انتقال پایگاه داده

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

یک انتقال پایگاه داده بخشی از یک عملکرد است با یک نظام مدیریت پایگاه یا چیزی مشابه آن که قابل اطمینان است و غیر وابسته به هر انتقال دیگری. بطور کلی یک انتقال باید اتمی باشد، یعنی باید کامل و خودمختار باشد. بطور ایده‌آل، یک سیستم پایگاه باید اتمی بودن، دوام، ایزوله بودن و استحکام را ضمانت کند. در عمل این مشخصات مشخصاتی هستند برای اجرای بهتر.[۱]

هدف از انتقال[ویرایش]

در محصولات پایگاه داده قابلیت کنترل انتقال کاربر را از درستی پایگاه مطمئن می‌کند.

یک انتقال ممکن است از Queryهای زیادی تشکیل شده باشد که هر کدام آنها هم می‌خوانند، هم می‌نویسند. وقتی انتقال صورت می‌گیرد باید مطمئن بود که چیزی از Queryها جا نمانده است. مثلاً در انتقال مادی وقتی پول از یک حساب نقد می‌شود باید در حساب دیگر نیز ایجاد شود. انتقالات نباید با هم تداخل داشته باشند. اطلاعات دقیق تر در بحث ACID می‌باشد.

یک انتقال ساده معمولاً با سیستم پایگاهی و در زبانی چون SQL به این شکل صورت می‌گیرد:

  1. شروع انتقال
  2. اجرای تعدادی Query (علیرغم اینکه بروز رسانی داخل پایگاه از خارج آن دیده نمی‌شود)
  3. واگذاری انتقال (بروز رسانی‌ها در صوری درستی انتقال دیده می‌شوند)

اگر یکی از Queryها ناموفق باشد، سیستم باز می‌گردد. این عملکرد بستگی به نوع و نحوه نصب DBMS دارد. انتقال در هر مرحله قبل از واگذاری قابلیت بازگشت دارد.

پایگاه‌های انتقالی

پایگاه‌هایی که عملیات انتقال را Support می‌کنند، را گویند. بسیاری از DBMSهای جدید این امکان را دارند.

سیستمفایل‌های انتقالی

سیستمفایل Namesys Reiser۴ برای[۲]Linux و ورژن جدید سیستم‌فایل Microsoft[۳]NTFS هر دو عملیات انتقال را Support می‌کنند، ولی از سیستمفایل‌های انتقالی بدلیل کمی سازگاری با سیستم‌های قدیمی استفاده نمی‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

ترجمه امیرمهدی بنیامین اسحاقی، طراح وبسایت و عضو انجمن ICT موسسه آموزش عالی امیرکبیر.

پیوند به بیرون[ویرایش]