اچ‌وی‌ای‌سی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کانال‌های هوا نقش مهمی در سیستم‌های اچ‌وی‌ای‌سی بعهده دارند

اچ‌وی‌ای‌سی (به انگلیسی: HVAC)مخفف حروف ابتدایی 'Heating, Ventilating and Air Conditioning که به معنای «گرمایش، تهویه و تهویه‌مطبوع» است و در برگیرنده فناوری‌های مربوط به ایجاد آسایش برای محیط‌های داخلی ساختمان می‌باشد. طراحی سیستم‌های اچ‌وی‌ای‌سی یکی از زیرگروه‌های اصلی مهندسی مکانیک و بر اساس اصول ترمودینامیک، مکانیک شاره‌ها و انتقال گرما شکل گرفته است. گاهی بحث مربوط به سردسازی (Refrigeration) نیز به آن اضافه می‌شود و نام آن بصورت اچ‌وی‌ای‌سی‌آر (HVACR) یا اچ‌وی‌ای‌سی و آر (HVAC&R) بیان می‌شود حتی در برخی موارد بحث تهویه (ventilating) از آن حذف شده و بصورت اچ‌ای‌سی‌آر (HACR) نیز به‌کار می‌رود. اچ‌وی‌ای‌سی نقش مهمی در طراحی ساختمان‌های اداری و صنعتی متوسط تا بزرگ مانند آسمانخراش‌ها و محیط‌های دریایی مانند آکواریوم‌ها که ایمنی و سلامت محیطی تابع تغییرات رطوبتی و دما است، دارد.

تاریخچه[ویرایش]

پایه و اساس صنعت گرمایش، تهویه و تهویه مطبوع توسط اختراعات و اکتشافات افرادی مانند مایکل فارادی، ویلیس کریر، روبن ترین، جیمز ژول، ویلیام رانکین و نیکولا سعدی کارنو گذاشته شد.

سابقه و هدف[ویرایش]

اختراع دستگاه‌های مرتبط با سیستم‌های اچ‌وی‌ای‌سی همزمان با شروع انقلاب صنعتی، بهره‌گیری از روش‌های جدید مدرن‌سازی، دستیابی به بهره‌وری بالاتر و ایجاد سیستم‌های کنترل توسط مخترعان و شرکت‌های مختلف در سراسر جهان بطور پیوسته آغاز شد. ارتباط سه عامل گرمایش، تهویه و تهویه مطبوع باعث فراهم آوری آسایش حرارتی در ساختمان‌ها، کیفیت مناسب هوای داخل ساختمان‌ها و هزینه‌های مناسب مربوط به نصب، راه‌اندازی و تعمیر و نگهداری این سیستم‌ها گردید. این سیستم‌ها عمل تهویه را با کاهش نفوذ هوا و حفظ فشار میان محیط‌های مرتبط با هم انجام می‌دهند. چگونگی پخش و جمع‌آوری هوا در محیط‌ها، باعنوان سامانه «توزیع هوا در محیط» شناخته می‌شود. سرمایه‌گذاری جهانی در صنعت اچ‌وی‌ای‌سی از طریق ایجاد فرصت‌های شغلی برای راه‌اندازی و تعمیر و نگهداری، طراحی و ساخت، ساخت و فروش قطعات و آموزش و تحقیقات در این سیستم‌ها صورت می‌گیرد.

گرمایش[ویرایش]

انواع مختلفی از سیستم‌های گرمایشی استاندارد وجود دارد. در مناطق با آب‌وهوای سرد برای خانه‌های شخصی و ساختمان‌های عمومی از گرمایش مرکزی (شوفاژ) برای گرم‌کردن استفاده می‌کنند. اینچنین سیستم‌ها شامل یک دیگ بخار، کوره (مشعل) یا پمپ گرمایی برای گرم‌کردن آب، بخار ویا هوا می‌باشند که همه اینها در یک مکان مرکزی مانند موتورخانه در یک خانه یا اتاق تاسیسات در ساختمان‌های بزرگ قرار می‌گیرند.

تهویه[ویرایش]

تهویه فرآیندی برای کنترل دما و یا زدودن رطوبت، بو، دود، گرما، گردوغبار و باکتری‌ها بوسیله تعویض و جابجایی هوای یک محیط است. تهویه شامل تبادل هوا بین خارج و داخل ساختمان و ایجاد گردش هوا در آن می‌باشد و همچنین یکی از عوامل مهم در حفظ کیفیت هوای داخل ساختمان است. تهویه در ساختمان‌ها به دو صورت مکانیکی و طبیعی صورت می‌گیرد. از تهویه برای دفع بوهای نامطبوع و رطوبت بیش از حد استفاده می‌شود بدین صورت که با ارسال هوا به خارج از ساختمان و گردش هوا در داخل آن از سکون هوا در محیط داخل ساختمان جلوگیری می‌شود.

تهویه مطبوع[ویرایش]

نوشتار اصلی: تهویه مطبوع

سیستم‌های تهویه مطبوع و سردسازی برای رفع گرما ایجاد شده‌اند. سرما به معنای نبود گرماست و تمام سیستم‌های تهویه مطبوع برطبق این اصل مهم عمل می‌کنند. حذف گرما می‌تواند از طریق فرآیندهای تابش، همرفت ویا چرخه تبرید صورت گیرد. یک سیستم تهویه مطبوع یا یک سیستم تهویه مطبوع مستقل برای یک خانه یا ساختمان ایجاد سرما، تهویه و کنترل رطوبت را فراهم می‌آورند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]