اندازه‌گیری سرعت نور توسط رومر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اوله رومر (۱۶۴۴–۱۷۱۰)

اندازه‌گیری سرعت نور توسط رومر آزمایشی است که در سال ۱۶۷۶ میلادی توسط اخترشناس دانمارکی اوله رومر انجام شد و نشان که سرعت نور محدود است و مقدار آن را با تقریب خوبی بدست آورد وی این آزمایش را در رصدخانه سلطنتی پاریس انجام داد.

رومر تخمین زد که نور نیاز به ۲۲ دقیقه دارد تا مسافتی معادل قطر مدار زمین (۳۰۰ میلیون کیلومتر) را طی کند که می‌شود ۲۲۰٬۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه به واحدهای کنونی که حدود ۲۶٪ نسبت به مقدار واقعی خطا دارد که احتمالاً به خاطر اشتباه در محاسبه عناصر مداری مشتری بوده‌است به طوری که مشتری نزدیکتر از آن چیزی که واقعاً هست درنظر گرفته شده‌است.

نظریه او در آن زمان بسیار بحث‌برانگیز بود و به زحمت توانست جیوانی کاسینی را متقاعد کند که این فرضیه درست به هر حال توسط فیلسوفان طبیعی آن زمان مانند کریستین هویگنس و ایزاک نیوتون به سرعت قبول شد و در نهایت دو دهه بعد از درگذشت رومر جیمز بردلی —ستاره‌شناس انگلیسی— َعموم را در سال ۱۷۲۹ مورد مجاب به پذیرش این موضوع کرد.

روش آزمایش[ویرایش]

قمرهای گالیله‌ای مشتری هر از چندگاهی از جلوی مشتری عبور می‌کنند و اصطلاحاً گرفت مشتری رخ می‌دهد. هنگام کار در رصدخانه پاریس متوجه شدند که در گرفت آیو موارد غیرقابل پیش‌بینی وجود دارد و محاسبات بررسی شد اما به نتیجه‌ای نرسیدند اما رومر به این نتیجه رسید که منشا این اختلاف در واقع تغییر فاصله مشتری از زمین است به همین دلیل است که زمان گرفت‌ها همیشه دقیقاً ده دقیقه بوده ولی زمان شروع آن متناوباً نیست.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. Carlos I. Calle. «And There Was Light». در Einstein for Dummies. John Wiley، ۲۰۰۵. ۹۸-۹۹. شابک ‎۹۷۸-۰-۷۶۴۵-۸۳۴۸-۳.