ایالت ریو نگرو
| ایالت ریو نگرو Provincia de Río Negro |
|||
|---|---|---|---|
| — ایالت — | |||
|
|||
| محل ایالت ریو نگرو در نقشهٔ آرژانتین | |||
| مختصات: غربی′۰۰°۶۳ جنوبی′۴۸°۴۰ / خطای عبارت: عملگر < دور از انتظار ۴۰٫۸شمالیمختصات: غربی′۰۰°۶۳ جنوبی′۴۸°۴۰ / خطای عبارت: عملگر < دور از انتظار ۴۰٫۸شمالی | |||
| کشور | |||
| مرکز ایالت | ویدما | ||
| فرمانداری | |||
| • فرماندار | میگل سائیس | ||
| مساحت | |||
| • جمعاً | ۲۰۳٬۰۱۳ km۲ (۷۸٬۳۸۴ sq mi) | ||
| جمعیت (۲۰۰۱) | |||
| • کل | ۵۵۲٬۸۲۲ | ||
| Demonym | Rionegrino | ||
| منطقه زمانی | ART (یوتیسی ۳-) | ||
| کد ایزو ۳۱۶۶ | AR-R | ||
| وبگاه | www.rionegro.gov.ar | ||
ایالت ریو نگرو یکی از ایالات ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در در جنوب کشور آرژانتین و شمال منطقه پاتاگونیا میباشد . ریونگرو با ایالات مندوزا، چوبوت، نئوکن، لاپامپا و بوئنوس آیرس مرز مشترک دارد . اقیانوس اطلس نیز در شرق آن قرار دارد .
محتویات |
مشخصات [ویرایش]
- مرکز : ویدما
- مساحت : ۲۰۳۰۱۳ کیلومترمربع
- جمعیت : ۵۵۲۸۲۲ (تا ۲۰۰۱)
- فرماندار : میگل سائیس
تاریخچه [ویرایش]
پیش از آنکه ورود اسپانیاییها به آمریکای جنوبی، ایالتی که امروزه ریونگرو نام دارد زیستگاه اقوام پوئلچس، پیکونچس و ووریلوچس از بومیان «تئوئل چه» بود . نخستین اکتشاف گر که از سواحل ایالت در سال ۱۵۲۰ دیدن کرد، فردیناند ماژلان بود . پس از ورود اسپانیاییها، کشیشی به نام نیکولاس ماسکاردی یک هیأت تبلیغی وابسته به ژزوئیتها در منطقه و در کرانه دریاچه نائوئل ئوآپی تاسیس کرد . در سال ۱۷۷۹ فرانسیسکو فرناندز ده ویدما viedma دو شهر ویدما و کارمن د پاتاگونس را که در دو سوی رود ریونگرو در برابر هم قرار دارند بنا کرد. پس از انقلاب مه نخستین کوششها برای کنارزدن بومیان انجام گرفت . در سال ۱۸۷۹، اسپانیاییها به فرماندهی خولیو روکا و در عملیات «فتح صحرا» بومیان را شکست دادند . دکتر فرانسیسکو مورنو، سیاح معروف، جستجوی خود را از پاتاگونیا به جنوب آغاز کرد . با آغاز سدهٔ ۱۹ میلادی، اقامتگاههایی چون سان کارلوس د باریلوچه، چوئل چوئل و خنرال روکا در منطقه احداث شد . بزودی تولید میوه به عمدهترین فعالیت اقتصادی تبدیل شد . خطوط راه آهن نیز آلتو واله را به شهرهای مجاور اقیانوس اطلس متصل کرد . ریونگرو به تاریخ ۱۰ دسامبر ۱۹۵۷ به عنوان ایالت، استقلال خود را به دست آورد .
جغرافیا و اقلیم [ویرایش]
رود لیمای در بین ایالت ریونگرو و ایالت نئوکن جاری است . رود ریونگرو منبع آبی عمدهای است که دشتهای کم آب ایالت را سیراب میکند . غالب مساکن و کشتزارها در درهها شکل گرفتهاند . این درهها به سه بخش آلتو واله (غرب)، واله مدیو (مرکز) و واله اینفریور (شرق) تقسیم میشود . درههای حاصلخیز بخش آند بارش سالانهای تا ۲۰۰۰ میلیمتر دارند در حالی که بارش سایر مناطق ایالت ۲۰۰ میلیمتر در سال میباشد . تابستانهای ریونگرو معتدل تا گرم و زمستانهای آن سرد است .
رود نگرو از رودهای مهم در این ایالت به شمار می رود.
اقتصاد [ویرایش]
ایالت ریونگرو با تولید ارزش ۴/۵ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درامد سرانه ۹۸۰۰ دلار میباشد . کشاورزی ۱۰ درصد اقتصاد ایالت را تشکیل میدهد که غالبا در درههای حاصلخیز رود ریونگرو به خصوص بخش آلتو واله (غرب) و واله مدیو (مرکز) متمرکز شدهاست . ۷۰ درصد سیب و گلابی کشور در ریونگرو و در شهر سان آنتونیو اوئسته تولید میشود که مصارفی چون تولید آبمیوه یا صادرات دارد . در بخش واله مدیو علاوه بر سیب و گلابی، گوجه فرنگی، پیاز و سایر سبزیجات تازه برای مصارف داخلی به عمل میآید . محصول عمدهٔ شهر ال بولسون میوههای انگوری میباشد . در بیرون از درههای حاصلخیز، پرورش دام صورت میگیرد به طوریکه ۱۳ درصد گوشت و پشم کشور در ریونگرو تولید میشود . نفت نیز در شهر کاتریل catriel به مقدار نسبتا ضعیفی استخراج میشود . همچنین در بخش معادن میتوان به معادن دیاتومیت، سنگ گچ و نمک اشاره کرد . ماهیگیری صنعتی ایالت در آبهای اقیانوس اطلس و خلیج سان ماتیاس با صید سالانه ۱۱ هزار تن ماهی و ۸ هزار تن ماهی روغن، ماهی مرکب، صدف و انواع غذاهای دریایی (غالبا برای صادرات) صورت میگیرد . صنعت جهانگردی نیز یکی دیگر از منابع درامدزا میباشد . جاذبههای توریستی ایالت در دو ناحیه عمده واقع شدهاند : ناحیه آند و ناحیه اقیانوس اطلس از جاذبههای ناحیه آند میتوان به مکانهای زیر اشاره نمود : پارک ملی لوس آرایانس، جزیره ایسلا ویکتوریا، گذرگاههای بین دریاچهها، مرکز اسکیینگ سررو کاتدرال و شهر ال بولسون جاذبههای توریستی ناحیه اطلس شامل صخرههای غارشکل کرانه لاس گروتاس، مناطق ویزه ماهیگیری در واله مدیو، رود ریونگرو به سبب ورزشهای آبی میباشد .
تقسیمان سیاسی [ویرایش]
ایالت به ۱۳ بخش (دپارتمان) تقسیم میشود .
۱ – بخش آدولفو آلسینا
۲ – بخش آویاندا
۳ – بخش باریلوچه
۴ – بخش کونه سا
۵ – بخش ال کوی
۶ – بخش خنرال روکا
۷ – بخش نووه ده خولیو
۸ – بخش نورکوئینکو
۹ – بخش پیچی مائوئیدا
۱۰ – بخش پیلکانیو
۱۱ – بخش سان آنتونیو
۱۲ – بخش والچتا
۱۳ – بخش ونتیسینو ده مایو
منابع [ویرایش]
- اطلس جامع گیتاشناسی ISBN 978-964-342-246-2
- ویکیپدیای انگلیسی
| در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ ایالت ریو نگرو موجود است. |
|
||||||||||