انجمن حکمت و فلسفه ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

انجمن حکمت و فلسفه ایران با هدف گسترش میراث فکری و فلسفیِ اسلامی و مطالعه بنیادین و پژوهش در فلسفه ایرانی تشکیل گردیده. این انجمن سلسله درس‌هایی را با همین اهداف هر هفته برگزار می‌کند.

تاریخچه[ویرایش]

انجمن به شکل اولیه در مهرماه ۱۳۵۳ به صورت یک تشکل خصوصی پایه گذاری شد. سید حسین نصر به تشویق ریموند کلیبانسکی، رئیس وقت موسسه بین‌المللی فلسفه در فرانسه، این انجمن را با نام اولیه «انجمن شاهنشاهی حکمت و فلسفه ایران» به منظور معرفی نوشته‌ها و پژوهش‌های انجام شده در زمینه فلسفه و عرفان در ایرانِ پیش و پس از اسلام و برای آشنا ساختن ایرانیان با مکتب‌های فکری فلسفه غربی و شرقی بنیان گذاشت. [۱] اما انجمن حکمت و فلسفه ایران تا آذرماه ۱۳۷۷ به ثبت رسمی نرسید.[۲]

فعالیت‌ها[ویرایش]

انجمن هم اکنون با همکاری فرهنگستان علوم و شهرداری تهران سلسله درس‌های فلسفی در محل کنونی انجمن با نام کلاس‌های آزاد دارد که در آن دروس ماجرای فکر فلسفی به استادی غلامحسین ابراهیمی دینانی، زبان یونانی به استادی غلامرضا اعوانی و شواهد الربوبیه به استادی سید مصطفی محقق داماد تدریس می‌شود.

رئیسان[ویرایش]

از زمان تأسیس، به ترتیب سید حسین نصر، مهدی چهل‌تنی، دکتر مقدس، مهندس «حجت»، محمود بروجردی و غلامرضا اعوانی ریاست این انجمن را به عهده داشته‌اند.[۳]

اعضا[ویرایش]

اعضای هیات موسس انجمن عبارتند از:

در میان اعضای انجمن، وجود نام سه نفر (محسن کدیور، سروش دباغ و شهرام پازوکی) اعتراض‌هایی را از سوی رسانه‌های نزدیک به جمهوری اسلامی در پی داشت. کدیور در ارتباط با پیامدهای انتخابات سال ۱۳۸۸ ریاست جمهوری ایران با رأی کمیته انظباطی از فهرست اعضای هیأت علمی انجمن خارج شد. نام پازوکی نیز به دلیل انتساب به دراویش گنابادی دیگر در میان اعضا دیده نمی‌شود. سروش دباغ نیز اخیرا(دی ماه ۱۳۹۱) به بهانه غیبت غیر موجه از این موسسه اخراج و در نامه ای سرگشاده ماجرای این اخراج را شرح داده است.[۴]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]