انتقال فعال سلولی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

منظور از انتقال فعال (به انگلیسی: Active transport) جابجایی مولکولها یا یونها در عرض غشای سلولی با مصرف انرژی (برخلاف جهت غلظت یا فشار یا بار الکتریکی)است.

پروتئین‌های انتگرال به عنوان پروتئین‌های حامل برای انتقال دادن موادی عمل می‌کنند که در جهتی خلاف جهت انتشار طبیعی انها انتقال می‌دهند که « انتقال فعال» نامیده می‌شوند. معروفترین نمونه پمپ سدیم پتاسیم در غشای سلول است که با مصرف آدنوزین تری فسفات یا (ATP) سدیم را به خارج از سلول و پتاسیم را به داخل سلول میفرستد هرچند غلظت سدیم در داخل سلول کمتر از مایع خارج سلولی است.

دقت شود که انتشار ساده مولکولها در عرض غشا نمی‌تواند موجب چنین فرایندی شود زیرا انتشار ساده فقط موجب تعادل غلظت در طرفین غشا میگردد. در این موارد وجود یک منبع انرژی لازم است تا یون های پتاسیم را در خلاف جهت شیب غلظتی به داخل انتقال دهد و سدیم را بیرون براند.

انواع انتقال فعال[ویرایش]

بر اساس منبع انرژی لازم برای انتقال، انتقال فعال به دو نوع اولیه و ثانویه تقسیم می گردد. در انتقال فعال اولیه انرژی لازم مستقیماً از تجزیه ترکیباتی مانند ATP به دست می آید، اما در انتقال فعال ثانویه از انرژی ذخیره شده به شکل اختلاف غلظت بون ها در دو طرف غشای سلول استفاده می شود که خود آن حاصل انتقال فعال اولیه است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

آدنوزین تری فسفات

منابع[ویرایش]

Active_transport