اوپک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسی English
سازمان کشورهای صادر کننده نفت (اوپک) Organization of the Petroleum Exporting Countries
Flag of OPEC.svg
نشان اوپک
بنیادگذاری ۱۳۳۹
گونه کارتل بین المللی
جایگاه ژنو (۱۳۴۴-۱۳۳۹)
وین (تاکنون-۱۳۴۴)
شمار عضوها ۱۲ کشور
زبان(های) رسمی انگلیسی
وب‌گاه [۱]


سازمان کشورهای صادر کننده نفت با نام اختصاری اوپک (OPEC)، یک کارتل بین المللی نفتی است که متشکل از کشورهای الجزایر، ایران، عراق، کویت، لیبی، نیجریه، قطر، عربستان سعودی، امارات متحده عربی، اکوادور، آنگولا و ونزوئلا است. مقر بین‌المللی اوپک از بدو تاسیس در سال ۱۳۳۹ در ژنو بود و در سال ۱۳۴۴ به شهر وین در کشور اتریش انتقال یافت.

۱۲ سپتامبر ۱۹۶۰ کشورهای صادر کنندهٔ نفت با هدف محافظت از منافع خود اقدام به تاسیس سازمان واحدی موافقت کردند که به اختصار «اوپک» نامیده شد. این توافق در پایان مذاکرات نمایندگان این کشورها در بغداد حاصل شد.

هدف اصلی این سازمان، آنچنان که در اساسنامه بیان شده، به این شرح است: «هماهنگی و یکپارچه سازی سیاست‌های نفت کشورهای عضو و تعیین بهترین راه برای تامین منافع جمعی یا فردی آنها، طراحی شیوه‌هایی برای تضمین ثبات قیمت نفت در بازار نفت بین‌المللی به منظور از بین بردن نوسانات مضر و غیر ضروری؛ عنایت و توجه ویژه به کشورهای تولید کننده نفت و توجه خاص به ضرورت فراهم کردن درآمد ثابت برای کشورهای تولید کننده نفت؛ تامین نفت کشورهای مصرف کننده به صورت کارآمد، مقرون به صرفه و همیشگی؛ و بازده مناسب و منصفانه برای آنهایی که در صنعت نفت سرمایه گذاری می‌کنند..»[۱]

در دهه‌های اخیر افزایش کشورهای صادر کننده نفت که خارج از این سازمان قرار گرفته‌اند رو به افزایش بوده و اوپک مجبور است که برای حفظ بهای نفت خام با آنها که در صدرشان روسیه قرار گرفته‌است کنار آید. با وجود این، دولتهای عضو اوپک که سران برخی از آنها وابستگی‌های خارجی دارند با سایر اعضای این سازمان هماهنگی کامل ندارند. این سازمان در راستای دفاع در مقابل سیاست استثماری شرکت‌های بزرگ نفتی مشهور به «هفت خواهران» که بدلیل در اختیار داشتن تکنولوژی تولید نفت و تسلط بر شبکه حمل و نقل نفت خام، از افزایش قیمت نفت جلوگیری می‌کردند و ارزش آن را بصورت مصنوعی در بازار پایین نگه می‌داشتند، به پیشنهاد ونزوئلا در سال ۱۳۳۹ طی جلسه‌ای در بغداد با حضور نمایندگان کشورهای ایران، عربستان، ونزوئلا، کویت و عراق تاسیس شد.

اوپک در دهه نخست عمر خویش سعی در تداوم بقا و در دهه دوم سعی در تاثیرگذاری بر بازار نفت و اعاده حقوق کشورهای تولید کننده داشت. اکنون اوپک با افزایش وحدت نظر اعضایش، توانسته‌است تاثیرات مثبتی در جهت جلوگیری از سقوط ناگهانی و نیز افزایش انفجاری قیمت نفت داشته باشد.

کشورهای عضو اوپک

اعضا[ویرایش]

دوازده کشور در حال حاضر عضو این سازمان هستند. نام و تاریخ عضویت این کشورها عبارت است از:

نمودار کشورهای فعال در تجارت نفت

اعضای سابق

  • Flag of Gabon.svg گابون (عضویت کامل از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۵)
  • Flag of Indonesia.svg اندونزی (عضویت کامل از دسامبر ۱۹۶۲ تا ۲۰۰۹)

در حال حاضر عضویت اندونزی در اوپک مورد بازنگری و تجدید نظر واقع شده است؛ چرا که این سازمان دیگر اندونزی را به عنوان یکی از صادرکنندگان اصلی نفت در نظر نمی‌گیرد.

زبان رسمی اوپک انگلیسی است، هرچند که زبان رسمی اکثر کشورهای عضو این سازمان عربی است و انگلیسی تنها در نیجریه زبان رسمی شمرده می‌شود. هفت عضو فعلی اوپک از میان کشورهای عرب هستند، زبان رسمی اکوادور و ونزوئلا اسپانیایی است، زبان رسمی آنگولا پرتغالی و زبان رسمی ایران فارسی است.

حق عضویت در اوپک سالانه ۵ میلیون دلار است و تنها کشورهای صادر کننده نفت می‌توانند عضو این سازمان باشند.

تاریخچه[ویرایش]

ونزوئلا اولین کشوری بود که با نزدیک شدن به ایران، عراق، کویت، و عربستان سعودی در سال ۱۹۴۹ و ارائه این پیشنهاد که آنها به تبادل نظر بپردازند و برای برقراری روابط نزدیک تر و همیشگی بین خود راههای جدیدی کشف کنند، در راستای تأسیس سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) گام برداشت. در سپتامبر ۱۹۶۰، دولت عراق کشورهای ایران، کویت، عربسان سعودی، و ونزوئلا را به اجلاسی در بغداد دعوت کرد تا درمورد کاهش قیمت مواد خام تولید شده توسط کشورهای متبوع خود به مذاکره بپردازند. در نتیجه این مذاکرات، اوپک با هدف یکپارچه سازی و هماهنگ کردن سیاست‌های ناظر بر نفت کشورهای عضو تأسیس شد. ایران، عراق، کویت، عربستان سعودی و ونزوئلا اعضای اولیه اوپک بودند.

دکتر فوأد روحانی از ایران اولین دبیرکل اوپک بود که بالاترین مرجع اجرایی اوپک می‌باشد. روحانی به مدت چهار سال این سمت را برعهده داشت.

این سازمان بین سالهای ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۵گسترش یافت و قطر، (۱۹۶۱)، اندونزی (۱۹۶۲)، لیبی (۱۹۶۲)، امارات متحده عربی (۱۹۶۷)، الجزایر (۱۹۶۹) و نیجریه (۱۹۷۱) به جمع کشورهای اولیه اوپک پیوستند. اکوادور و گابن نیز بعدها به عضویت اوپک در آمدند، که اولی یعنی اکوادور در دسامبر ۱۹۹۲ از عضویت اوپک خارج شد و گابون نیز در ژانویه ۱۹۹۵ با تکرار حرکت اکوادور، از جمع کشورهای عضو اوپک خارج شد. اگر چه عراق همچنان یکی از اعضای اوپک محسوب می‌شود، لیکن تولیدات نفتی این کشور از مارس ۱۹۹۸جزء سهام مورد توافق اوپک قرار نداشته‌است. تخمین و برآورد EIA بیانگر آن است که یازده عضو فعلی اوپک تولید کننده قریب به ۴۰٪ از نفت جهان هستند و حدود دو سوم (۶۵٪) ذخایر نفتی شناخته شده جهان در اختیار آنهاست.

اقتصاد نفت[ویرایش]

نوشتار اصلی: اقتصاد نفت


کشورهای عضو اوپک قریب به دوسوم ذخایر نفتی جهان را در اختیار دارند. در سال ۲۰۰۵ اوپک ۴۱٫۷٪ نفت جهان را تولید کرده در حالی است که کشورهای عضو سازمان همکاری اقتصادی و توسعه تنها ۲۳٫۸٪ و اتحاد شوروی سابق ۱۴٫۸٪ از تولیدات نفت جهان را به خود اختصاص داده‌اند. [۲]

از آنجا که فروش نفت در جهان بر مبنای دلار آمریکا سنجیده می‌شود، تغییر ارزش دلار در برابر دیگر ارزهای رایج جهان بر تصمیمات اوپک در خصوص میزان تولید نفت تأثیر می‌گذارد. برای مثال، وقتی دلار در مقایسه با دیگر ارزهای رایج افت نسبی دارد، عایدات حاصل از نفت کشورهای عضو اوپک در برابر ارزهای دیگر کاهش می‌یابد و در نتیجه توان خرید آنها تا حد متنابعی کاهش می‌یابد؛ چرا که آنها کماکان نفت خود را به دلار می‌فروشند. پس از عرضه شدن یورو، عراق اعلام کرد که می‌خواهد در ازای نفتی که می‌فروشد به جایی دلار آمریکا، یورو دریافت کند که باعث شد اوپک به فکر تجدید نظر در ارز فروش نفت و جایگزینی یورو به جای دلار افتد. برخی بر این باورند که این تصمیم عراق علت اصلی بروز جنگ عراق و جنگ احتمالی ایران در آینده بوده‌است. اگر اوپک ارز دریافتی در ازای فروش نفت را به یورو تغییر می‌داد، خسارات شدیدی به اقتصاد آمریکا وارد می‌شد.

تصمیماتی که اوپک اتخاذ می‌کند تأثیر بسیار زیادی بر قیمت نفت در جهان دارد. بعنوان مثال، درزمان بحران انرژی ۱۹۷۳ اوپک از ارسال نفت به آن دسته از کشورهای غربی که در جنگ یا کیپور یا جنگ اکتبر، ازاسرائیل حمایت می‌کردند، خودداری کرد. در آن جنگ، کشورهای غربی به حمایت از اسرائیل با مصر و سوریه وارد جنگ شدند. خودداری اوپک از ارسال نفت به کشورهای غربی باعث شد قیمت نفت در بازارهای جهانی ۴ برابر افزایش بیابد. این رشد قیمت که به مدت ۵ ماه ادامه داشت، در ۱۷ اکتبر ۱۹۷۳ شروع شد و در ۱۸ مارس ۱۹۷۴ به پایان رسید. پس از آن کشورهای عضو اوپک در ۷ ژانویه ۱۹۷۵ با هم موافقت کردند و قیمت نفت خام را ۱۰٪ افزایش دادند. در آن زمان، کشورهای عضو اوپک، از جمله آن کشورهایی که از قبل صنعت نفت خود را ملی کرده بودند، به اتفاق خواستار برقراری نظم نوین اقتصاد جهان با ائتلاف کشورهای اصلی تولید کننده نفت شدند. آن کشورها که موفق شدند اولین اجلاس اوپک را در الجزیره ترتیب دهند، خواهان قیمت ثابت و عادلانه برای کالا، یک برنامه بین‌المللی غذا و کشاورزی، انتقال فناوری از شمال به جنوب و دموکراتیک کردن نظام اقتصادی بودند.

سیاست اتخاذی مفید و کارگر واقع شد و قیمت نفت خام را تا حدی بالا برد که قبل از آن تنها یک بار قیمت محصولات پالایش شده به آن حد بالا رسیده بود. با وجود این، توانایی اوپک برای بالا بردن قیمت نفت محدودیتهایی نیز دارد. افزایش قیمت نفت باعث کاهش مصرف می‌شود و در نتیجه درآمد خالص سازمان کاهش می‌یابد. علاوه بر آن، افزایش بی حد و حصر قیمت نفت می‌تواند زمینه ساز تلاش برای تغییر نظام مند در رفتار کشورها، از قبیل استفاده از انرژی جایگزین یا بقای انرژی بیش از پیش، گردد.

صدام حسین رئیس جمهور عراق از افزایش قیمت نفت اوپک حمایت کرد. افزایش قیمت نفت به عراق و دیگر کشورهای عضو اوپک کمک کرد سود بدهی‌های خود را بپردازند. بالا رفتن قیمت نفت منجر به بروز جنگ خلیج فارس در سالهای ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ شد. اما جدایی و دودستگی بین کشورهای عضو اوپک با جنگ ایران و عراق رقم خورد و حمله عراق به کویت باعث شد همبستگی بین آن کشورها به کمترین حد خود برسد. هراس و اضطراب قطع عرضه و تامین نفت که از این درگیری‌ها ناشی شده بود، برطرف شد و قیمت نفت به شدت رو به کاهش نهاد.

پس از آنکه قیمت نفت تا حد ۱۰ دلار برای هر بشکه کاهش یافت، در سال ۱۹۸۸ یک سیاست مشترک و دسته جمعی با هدف رساندن تولیدات نفتی به وضعیت سابق آغاز شد که عده‌ای شروع این سیاست را به هوگو چاوز، ریس جمهور ونزوئلا نسبت می‌دهند. ونزوئلا در سال ۲۰۰۰ میزبان اولین اجلاس سران کشورهای عضو اوپک در ۲۵ سال اخیر بود. در آگوست ۲۰۰۴ اوپک اعلام کرد که اعضای این سازمان ظرفیت عرضه مازاد را ندارند. این اعلام به معنای آن بود که کارتل دیگر نفوذ و تأثیری بر قیمت نفت خام در بازارهای جهانی ندارد. اندونزی که تبدیل به یکی از واردکنندگان اصلی نفت شده‌است و دیگر قادر به تامین سهمیه رسمی و تعیین شده خود نیست، به تجدید نظر در مورد تدوام عضویت خود در این سازمان مشغول است.

در حالی که تاکنون طرفداران حفظ سطح تولید اوپک در درون این سازمان نزدیک به اکثریت بودند اما برخی از اعضای این سازمان از افزایش سطح تولید حمایت کردند. اکثریت اعضای اوپک با رد فشارهای فزاینده کشورهای غربی هر گونه افزایش تولید اوپک درحال حاضر را به صلاح ندانسته و خواهان حفظ تولید اوپک در سطح کنونی شده‌اند. ونزوئلا، الجزایر و لیبی با هر گونه افزایش تولید مخالفت کردند، اما عربستان سعودی خواهان افزایش تولید اوپک به میزان ۵۰۰ هزار بشکه در روز شد.

در سال ۲۰۰۷ اوپک اعلام کرد که از روز ۱٫۱۱٫۲۰۰۷ تولید خود را به میزان ۵۰۰ هزار بشکه در روز افزایش خواهد داد. افزایش تولید نفت به دلیل مقابله با اثرات منفی قیمت ۷۷ دلاری نفت بر اقتصاد جهانی و کاهش ذخایر جهانی نفت اتخاذ شد و این ۵۰۰ هزار بشکه بر تولید واقعی کشورهای عضو اضافه شد. به این ترتیب تولید واقعی ده کشور غیر از عراق و آنگولا از روز ۱٫۱۱٫۲۰۰۷ به ۲/۲۷ میلیون بشکه در روز رسید.[۳] ولی علیرغم اعلام افزایش تولید اوپک بهای یک بشکه نفت خام برای اولین بار از مرز ۸۱ دلار عبور کرد.[۴] هم‌زمان با نشست شورای امنیت (گروه ۵+۱) برای بررسی وضعیت ایران، قیمت نفت در بازارهای آمریکا با افزایش دو و نیم درصدی به حدود ۸۴ دلار در هر بشکه رسید.[۵] در آستانه فصل سرما، بهای نفت در بازارهای جهانی به رکورد کم سابقه ۹۳ دلار برای هر بشکه رسید ور این در حالی است که قیمت این ماده خام در بازارهای خاور دور به بالای ۹۳ دلار رسید. بازارهای جهانی خود را برای افزایش بهای نفت به میزان صد دلار در هر بشکه آماده کردند.[۶] در آخرین روز سال ۲۰۰۷ میلادی قیمت هر بشکه نفت به بالای ۹۶ دلار آمریکا رسید، در حالیکه در آغاز سال ۲۰۰۷ میلادی قیمت هر بشکه نفت در حدود ۶۰ دلار آمریکا بود.

به این ترتیب قیمت نفت در سال ۲۰۰۷ با افزایشی ۵۸ درصدی، بیشترین افزایش قیمت را در یک دهه گذشته داشته‌است. تنشهای موجود در خاورمیانه، کاهش قدرت دلار آمریکا و کمبود گنجایش ظرفیت کاری پالایشگاهها از عوامل موثر در این افزایش قیمت بوده‌است. افزایش قیمت نفت بر قدرت خرید مصرف کنندگان در بسیاری از کشورها تاثیر محسوسی داشته. قیمت محصولات نفتی با افزایش نسبتاً چشمگیری در سال ۲۰۰۸ میلادی مواجه شد. قیمت نفت در اوایل تابستان ۲۰۰۸ به رقم بی سابقه ۱۴۸ دلار رسید اما در اوج گرمای تابستان ۲۰۰۸ با آشکار شدن بحران مالی ۲۰۰۷-۲۰۰۹ در اقتصاد جهانی، قیمت نفت روند نزولی گرفت و به زیر ۴۰ دلار در هر بشکه سقوط کرد!

قیمت محصولات نفتی با افزایش نسبتاً چشمگیری در سال ۲۰۱۰ میلادی مواجه شد. قیمت نفت در اوایل سال ۲۰۱۱ مجددا به رقم ۱۲۰ دلار رسید.

میزان تولید[ویرایش]

در این بخش میزان تولید نفت خام هریک از کشورهای تولیدکننده نفت عضو اوپک از ابتدای قرن بیست و یکم ارائه می‌گردد.[۲][۳][۴]
(واحد ارقام ۱۰۰۰ بشکه در روز است)

نام کشور/سال (میلادی) ۲۰۰۰ ۲۰۰۱ ۲۰۰۲ ۲۰۰۳ ۲۰۰۴ ۲۰۰۵ ۲۰۰۶ ۲۰۰۷ ۲۰۰۸ ۲۰۰۹ ۲۰۱۰
Flag of Saudi Arabia.svg عربستان سعودی ۸٫۲۶۶ ۷٫۹۳۳ ۷٫۵۳۵ ۸٫۷۰۹ ۸٫۹۵۷ ۹٫۳۹۰ ۹٫۱۱۲ ۸٫۶۵۴ ۹٫۱۱۳ ۸٫۰۵۵
Flag of Iran.svg ایران ۳٫۶۶۷ ۳٫۶۷۲ ۳٫۴۱۶ ۳٫۷۵۱ ۳٫۹۲۰ ۳٫۹۲۴ ۳٫۸۴۵ ۳٫۸۵۵ ۳٫۸۹۲ ۳٫۷۲۶
Flag of Venezuela.svg ونزوئلا ۲٫۹۴۹ ۲٫۸۹۱ ۲٫۶۱۷ ۲٫۳۱۲ ۲٫۵۸۲ ۲٫۶۲۹ ۲٫۵۳۹ ۲٫۴۳۸ ۲٫۴۸۷ ۲٫۳۱۱
Flag of Iraq.svg عراق ۲٫۵۵۰ ۲٫۳۷۶ ۲٫۰۰۰ ۱٫۳۲۱ ۲٫۰۱۵ ۱٫۸۳۰ ۱٫۹۳۲ ۲٫۰۸۹ ۲٫۳۴۱ ۲٫۴۲۵
Flag of the United Arab Emirates.svg امارات متحده عربی ۲٫۲۴۸ ۲٫۱۵۱ ۱٫۹۸۸ ۲٫۲۴۳ ۲٫۳۶۰ ۲٫۴۴۷ ۲٫۵۴۰ ۲٫۵۰۴ ۲٫۵۵۷ ۲٫۲۵۶
Flag of Kuwait.svg کویت ۲٫۰۸۷ ۲٫۰۲۱ ۱٫۸۸۵ ۲٫۱۷۲ ۲٫۳۴۴ ۲٫۵۰۴ ۲٫۵۲۰ ۲٫۴۶۴ ۲٫۵۵۴ ۲٫۲۶۳
Flag of Nigeria.svg نیجریه ۲٫۰۳۳ ۲٫۰۹۸ ۱٫۹۶۹ ۲٫۱۳۱ ۲٫۳۵۲ ۲٫۴۱۳ ۲٫۲۳۵ ۲٫۱۲۵ ۱٫۹۴۷ ۱٫۸۱۱
Flag of Libya.svg لیبی ۱٫۴۰۵ ۱٫۳۶۱ ۱٫۳۱۴ ۱٫۴۲۲ ۱٫۵۳۷ ۱٫۶۴۲ ۱٫۷۰۲ ۱٫۷۱۰ ۱٫۷۱۸ ۱٫۵۵۷
Flag of Algeria.svg الجزایر ۸۰۷ ۸۲۷ ۸۶۴ ۱٫۱۳۴ ۱٫۲۲۸ ۱٫۳۴۹ ۱٫۳۶۴ ۱٫۳۵۸ ۱٫۳۸۱ ۱٫۲۷۲
Flag of Angola.svg آنگولا ۱٫۰۱۹ ۱٫۲۴۱ ۱٫۳۸۵ ۱٫۶۶۰ ۱٫۸۷۱ ۱٫۷۸۶
Flag of Qatar.svg قطر ۶۹۷ ۶۸۵ ۶۴۹ ۷۴۸ ۷۷۷ ۷۹۵ ۸۲۱ ۸۰۷ ۸۴۰ ۷۷۶
Flag of Ecuador.svg اکوادور ۵۲۷ ۵۳۲ ۵۳۶ ۵۰۷ ۵۰۳ ۴۷۶
۲۷٫۹۸۸ ۲۷٫۲۳۴ ۲۵٫۳۵۵ ۲۶٫۹۷۱ ۲۹٫۰۴۰ ۲۹٫۸۶۴ ۳۰٫۵۳۲ ۳۰٫۱۷۱ ۳۱٫۲۰۵ ۲۸٫۷۱۴

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

دفتر اوپک در وین اتریش

ویکی‌پدیای انگلیسی

پانویس[ویرایش]

  1. Chapter I, Article 2 of The Statute of the Organization of the Petroleum Exporting Countries (as amended)
  2. Ulunma Angela Agoawike. «OPEC in the world economy ۲۰۰۵»(انگلیسی)‎. opec Annual report. Organization of the Petroleum Exporting Countries Public Relations and Information Department. ۱۹. بازبینی‌شده در ۸ سپتامبر ۲۰۱۰. 
  3. Ulunma Angela Agoawike. «OPEC in the world economy ۲۰۰۷»(انگلیسی)‎. opec Annual report. Organization of the Petroleum Exporting Countries Public Relations and Information Department. ۱۰. بازبینی‌شده در ۸ سپتامبر ۲۰۱۰. 
  4. Ulunma Angela Agoawike. «OPEC in the world economy ۲۰۰۹»(انگلیسی)‎. opec Annual report. Organization of the Petroleum Exporting Countries Public Relations and Information Department. صفحه ۷. بازبینی‌شده در ۸ سپتامبر ۲۰۱۰. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ اوپک موجود است.

Organization of the Petroleum Exporting Countries
Flag
Headquarters Vienna, Austria
Official languages English[1]
Type Trade bloc
Membership
Leaders
 -  President Bijan Namdar Zanganeh
 -  Secretary General Abdallah el-Badri
Establishment Baghdad, Iraq
 -  Statute 10–14 September 1960 
 -  in effect January 1961 
Area
 -  Total 11,854,977 km2
4,577,232 sq mi
Population
 -  estimate 372,368,429
 -  Density 31.16/km2
80.7/sq mi
Currency Indexed as USD -per-barrel
Website
www.opec.org

OPEC (/ˈpɛk/ OH-pek) (Organization of the Petroleum Exporting Countries) is an international organization whose mission is to coordinate the policies of the oil-producing countries. The goal is to secure a steady income to the member states and to secure supply of oil to consumers.[2]

OPEC is an intergovernmental organization that was created at the Baghdad Conference on 10–14 September 1960, by Iraq, Kuwait, Iran, Saudi Arabia and Venezuela. Later it was joined by nine more governments: Libya, United Arab Emirates, Qatar, Indonesia, Algeria, Nigeria, Ecuador, Angola, and Gabon. OPEC was headquartered in Geneva, Switzerland before moving to Vienna, Austria, on September 1, 1965.[3]

OPEC was formed at a time when the international oil market was largely dominated by multinational companies, the 'seven sisters'. OPEC's ‘Policy Statement' states that there is a right of all countries to exercise sovereignty over their natural resources.[3] Because OPEC is an organisation of countries (not oil companies), individual members have sovereign immunity for their actions, meaning that OPEC is not regarded as being subject to competition law in the normal way.[4][5]

In the 1970s, OPEC began to gain influence and steeply raised oil prices during the 1973 oil crisis in response to US aid to Israel during the Yom Kippur War.[6] It lasted until March 1974.[7] OPEC added to its goals the selling of oil for socio-economic growth of the poorer member nations, and membership grew to 13 by 1975.[3] A few member countries became centrally planned economies.[3]

In the 1980s, the price of oil was allowed to rise before the adverse effects of higher prices caused demand and price to fall. The OPEC nations, which depended on revenue from oil sales, experienced severe economic hardship from the lower demand for oil and consequently cut production in order to boost the price of oil. During this time, environmental issues began to emerge on the international energy agenda.[3] Lower demand for oil saw the price of oil fall back to 1986 levels by 1998–99.

In the 2000s, a combination of factors pushed up oil prices even as supply remained high. Prices rose to then record-high levels in mid-2008 before falling in response to the 2007 financial crisis. OPEC's summits in Caracas and Riyadh in 2000 and 2007 had guiding themes of stable energy markets, sustainable oil production, and environmental sustainability.[3]

History

The new OPEC headquarters in Vienna

Venezuela and Iran were the first countries to move towards the establishment of OPEC by approaching Iraq, Kuwait and Saudi Arabia in 1949, suggesting that they exchange views and explore avenues for regular and closer communication among petroleum-producing nations. [8] In 1959, the International Oil Companies (IOCs) reduced the posted price for Venezuelan crude by 5¢ and then 25¢ per barrel, and that for Middle Eastern crude by 18¢ per barrel.[8] The First Arab Petroleum Congress convened in Cairo, Egypt, where they established an ‘Oil Consultation Commission’ to which IOCs should present price change plans to authorities of producing countries.[8]

In 10–14 September 1960, at the initiative of the Venezuelan Energy and Mines minister Juan Pablo Pérez Alfonso and the Saudi Arabian Energy and Mines minister Abdullah al-Tariki, the governments of Iraq, Iran, Kuwait, Saudi Arabia and Venezuela met in Baghdad to discuss ways to increase the price of the crude oil produced by their respective countries.[9][10]

Oil exports imports difference

OPEC was founded to unify and coordinate members' petroleum policies. Between 1960 and 1975, the organization expanded to include Qatar (1961), Indonesia (1962), Libya (1962), the United Arab Emirates (1967), Algeria (1969), and Nigeria (1971). Ecuador and Gabon were early members of OPEC, but Ecuador withdrew on 31 December 1992[11] because it was unwilling or unable to pay a $2 million membership fee and felt that it needed to produce more oil than it was allowed to under the OPEC quota,[12] although it rejoined in October 2007. Similar concerns prompted Gabon to suspend membership in January 1995.[13] Angola joined on the first day of 2007. Norway and Russia have attended OPEC meetings as observers. Indicating that OPEC is not averse to further expansion, Mohammed Barkindo, OPEC's Secretary General, asked Sudan to join.[14] Iraq remains a member of OPEC, but Iraqi production has not been a part of any OPEC quota agreements since March 1998.

1973 oil embargo

In October 1973, OPEC declared an oil embargo in response to the United States' and Western Europe's support of Israel in the Yom Kippur War of 1973. The result was a rise in oil prices from $3 per barrel to $12 and the commencement of gas rationing. Other factors in the rise in gasoline prices included a market and consumer panic reaction, the peak of oil production in the United States around 1970 and the devaluation of the U.S. dollar.[15] U.S. gas stations put a limit on the amount of gasoline that could be dispensed, closed on Sundays, and limited the days gasoline could be purchased based on license plates. Even after the embargo concluded, prices continued to rise.[16]

The Oil Embargo of 1973 had a lasting effect on the United States. The Federal government got involved first with President Richard Nixon recommending citizens reduce their speed for the sake of conservation, and later Congress issuing a 55 mph limit at the end of 1973. Daylight savings time was extended year round to reduce electrical use in the American home. Smaller, more fuel efficient cars were manufactured. Nixon also formed the Energy Department as a cabinet office.[citation needed] People were asked to decrease their thermostats to 65 degrees and factories changed their main energy supply to coal.

One of the most lasting effects of the 1973 oil embargo was a global economic recession. Unemployment rose to the highest percentage on record while inflation also spiked. Consumer interest in large gas guzzling vehicles fell and production dropped. Although the embargo only lasted a year, during that time oil prices had quadrupled and OPEC nations discovered that their oil could be used as both a political and economic weapon against other nations.[17]

1975 hostage incident

On 21 December 1975, Ahmed Zaki Yamani and the other oil ministers of the members of OPEC were taken hostage in Vienna, Austria, where the ministers were attending a meeting at the OPEC headquarters. The hostage attack was orchestrated by a six-person team led by Venezuelan terrorist Carlos the Jackal (which included Gabriele Kröcher-Tiedemann and Hans-Joachim Klein). The self-named "Arm of the Arab Revolution" group called for the liberation of Palestine. Carlos planned to take over the conference by force and kidnap all eleven oil ministers in attendance and hold them for ransom, with the exception of Ahmed Zaki Yamani and Iran's Jamshid Amuzegar, who were to be executed.

The terrorists searched for Ahmed Zaki Yamani and then divided the sixty-three hostages into groups. Delegates of friendly countries were moved toward the door, 'neutrals' were placed in the centre of the room and the 'enemies' were placed along the back wall, next to a stack of explosives. This last group included those from Saudi Arabia, Iran, Qatar and the UAE.

Carlos arranged bus and plane travel for the team and 42 hostages, with stops in Algiers and Tripoli, with the plan to eventually fly to Aden then Baghdad, where Yamani and Amuzegar would be killed. All 30 non-Arab hostages were released in Algiers, excluding Amuzegar. Additional hostages were released at another stop. With only 10 hostages remaining, Carlos held a phone conversation with Algerian President Houari Boumédienne who informed Carlos that the oil ministers' deaths would result in an attack on the plane. Boumédienne must also have offered Carlos asylum at this time and possibly financial compensation for failing to complete his assignment. Carlos expressed his regret at not being able to murder Yamani and Amuzegar, then he and his comrades left the plane. Hostages and Carlos and his team walked away from the situation.

Some time after the attack it was revealed by Carlos' accomplices that the operation was commanded by Wadi Haddad, a Palestinian terrorist and founder of the Popular Front for the Liberation of Palestine. It was also claimed that the idea and funding came from an Arab president, widely thought to be Muammar al-Gaddafi. In the years following the OPEC raid, Bassam Abu Sharif and Klein claimed that Carlos had received a large sum of money in exchange for the safe release of the Arab hostages and had kept it for his personal use. There is still some uncertainty regarding the amount that changed hands but it is believed to be between US$20 million and US$50 million. The source of the money is also uncertain, but, according to Klein, it was from "an Arab president." Carlos later told his lawyers that the money was paid by the Saudis on behalf of the Iranians and was, "diverted en route and lost by the Revolution".[18]

The 1980s oil gluts

OPEC net oil export revenues for 1971 - 2007.[19]

In response to the high oil prices of the 1970s, industrial nations took steps to reduce dependence on oil. Utilities switched to using coal, natural gas, or nuclear power while national governments initiated multi-billion dollar research programs to develop alternatives to oil. Demand for oil dropped by five million barrels a day while oil production outside of OPEC rose by fourteen million barrels daily by 1986. During this time, the percentage of oil produced by OPEC fell from 50% to 29%. The result was a six-year price decline that culminated with a 46 percent price drop in 1986.

In order to combat falling revenues, Saudi Arabia pushed for production quotas to limit production and boost prices. When other OPEC nations failed to comply, Saudi Arabia slashed production from 10 million barrels daily in 1980 to just one-quarter of that level in 1985. When this proved ineffective, Saudi Arabia reversed course and flooded the market with cheap oil, causing prices to fall to under ten dollars a barrel. The result was that high price production zones in areas such as the North Sea became too expensive. Countries in OPEC that had previously failed to comply to quotas began to limit production in order to shore up prices.[20]

Responding to war and low prices

Leading up to the 1990–91 Gulf War, The President of Iraq Saddam Hussein recommended that OPEC should push world oil prices up, helping all OPEC members financially. But the division of OPEC countries occasioned by the Iraq-Iran War and the Iraqi invasion of Kuwait marked a low point in the cohesion of OPEC. Once supply disruption fears that accompanied these conflicts dissipated, oil prices began to slide dramatically.

After oil prices slumped at around $15 a barrel in the late 1990s, joint diplomacy achieved a slowing down of oil production beginning in 1998. In 2000, Chávez hosted the first summit of OPEC in 25 years. The next year, however, the September 11, 2001 attacks against the United States, and the following invasion of Afghanistan, and 2003 invasion of Iraq and subsequent occupation prompted a sharp rise in oil prices to levels far higher than those targeted by OPEC themselves during the previous period.

On 19 November 2007, global oil prices reacted violently as OPEC members spoke openly about potentially converting their cash reserves to the euro and away from the US dollar.[21]

In May 2008, Indonesia announced that it would leave OPEC when its membership expired at the end of that year, having become a net importer of oil and being unable to meet its production quota.[22] A statement released by OPEC on 10 September 2008 confirmed Indonesia's withdrawal, noting that it "regretfully accepted the wish of Indonesia to suspend its full Membership in the Organization and recorded its hope that the Country would be in a position to rejoin the Organization in the not too distant future."[23] Indonesia is still exporting light, sweet crude oil and importing heavier, more sour crude oil to take advantage of price differentials (import is greater than export).

Production disputes

The economic needs of the OPEC member states often affects the internal politics behind OPEC production quotas. Various members have pushed for reductions in production quotas to increase the price of oil and thus their own revenues.[24] These demands conflict with Saudi Arabia's stated long-term strategy of being a partner with the world's economic powers to ensure a steady flow of oil that would support economic expansion.[25] Part of the basis for this policy is the Saudi concern that expensive oil or supply uncertainty will drive developed nations to conserve and develop alternative fuels. To this point, former Saudi Oil Minister Sheikh Yamani famously said in 1973: "The stone age didn't end because we ran out of stones."[26]

One such production dispute occurred on 10 September 2008, when the Saudis reportedly walked out of OPEC negotiating session where the organization voted to reduce production. Although Saudi Arabian OPEC delegates officially endorsed the new quotas, they stated anonymously that they would not observe them. The New York Times quoted one such anonymous OPEC delegate as saying “Saudi Arabia will meet the market’s demand. We will see what the market requires and we will not leave a customer without oil. The policy has not changed.”[27]

OPEC aid

OPEC aid dates from well before the 1973/74 oil price explosion. Kuwait has operated a programme since 1961 (through the Kuwait Fund for Arab Economic Development).

The OPEC Special Fund "was conceived [...] in Algiers, Algeria, in March 1975", and formerly founded early the following year. "A Solemn Declaration 'reaffirmed the natural solidarity which unites OPEC countries with other developing countries in their struggle to overcome underdevelopment,' and called for measures to strengthen cooperation between these countries", operating under a reasoning that the Fund's "resources are additional to those already made available by OPEC states through a number of bilateral and multilateral channels." The Fund was later renamed as the OPEC Fund for International Development (OFID).[28]

The Fund became a fully fledged permanent international development agency in May 1980 and was renamed the OPEC Fund for International Development (OFID), the designation it currently holds.

Membership

Current members

OPEC has twelve member countries: six in the Middle East, four in Africa, and two in South America.

Country Region Joined OPEC[29] Population
(July 2012)[30]
Area (km²)[31] Production (bbl/day)
 Algeria Africa 1969 37,367,226 2,381,740 2,125,000 (16th)
 Angola Africa 2007 18,056,072 1,246,700 1,948,000 (17th)
 Ecuador South America 2007[A 1] 15,223,680 283,560 485,700 (30th)
 Iran Middle East 1960[A 2] 78,868,711 1,648,000 4,172,000 (4th)
 Iraq Middle East 1960[A 2] 31,129,225 437,072 3,200,000 (12th)
 Kuwait Middle East 1960[A 2] 2,646,314 17,820 2,494,000 (10th)
 Libya Africa 1962 5,613,380 1,759,540 2,210,000 (15th)
 Nigeria Africa 1971 170,123,740 923,768 2,211,000 (14th)
 Qatar Middle East 1961 1,951,591 11,437 1,213,000 (21st)
 Saudi Arabia Middle East 1960[A 2] 26,534,504 2,149,690 8,800,000 (2nd)
 United Arab Emirates Middle East 1967 5,314,317 83,600 2,798,000 (8th)
 Venezuela South America 1960[A 2] 28,047,938 912,050 2,472,000 (11th)
Total 369,368,429 11,854,977 km² 33,327,700 bbl/day
  1. ^ Ecuador initially joined in 1973, left in 1992, and rejoined in 2007.
  2. ^ a b c d e One of five founder members that attended the first OPEC conference, in September 1960.

Former members

Country Region Joined OPEC Left OPEC
 Gabon Africa 1975 1994
 Indonesia South East Asia 1962 2009

Some commentators consider that the United States was a de facto member during its formal occupation of Iraq due to its leadership of the Coalition Provisional Authority.[32][33] But this is not borne out by the minutes of OPEC meetings, as no U.S. representative attended in an official capacity.[34][35]

Indonesia left OPEC in 2009 because it ceased to be a net exporter of oil. It could not fulfill the demand of its own country's needs, as growth in demand outstripped output. The situation was made worse because of weak legal certainty and corruption that deterred foreign investors from investing in new reserves in Indonesia. In recent times, the government has increased financial incentives for foreign firms to invest in exploration and extraction but has found itself forced to import more supplies from the likes of Iran, Saudi Arabia and Kuwait. Indonesia's departure from OPEC will not likely affect the amount of oil it produces or imports. The country's growing dependence on imports is proving increasingly expensive as global prices soar.[36]

Economics

OPEC is a swing producer[37] and its decisions have had considerable influence on international oil prices. For example, in the 1973 energy crisis some OPEC members refused to ship oil to western countries that had supported Israel in the Yom Kippur War, which Israel had fought against Egypt and Syria. This refusal caused a fourfold increase in the price of oil, which lasted five months, starting on 17 October 1973, and ending on 18 March 1974. OPEC nations then agreed, on 7 January 1975, to raise crude oil prices by 10%. At that time, OPEC nations — including many who had recently nationalized their oil industries — joined the call for a new international economic order to be initiated by coalitions of primary producers. Concluding the First OPEC Summit in Algiers they called for stable and just commodity prices, an international food and agriculture program, technology transfer from North to South, and the democratization of the economic system.[citation needed] Overall, the evidence suggests that OPEC did act as a cartel when it adopted output rationing in order to maintain price.[38] However, Jeff Colgan argued in 2013 that, since 1982, countries cheated on their quotas 96% of the time, largely neutralizing the ability of OPEC to collectively influence prices.[39]

According to US government, in 2011 OPEC will break above the $1 trillion mark earnings for the first time at $1.034 trillion and it is beating the $965 billion peak set in 2008.[40]

Sustainability

According to Mikael Höök, who researches the life cycles of oil fields, despite technological advances that increase the productivity of oil wells, the rate of decline of oil fields will eventually increase as time continues.[41] Energy policy expert Joyce Dargay accuses OPEC, along with several other institutions, of drastically underpredicting future oil demand by 2030 by more than 25%, a difference of 28 million barrels per day (4,500,000 m3/d) or about twice the current amount supplied by Saudi Arabia.[42]

Quotas circa 2005

OPEC Quotas and Production in thousands of barrels per day[43]
Country Quota (7/1/05) Production (1/07) Capacity
 Saudi Arabia 10,099 9,800 12,500
 Algeria 894 1,360 1,430
 Angola 1,900 1,700 1,700
 Ecuador 520 500 500
 Iran 4,110 3,700 3,750
 Iraq 1,481
 Kuwait 2,247 2,500 2,600
 Libya 1,500 1,650 1,700
 Nigeria 2,306 2,250 2,250
 Qatar 726 810 850
 United Arab Emirates 2,444 2,500 2,600
 Venezuela 3,225 2,340 2,450
Total 29,971 29,591 32,330

See also


References

Notes
  1. ^ "OPEC Statute" (PDF). Organization of the Petroleum Exporting Countries. 2008. p. 8. Retrieved 8 June 2011. "English shall be the official language of the Organization." 
  2. ^ "Our Mission". OPEC. Retrieved 16 February 2013. 
  3. ^ a b c d e f "Brief History". OPEC. Retrieved 16 February 2013. 
  4. ^ Weil, Dan (25 November 2007). "If OPEC is a Cartel, Why isn't It Illegal?". Newsmax. Retrieved 27 January 2014. 
  5. ^ Joelson, Mark R.; Griffin, Joseph P. (1975). "The Legal Status of Nation-State Cartels Under United States Antitrust and Public International Law". The International Lawyer 9 (4): 617–645. JSTOR 40704964.  edit
  6. ^ "Responding to Crisis". Envhist. 26 April 2010. Retrieved 7 August 2012. 
  7. ^ "OPEC Oil Embargo 1973–1974". U.S. Department of State, Office of the Historian. Retrieved 30 August 2012. 
  8. ^ a b c "General Information - OPEC". OPEC.org. 2012. Retrieved 13Apr2014. 
  9. ^ Citino 2002, p. 4: "Together with Arab and non-Arab producers, Saudi Arabia formed the Organization of Petroleum Export Countries (OPEC) to secure the best price available from the major oil corporations."
  10. ^ Painter 2012, p. 32: "In September 1960, after the major oil companies had twice unilaterally reduced the prices that were used to calculate how much revenue producing countries received, the oil ministers of Iran, Iraq, Kuwait, Saudi Arabia, and Venezuela formed the Organization of the Petroleum Exporting Countries […] eventually gain[ing] power over pricing in the 1970s".
  11. ^ OPEC, by Benjamin Zycher: The Concise Encyclopedia of Economics: Library of Economics and Liberty at the Wayback Machine (archived March 11, 2002)
  12. ^ "Ecuador Set to Leave OPEC". The New York Times. 18 September 1992. Retrieved 20 May 2010. 
  13. ^ "Gabon Plans To Quit OPEC". The New York Times. 9 January 1995. Retrieved 3 October 2010. 
  14. ^ Angola, Sudan to ask for OPEC membership Houston Chronicle
  15. ^ Leonardo Maugeri (1 January 2006). The Age of Oil: The Mythology, History, and Future of the World's Most Controversial Resource. Greenwood Publishing Group. p. 113. ISBN 978-0-275-99008-4. 
  16. ^ Clark,F.,Hushour,J.,Reinholtz,N.,Reniers,A.,Rich,S.,Smith,A.Z.,Torres,J.,(2009, 2010). The plaid avenger. Kendall/Hunt Publishing Company.
  17. ^ "1973 Oil crisis". Environment. Retrieved 16 February 2013. 
  18. ^ "Carlos the Jackal: Trail of Terror, Parts 1 and 2 — 'The Famous Carlos'". Trutv. Retrieved 23 October 2010. 
  19. ^ "OPEC Revenues". U.S. Energy Information Administration (EIA). Retrieved 6 February 2013. 
  20. ^ Robert 2004, pp. 103–4.
  21. ^ Steve Hargreaves. (20 November 2007). Ditching the dollar CNN. Retrieved 27 January 2014.
  22. ^ Indonesia to withdraw from OPEC BBC. 28 May 2008. Retrieved 27 January 2014.
  23. ^ Press release at the Wayback Machine (archived September 13, 2008)
  24. ^ Nick A. Owen, Oliver R. Inderwildi, David A. King (2010). "The status of conventional world oil reserves – Hype or cause for concern?". Energy Policy 38 (8): 4743–4749. doi:10.1016/j.enpol.2010.02.026. 
  25. ^ Speech by Minister of Petroleum and Mineral Resources Ali Al Naimi: Saudi oil policy: stability with strength Saudi Embassy. 1999.
  26. ^ Matt Frei. (3 July 2008). Washington diary: Oil addiction BBC. Retrieved 27 January 2014.
  27. ^ Saudis Vow to Ignore OPEC Decision to Cut Production The New York Times. 11 September 2008.
  28. ^ OFID at a Glance OFID. Retrieved 27 January 2014.
  29. ^ "OPEC: Member countries". Organization of the Petroleum Exporting Countries. Retrieved 6 October 2012. 
  30. ^ "Field Listing – Population". CIA World Factbook. Central Intelligence Agency. Retrieved 4 January 2009. 
  31. ^ "Field Listing – Area". CIA World Factbook. Central Intelligence Agency. Retrieved 4 January 2009. 
  32. ^ Timothy Noah (10 July 2007). "Go NOPEC". Slate. Retrieved 21 August 2009. 
  33. ^ Timothy Noah (18 September 2003). "Is Bremer a Price Fixer? Letting Iraq's oil minister attend an OPEC meeting may violate the Sherman Antitrust Act". Slate. 
  34. ^ "Iraq to Attend Next OPEC Ministerial Meeting". Arab News. 17 September 2003. Retrieved 16 February 2013. 
  35. ^ "127th Meeting of the OPEC Conference". OPEC. 24 September 2003. Retrieved 16 February 2013. 
  36. ^ "Indonesia to withdraw from OPEC". BBC News. 28 May 2008. 
  37. ^ Iraq emerges as new ‘swing producer’ in OPEC Dawn. 26 March 2006.
  38. ^ Gülen, S. Gürcan (1996). "Is OPEC a Cartel? Evidence from Cointegration and Causality Tests". The Energy Journal 17 (2): 43–57. 
  39. ^ Colgan, Jeff (16 October 2013). "40 years after the oil crisis: Could it happen again?". Washington Post. Retrieved 1 April 2014. 
  40. ^ More than $1,000 billion earnings
  41. ^ Höök, M.; Hirsch, R.; Aleklett, K. (2009). "Giant oil field decline rates and their influence on world oil production". Energy Policy 37 (6): 2262. doi:10.1016/j.enpol.2009.02.020.  edit
  42. ^ Dargay, J. M.; Gately, D. (2010). "World oil demand's shift toward faster growing and less price-responsive products and regions". Energy Policy 38 (10): 6261. doi:10.1016/j.enpol.2010.06.014.  edit
  43. ^ "OPEC Revenues: Country Details". United States Department of Energy. Archived from the original on 14 February 2009. 
Bibliography

External links