اوج (ادبیات)
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از اوج)
اُوج یا بِزَنگاه در اصطلاح ادبیات داستانی و ادبیات نمایشی، شورانگیزترین و تنشزاترین و برانگیزانندهترین و عالیترین لحظه است که طی آن بحران به نهایت تعارض خود میرسد و گرهگشایی به دنبال آن میآید. اوج در واقع ادامهٔ حوادث گذشته و نتیجهٔ منطقی آنها است. به عنوان مثال، هنگامی که در داستانی از صادق هدایت، داش آکل مرجان را شوهر میدهد نقطهٔ اوج داستان واقع میگردد.[۱]
پانویس [ویرایش]
- ↑ شریفی، فرهنگ ادبیات فارسی، ۲۲۳.
منبع [ویرایش]
- شریفی، محمد. محمدرضا جعفری. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: فرهنگ نشر نو و انتشارات معین، ۱۳۸۷. شابک ۸-۴۱-۷۴۴۳-۹۶۴-۹۷۸.
جستارهای وابسته [ویرایش]
| داستان | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
عناصر داستان
|
||||||||
|
پیرنگen · راویen · شخصیتen · رخدادen · توصیف · درونمایهen · فضا · گفتگوen · موضوعen · افتen · اوج · گرهگشاییen · کشمکش · گرهافکنیen · ساختارen |
||||||||
|
||||||||