انقراض (اخترشناسی)
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
انقراض اصطلاحی است در اخترشناسی برای توصیفِ جذب و پراکندگی تابش الکترومغناطیسی بوسیله ماده (غبار و گاز) میانِ یک جرم آسمانیِ ساطع کننذه و بیننده. انقراض بین ستارهای، انقراض کهکشانی نیز نامیده میشودوفتی در کهکشان راه شیری روی دهد. نخستین مشاهده این نوع انقراض در کهکشان راه شیری در سال ۱۹۳۰ توسط رابرت یولیوس ترامپلر گزارش شد.[۱][۲]
در سال ۱۸۶۷ تاثیرات این رخداد توسط فریدریش گئورگ ویلهلم فون اشتروو گزارش شد.[۳]
پانویس [ویرایش]
- ↑ . Bibcode: ۱۹۳۰LicOB.۴۲۰..۱۵۴T.
- ↑ . شابک ۹۷۸-۳-۵۴۰-۰۰۱۷۹-۹.
- ↑ Struve, F. G. W. 1847, St. Petersburg: Tip. Acad. Imper. , 1847; IV, 165 p. ; in 8. ; DCCC.4.211 [۱]
