اکوکاردیوگرافی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

اکوکاردیوگرافی

اکوکاردیوگرافی (به انگلیسی: Echocardiography) یک روش غیر تهاجمی است که با استفاده از امواج صوتی، ساختمان داخلی قلب به تصویر کشیده می‌شود و در حقیقت به عنوان استاندارد تشخیص بیماری‌های قلبی تلقی می‌شود.^[۱]

فهرست مندرجات

۱ انواع
۲ پانویس
۳ منبع
۴ لینک‌های مفید

[ویرایش] انواع

ترانس توراسیک اکوکاردیوگرافی (Transthoracic Echocardiography)

شایعترین نوع اکوکاردیوگرافی است که در حال حاضر مورد استفاده قرار می‌گیرد و یک روش بدون درد و غیر تهاجمی است. غیر تهاجمی بدین معنا است که هیج گونه جراحی بر روی بدن انجام نشده و هیچ وسیله‌ای نیز به داخل بدن شما وارد نمی‌شود^[۲].

استرس اکوکاردیوگرافی (Stress Echocardiography)

این نوع از اکوکاردیوگرافی در حقیقت جزیی از تست استرس قلب (cardiac stress test) محسوب یشود. در این تست بیمار با مصرف دارو و یا ورزش زیر نظر پزشک باعث افزایش ضربان قلب خود می‌شود. بعضی از ناهنجاری‌های قلبی مثل بیماری عروقی قلب در صورت افزایش ضربان قلب آسانتر تشخیص داده می‌شوند^[۳].

ترانس ازوفاژیال اکوکاردیوگرافی(Transesophageal Echocardiography)

آئورت و بعضی قسمتهای قلب از راه ترانس توراسیک اکوکاردیوگرافی به سختی بررسی می‌شوند لذا در صورتی که پزشک نیاز به بررسی این قسمتها داشته باشد از ترانس ازوفاژیال اکوکاردیوگرافی استفاده می‌کند. در این حالت پروب دستگاه اکوکاردیوگرافی که به انتهای یک لوله منعطف متصل شده از راه دهان وارد مری شده و از راه مری ساختمانهای پشت قلب بررسی می‌شود^[۴].