امینه پاکروان
امینه پاکروان (۱۸۹۳ - ۱۹۵۸) تاریخدان ایرانی، نویسنده و استاد دانشگاه بود[۱]. نخستین کتاب پژوهشی تاریخی او به نام «شاهزاده گمنام (امیر بیتاریخ)» در ۱۹۴۴ در فرانسه چاپ شد و جایزه ریوارول را از آن خود کرد. پس از آن آثار پژوهشی بیشتری دربارهٔ تاریخ به ویژه ایران در قرن نوزدهم منتشر کرد که بارها تجدید چاپ شدهاند[۱].
او مدتی درسهای ادبیات فرانسه و تاریخ هنر را در دانشگاه تهران تدریس میکرد و در شناساندن نگارگری ایرانی (مینیاتور) به اروپاییان تلاش بسیاری کرد و کنفرانسهای زیادی به زبانهای گوناگون برپا کرد[۱].
محتویات |
زندگی [ویرایش]
امینه در سال ۱۸۹۳ در پاریس زاده شد. مادرش ادیبی اتریشی تبار به نام آلیس آن هرتسفلد[۲] بود و پدرش سیاستمداری ایرانی به نام حسن خان، مدتی سفیر ایران در عثمانی بود. امینه نوجوانی را در استانبول گذراند و همانجا با یک مرد سیاسی مسلمان ازدواج کرد. پس از آن سالهایی را در ایران، مصر، اتریش، آلمان، فرانسه، ترکیه، و بلژیک گذراند[۱].
او با نام مستعار «ایران دخت» مقالههایی دربارهٔ ایران در نشریههای قاهره مینوشت و با همین نام در مصر مشهور شده بود. پس از مرگ همسر اولش و دومین ازدواج، به ایران رفت و مدتی درسهای ادبیات فرانسه و تاریخ هنر را در دانشگاه تهران تدریس کرد و کتابهای تاریخی پرارزشی دربارهٔ ایران چاپ کرد. حسن پاکروان از فرزندان اوست[۱].
امینه پاکروان در ژوئیه ۱۹۵۸ در ۶۵ سالگی بر اثر سرطان درگذشت[۱].
کتابشناسی [ویرایش]
- شاهزاده گمنام (امیر بیتاریخ) در ۱۹۴۴
- قزوین پایتخت از یاد رفته
- عباس میرزا
- مقدرات ایرانی
- تهران قدیم
- نسل چهارم
- آغامحمدخان قاجار
پانویس [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- فرخزاد، پوران. کارنمای زنان کارای ایران (از دیروز تا امروز). تهران: نشر قطره، ۱۳۸۱. ISBN 964-341-116-8.
