انسولین
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
اَنسولین یکی از هورمونهایی است که تاثیرات مختلفی در متابولیسم و دیگر اعمال بدن میگذارد.
انسولین با اثر به سلولهای کبد باعث میشود این سلولها با گرفتن قند از خون و ذخیرهی آن به صورت گلیکوژن، قند خون را کاهش دهند و با تجمع گلیکوژن در سلولهای ماهیچهای -به عنوان یک منبع سوخت- انرژی را افزایش دهد. همچنین با اثر به بافتهای چربی، استفاده از چربی به عنوان منبع سوخت را متوقف میکند. در صورت نبود یا کمبود انسولین در خون، بدن از چربی به عنوان منبع سوخت استفاده میکند. انسولین به عنوان مرکز کنترل متابولیسم بدن عمل میکند.
اثر هورمون گلوکاگون عکس عمل انسولین میباشد.
انسولین در پزشکی برای درمان نوعی دیابت شیرین استفاده میشود. در دیابت شیرین نوع یک(دیابت وابسته به انسولین) توانایی تولید انسولین در بدن کاهش مییابد از این رو با تزریق روزانهی انسولین علایم بیماری از بین میرود.
افراد مبتلا به دیابت شیرین نوع دو(یا دیابت غیروابسته به انسولین)، با این که مقدار انسولین در خون از مقدار طبیعی بیشتر است، ولی تعداد گیرندههای انسولین کم است.
انسولین یک هورمون پپتیدی با ترکیب ۵۲ اسیدآمینه میباشد. این هورمون از جزایر لانگرهانس، واقع در بخش درونریز پانکراس، به خون ترشح میشود.
[ویرایش] منبع
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Insulin»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۲۷ آوریل ۲۰۰۹).
