سازمان اکو
سازمان همکاری اقتصادی (به انگلیسی: Economic Cooperation Organization)، به طور مخفف اکو یک سازمان اقتصادی منطقهای است. سه کشور ایران، پاکستان و ترکیه در سال ۱۳۴۱ (۱۹۶۲) نخستین بار این سازمان را پایهریزی کردند.
این سازمان در ابتدا با نام «آر سی دی» - که نام اختصاری سازمان همکاری عمران منطقهای - است، آغاز به کار کرد. پس از انقلاب ایران (۱۳۵۷) در ایران، کار سازمان با وقفه مواجه شد و در سال ۱۳۶۴ با نام «اکو» حیات خود را از سر گرفت.
پس از فروپاشی شوروی، در سال ۱۳۷۲ کشورهای افغانستان، جمهوری آذربایجان، قزاقستان، ترکمنستان، قرقیزستان، ازبکستان، و تاجیکستان نیز به سازمان اکو پیوستند. این سازمان هماکنون با ده عضو، حدود ۳۳۰ میلیون تن جمعیت و ۸،۶۲۰،۶۹۷ کیلومتر مربع وسعت کشورها، امکانات نفت، گاز و صنعت در اختیار دارد.
طبق اساسنامه این سازمان، اکو برای بهبود شرایط توسعه اقتصادی پایدار کشورهای عضو تلاش میکند؛ و برای حذف تدریجی موانع تجاری در این منطقه فعالیت دارد. از دیگر اهداف اکو، تهیه برنامه مشترک برای توسعه منابع انسانی در این ده کشور است. این سازمان همچنین برای تسریع برنامه توسعه حمل و نقل و ارتباطات فعالیت میکند. زبان رسمی اکو انگلیسی است و مقر اصلی آن، شهر تهران در ایران است.
محتویات |
[ویرایش] اهداف
- ارتقای شرایط برای توسعه اقتصادی پایدار و افزایش سطح زندگی و رفاه مردم.
- گسترش تجارت درون منطقهای و فرامنطقهای و حذف موانع تجاری.
- تلاش در جهت ادغام تجارت کشورهای منطقه با تجارت جهانی و ارتقای همکاریهای اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، فنی و علمی.
- توسعه زیربناهای حمل و نقل و ارتباطات.
- توسعه همگرایی بخش دولتی و خصوصی با تاکید بر آزادسازی اقتصادی.
- تدوین برنامه مشترک جهت توسعه منابع انسانی و بهرهبرداری از منابع طبیعی.
[ویرایش] تشکیلات
- نشست سران که هر دو سال یکبار جهت اتخاذ رهنمودهای کلی برگزار میگردد.
- شورای وزیران که بالاترین رکن تصمیم گیری و سیاستگذاری سازمان است و سالی یکبار تشکیل جلسه میدهد.
- شورای نمایندگان دائم بازوی اجرایی شورای وزیران است و هر ماه در سطح سفرا در تهران تشکیل جلسه میدهد.
- شورای برنامه ریزی منطقه ای سالی یکبار در سطح روسای سازمانهای برنامهریزی کشورهای عضو تشکیل جلسه میدهد و وظایفی از قبیل تدوین برنامه های عملی برای تحقق اهداف سازمان، بررسی برنامه های گذشته و پیشنهاد تشکیل نهادهای منطقهای را به عهده دارد.
[ویرایش] شرایط عضویت
شرایط عضویت در اکو همجواری با منطقه است.
[ویرایش] علل عدم موفقیت کشورهای عضو
عدم موفقیت کشورهای عضو این سازمان در تداخل منافع، اختلافات سیاسی و ... است.
[ویرایش] نشست سران
دهمین نشست سران اکو در ۲۱ اسفند ۱۳۸۷ در تهران برگزار شد. در این نشست یکروزه، ریاست سازمان اکو از الهام علیاف رئیس جمهوری آذربایجان به محمود احمدینژاد رئیس جمهوری ایران منتقل شد. ریاست اکو یکساله است.
یازدهمین اجلاس سران کشورهای عضو سازمان اکو دیماه 1389 به ریاست رئیسجمهور کشورمان در کاخ "چراغان " استانبول برکزار شد و کشورمان که ریاست دورهای این اجلاس را برعهده داشت، این مسئولیت را به ترکیه واگذار کرد.
[ویرایش] دبیر کلها
| # | دبیر کل | دوران دبیر کلی | ||
|---|---|---|---|---|
| از | تا | |||
| ۱ |  علیرضاسالاری |
۱۹۸۸ | ۱۹۹۲ | |
| ۲ |  شمشاد احمد |
۱۹۹۲ | ۱۹۹۶ | |
| ۳ |  اوندر اوزار |
۱۹۹۶ | ۲۰۰۰ | |
| ۴ | عبدالرحیم گواهی |
آگوست ۲۰۰۰ | جولای ۲۰۰۲ | |
| ۵ | سید مجتبی ارسطو |
جولای ۲۰۰۲ | آگوست ۲۰۰۳ | |
| ۶ |  بکژاسار نربایف |
آگوست ۲۰۰۳ | ژانویه ۲۰۰۴ | |
| ۷ | اشکات اورازبای |
ژانویه ۲۰۰۴ | آگوست ۲۰۰۶ | |
| ۸ | خورشید انور |
آگوست ۲۰۰۶ | آگوست ۲۰۰۹ | |
| ۹ |  محمدیحیی معروفی |
آگوست ۲۰۰۹ | اکنون | |
| منبع | وبگاه رسمی اکو | |||
[ویرایش] موسسههای وابسته
[ویرایش] منابع
- دربارهٔ سازمان اکو
- اقتصاد، سال دوم آموزش متوسطه، رشته علوم انسانی، سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی، ۱۳۸۱.
|
|||||||
