ایالت تیرا دل فوئگو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
استان تیرا دل فوئگو
Provincia de Tierra del
Fuego , Antártida e Islas del
Atlántico Sur
—  ایالت  —

پرچم

نشان رسمی
محل ایالت در نقشهٔ آرژانتین
مختصات: ۵۴°۲۱′۴۳″ جنوبی ۶۷°۳۸′۱۷″ غربی / ۵۴.۳۶۲° جنوبی ۶۷.۶۳۸° غربی / -54.362; -67.638مختصات: ۵۴°۲۱′۴۳″ جنوبی ۶۷°۳۸′۱۷″ غربی / ۵۴.۳۶۲° جنوبی ۶۷.۶۳۸° غربی / -54.362; -67.638
کشور Flag of Argentina.svg آرژانتین
مرکز ایالت اوشوآیا
فرمانداری
 • فرماندار فابیانا ریوس
مساحت
 • جمعاً ۲۲٬۵۲۴ km۲ (۸٬۶۹۷ sq mi)
جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل ۱۲۶٫۱۹۰
منطقه زمانی ART (یوتی‌سی ۳-)
کد ایزو ۳۱۶۶ AR-V
وب‌گاه www.tierradelfuego.gov.ar

ایالت تیرا دل فوئگو ، یکی از ایالات 23 گانه آرژانتین، واقع در جنوب کشور می‌باشد که با هیچ یک از ایالات مرز مشترک ندارد . در واقع تیرا دل فوئگو جزیره ایست که توسط تنگه ماژلان از قاره آمریکا جدا شده است و شامل سه قسمت است :

  • بخش شرقی جزیره بزرگ تیرا دل فوئگو متعلق به آرژانتین و بخش غربی آن ( زیر همین نام ) در مالکیت شیلی است .
  • جزایر فالکلند ( مالویناس )، جورجیای جنوبی و ساندویچ جنوبی، مناطقی خودگردان در تملک بریتانیای کبیر می‌باشد که آرژانتین ادعای مالکیت آن را دارد .
  • منطقه جنوبگان که سه کشور آرژانتین، بریتانیا و شیلی ادعای مالکیت آن را دارند .

مشخصات[ویرایش]

  • مرکز : اوشوآیا
  • مساحت : ۲۲٬۵۲۴ کیلومترمربع ( مساحت مناطق مورد ادعا ۱,۰۰۲,۴۴۵ می‌باشد )
  • جمعیت : ۱۰۱,۰۷۹ ( تا ۲۰۰۱ )
  • فرماندار : فابیانا ریوس

تاریخچه[ویرایش]

جوان‌ترین ایالت آرژانتین ، ۱۲ هزار سال پیش مسکونی بود . تیرا دل فوئگو پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی زیستگاه بومیان ( قبایل الاکالوف، یامانا، سلکنام و مانکنک ) بود . ۵۰ سال پس از کشف منطقه، بیشتر بومیان به سبب شیوع بیماری هایی چون آبله مرغان و سرخک از بین رفتند . مرکز ایالت، اوشوایا است و در زبان بومیان به معنای " خلیج رو به انتها " است . فردیناند ماژلان در سال ۱۵۲۰ نخستین کسی بود که منطقه را مشاهده نمود. به سبب دود و آتشی که بومیان تولید کرده بودند، او منطقه را " سرزمین دود " نامید . بعدها این نام به سرزمین آتش ( تیرا دل فوئگو ) تغییر یافت . بعدها خوان ده آلده رته ( ۱۵۵۵ ) و پدرو سارمینتو در پی تاسیس سکونتگاه هایی برآمدند اما به موجب آب و هوای خشن و حملات مکرر دزدان دریایی بریتانیایی ناکام ماندند . ایالت میزبان اکتشاف گران هلندی، فرانسوی، اسپانیایی و بریتانیایی نیز بود . گابریل ده کاستیا پیش از اکتشاف جنوبگان به منطقه رسید . البته روبرت فیتزروی و چارلز داروین نیز قبلاً پا به منطقه گذاشته بودند .

در سال ۱۸۲۸ آرژانتین از پوئرتو لوئیز در جزایر فالکلند برای موارد کیفری استفاده می کرد اما در سال ۱۸۸۳ دولت بریتانیا از نماینده آرژانتین، خوزه ماریا پینه دو " خواست تا نیروهای آن کشور، جزیره را ترک کنند .

لوئیز پیدرابوئنا پایگاهی در سان خوان سالوامنتو در جزیره استادوس ( واقع در شرق تیرا دل فوئگو که توسط تنگه لومر از آن جدا می‌شود ) تاسیس کرد . " جامعه مبلغان آمریکای جنوبی " که یک انجمن مذهبی وابسته به بریتانیا بود، تحت سرپرستی وایت استرلینگ؛ در سال ۱۸۶۹ شهر اوشوایا را به عنوان مقر تبلیغی آنگلیکان تاسیس نمود . به طور مشابه و کمی پس از آن ، " جامعه کاتولیک سیلزی‌ها " sales نیز ریوگرانده را به عنوان مقر تبلیغی خود ایجاد کردند .

بخش جنوبی کانال بیگل، تنگه ای که جزایر ناوارینو، اوسته، لندن دری، پیکتون، لنوکس و نوئوا ( متعلق به شیلی ) را از تیرا دل فوئگو جدا می‌کند، نیز بین آرژانتین و بریتانیا مورد مناقشه بود .

با بالاگرفتن تب طلا، کروات‌های بسیاری از دالماتیا به تیرا دل فوئگو آمدند . این مهاجرت‌ها جنبه‌های مثبتی چون ایجاد خطوط تلگراف داشت . بزودی آشکار شد که دشت‌های شمالی منطقه مکان مناسبی برای مزرعه داری و گله داری است، بدین ترتیب لاتیفوندی های( املاک کشاورزی ) وسیعی ایجاد شد . علاوه بر کروات‌ها، مهاجرانی از اسکاتلند، ایتالیا و باسک، گالیسیای اسپانیا برای کار در مزارع پرورش گله و زمینداری به ایالت آمدند . در سال ۱۹۴۳ پایگاه‌های دریایی و هوایی در ریوگرانده و اوشوایا تاسیس شد . همچنین در سال ۱۹۹۰ منطقه ملی تیرا دل فوئگو و جزایر وابسته به آن، استقلال خود را به عنوان ایالت به دست اورد .

جغرافیا و اقلیم[ویرایش]

ایالت از نظر جغرافیایی به سه ناحیه مجزا تقسیم می‌شود : جزایر تیرا دل فوئگو، جنوبگان و جزایر آتلانتیک جنوبی

جزایر تیرا دل فوئگو[ویرایش]

در شمال جزیره کوه‌های کم ارتفاع با سواحل شنی با شیبی به سوی جنوب می باشند . این ناحیه در به استپ ایالت سانتاکروز شباهت دارد . در ارتفاعات مرکز جزیره، قله‌های بلندی مانند کورنو ( ۱۴۹۰ متر ) و رودهای کوچکی چون گرانده، اونا و مونه تا وجود دارد . به سبب دمای پایین در این منطقه توده‌های یخی کوچک بسیاری وجود دارد . دمای هوای متوسط در جزیره ۵ درجه میباشد. میزان بارش متوسط نیز در شمال ۳۰۰ م . م. و در جنوب ۵۵۰ میلیمتر بوده است .

جنوبگان[ویرایش]

Misodendrum punctulatum on lenga.jpg

بخشی از جنوبگان که مورد ادعای آرژانتین است باآب و هوایی سرد و پرباد شامل پالمار و دریای ودل است . بلندترین قله این قسمت، چیریگوانو با ۳۳۶۰ متر ارتفاع است .

جزایر آتلانتیک جنوبی[ویرایش]

این قسمت ایالت که شامل جزایر مورد مناقشه فالکلند، جورجیای جنوبی و ساندویچ جنوبی و جزایر اورکنی جنوبی است اقلیمی مرطوب با پوشش گیاهی متراکم ( به جز فالکلند ) دارد . جزایر فالکلند از سایر مناطق کم باران تر است و عمدتاً از خلنگ زار تشکیل یافته است .

اقتصاد[ویرایش]

ایالت تیرا دل فوئگو با تولید ناخالص داخلی برابر6/2 میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درامد سرانه ۲۵۷۰۰ از ایالات در حال توسعه می‌باشد . تکیه گاه اقتصادی ایالت، دامپروری ( ۵ درصد اقتصاد ایالت )، پرورش گوسفند و تولید پشم و گوشت است . مانند سایر ایالات جنوبی و در بخش معدن نیز، در تیرا دل فوئگو گاز طبیعی و نفت وجود دارد طوری که ۲۰ درصد اقتصاد ایالت را تشکیل می دهد .

در بخش خدمات، صنعت جهانگردی منبع درامدزایی می‌باشد . جاذبه‌های گردشگری ایالت عبارتند از :

پارک ملی تیرا دل فوئگو

دریاچه فاگنانو

کانال بیگل

فانوس دریایی لز اکلرور

زندان قدیمی در جزیره استادوس

موزه " انتهای دنیا "

حیات وحش در مارامبیو

پس از جنگ فالکلند از شمار مهاجران کاسته شد .

تقسیمان سیاسی[ویرایش]

ایالت به 4 بخش ( دپارتمان ) تقسیم می‌شود . دو بخش اول عملاً تحت مالکیت آرژانتین است .

1 – بخش اوشوایا

2 – بخش ریوگرانده

3 – بخش آنتارتیدا ( جنوبگان )

4 – بخش جزایر آتلانتیک جنوبی : جزایر مالویناس ( فالکلند )، اورکنی جنوبی، شتلند جنوبی، جورجیای جنوبی و ساندویچ جنوبی که مورد ادعای بریتانیا نیز هست .

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ایالت تیرا دل فوئگو موجود است.