انقلاب مدیریت
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
انقلاب مدیریت (به انگلیسی: managerial revolution) اشاره دارد به انتقال نظارت از سرمایهداران به مدیران در دستگاههای خصوصی و دولتی. امروزه بسیاری از جامعهشناسان برآنند که در نظامهای پیشرفتهی صنعتی، چه در کشورهای سرمایهداری چه در کشورهای سوسیالیست، قدرت حقیق در دست مدیران دستگاههای اقتصادی، اداری و نظامی است و بوروکراسی به ویژه قشر بالای آن، در مقام اداره کننده و گردانندهی چرخ تمام دستگاه بزرگ کشور، ودر واقع طبقهی حاکم تازهای است که سهم عدهای از تولید و درآمدها را از آن خود میکند. جیمز برنام، جامعهشناس امریکایی، با کتاب انقلاب مدیریت (1941) این نظریه را در مورد امریکا پیش کشید؛ و پس از او میلوان جیلاس، نویسندهی یوگوسلاو، در کتاب طبقهی جدید اعلام کرد که در کشورهای اروپای شرقی، طبقهی حاکم جدیدی به وجود آمده است.[۱]
منابع [ویرایش]
- ↑ #دانشنامهی سیاسی- داریوش آشوری-نشر مروارید- چاپ شانزدهم 1387- ص51