مرکزیت شهر سانتاکروز بود . مرکز این منطقه در سال ۱۹۰۱ به ریو گایه گوس منتقل شد . آغاز سدهٔ ۲۰ مقارن با مهاجرت اروپایی‌ها ( به ویژه اسپانیایی‌ها، آلمانی‌ها، بریتانیایی‌ها و اسلاوها ) به مناطق خالی ازسکنه منطقه بود . غالب این مهاجران به سبب وقوع جنگ جهانی اول و علاقه به صنعت پشم به سانتاکروز آمدند . پایان جنگ موجب کاهش حجم صادرات شد که برای منطقه بحرانی جدی به شمار می رفت .

آرمان‌های ترقی خواهی و تجدد طلبی که از جانب مهاجران اسپانیایی بین مردم منطقه پراکنده شده بود، کارگران منطقه را، که در شرایط سخت و غیر انسانی کار می کردند، تحت تاثیر قرار داد . در سال ۱۹۲۲ سانتا کروز شاهد اعتصاب کارگران بود . این آکسیون که به سرکوب شدید دولتی و اعدام بسیاری از اعتصاب کنندگان انجامید، به تراژدی پاتاگونیا مشهور شد . درسال ۱۹۴۴ " منطقه نظامی کومودورو ویواداویا " که شمال دولت ملی سانتاکروز و جنوب ایالت چوبوت را در بر می گرفت تشکیل شد اما تا سال ۱۹۵۵ دوام نداشت . ۲ سال بعد سانتاکروز استقلال خود را به دست آورد . در سال ۱۹۷۳ خورخه سپرنیک، پرونیست مدافع حقوق کارگران به فرمانداری ایالت رسید . اما پشتیبانی او از اسوالدو بایر، کارگردان فیلم شورشیان پاتاگونیا ( در مورد اعتصاب کارگری ۱۹۲۲ )، موجب شد که او پس از کودتای مارس ۱۹۷۶ زندانی شود . در سال‌های بعد و پس از نهادینه شدن دمکراسی در کشور ( ۱۹۸۳ ) چهره هایی چون نستور کرچنر به فرمانداری ایالت ( ۱۹۹۱ ) و پس از آن به سمت ریاست جمهوری (۲۰۰۳) رسید .

جغرافیا و اقلیم[ویرایش]

در غرب ایالت و در جنوب کشور، کوه‌های آند و توده‌های یخ با کوه‌های همیشه برفی وجود دارد . شیبی از مرکز ایالت تا ساحل اقیانوس اطلس وجود دارد . خط ساحلی اقیانوس اطلس نیز ( در شرق ) ترکیبی از ساحل شنی و صخره ای می‌باشد . پست‌ترین نقطه ( نسبت به سطح دریا ) در نیمکره جنوبی و غربی زمین، لاگونا دل کاربون می‌باشد ( ۱۰۵ متر ) که در سانتا کروز قرار دارد . میانگین دما در تابستان ۱۳ درجه و در زمستان ۳ درجه می‌باشد . ضمن اینکه غیراز نواحی غربی و آندی ایالت، بارش در ایالت کم است . رودهای عمده در این استپ خشک و سرد رودهای دسه آدو ، سانتا کروز ، گایه گوس ، کویل ، چیکو و پینتوراس میباشند که دره‌های حاصلخیزی ایجاد کرده‌اند . از دریاچه هایی که در سانتاکروز قرار دارند می توان به بوئنوس آیرس ، کاردیل ، ویدما ، آرخنتینو ، بلگرانو و سان مارتین اشاره کرد که همگی در غرب ایالت قرار دارند و آب شان با ذوب توده‌های یخی تامین می‌شود اما به واسطه اقلیم خشک از انها برای کشاورزی استفاده نمی‌شود . همچنین رودهای سالادو و دساگادرو مرز این ایالت را با سایر ایالات تشکیل می دهد .

اقتصاد[ویرایش]

ایالت سانتا کروز با تولید ناخالص داخلی برابر ۳/۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درامد سرانه ۱۶۵۵۰ دلار با توجه به جمعیت کم و منابع طبیعی سرشارش، اقتصادی می‌باشد . بخش معدن و استخراج با تولید ۵/۴ میلیون متر مکعب نفت و ۳ میلیون متر مکعب گاز در سال عمده‌ترین فعالیت ایالت به شمار می آید . در ضمن تنها معدن زغال سنگ ایالت در ریو توربیو با تولید سالانه یک میلیون متر مکعب می‌باشد . از دیگر معادن باید به معادن طلا، رس، سنگ گچ و نمک اشاره کرد . دومین فعالیت درآمدزای سانتاکروز مربوط به پرورش گوسفند ( با ۷میلیون راس ) است . سانتاکروز پس از ایالت چوبوت دومین تولید کننده و صادر کننده گوشت و پشم می‌باشد . صید جانوران دریایی شامل میگو، ماهی روغن و ماهی مرکب در بندرهای پوئرتو دسه آدو، پوئرتو سان خولیان، پوئرتو سانتاکروز و ریوگایه گوس انجام می‌شود که غالب آنها یخ زده و صادراتی میباشند . زراعت در ایالت سانتاکروز به واسطه طبیعت خشک خاک ناچیز است . همچنین صنعت تیر سازی از چوب درخت لنگا از صنایع محدود به حساب می آید . صنعت جهانگردی منبعی درامدزا در ایالت می‌باشد . جاذبه‌های توریستی شامل مکانهای زیر است :

پارک ملی لوس گلاسیارس

توده‌های یخ پریتو موره نو

مسیرهای پیاده روی دهکده ال چالتن در ۲۰۰ کیلومتری شمال ال کالافاته در دامنه کوه‌های سررو توره و فیتز روی

غار باستانی با تصاویر و حکاکی " که وا دلاس مانوس " نزدیک رود پینتوراس و شهر پریتو موره نو

پارک ملی پریتو موره نو و دریاچه‌های آن

مراکز تفریحی – ورزشی برای فعالیت هایی چون کوهنوردی، ماهیگیری، قایقرانی

شهر ریو گایه گوس

تالاب دل کاربون

جنگل موحش " بوسکس پتریفیکادوس "

تقسیمان سیاسی[ویرایش]

ایالت به ۷ بخش ( دپارتمان ) تقسیم می‌شود .

۱ – بخش کورپن آیکه

۲ – بخش دسه آدو

۳ – بخش گر آیکه

۴ – بخش لاگو آرخنتینو

۵ – بخش لاگو بوئنوس آیرس

۶ – بخش ماگایانس

۷ – ریو چیکو

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی