امیر عشیری
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 |
برای اثباتپذیری کامل این مقاله به منابع بیشتری نیاز است یا منابع ارائهشده بهدرستی ارجاع داده نشدهاند. لطفاً با توجه به شیوهٔ ویکیپدیا برای ارجاع به منابع با ارایهٔ منابع معتبر این مقاله را بهبود بخشید. مطالب بیمنبع در آینده مردود و حذف خواهندشد. |
برای دیگر کاربردها، امیر (ابهامزدایی) را ببینید.
امیر عشیری زاده ۱۳۰۳ خ. نویسنده ایرانی است. وی پایهگذار ادبیات پلیسی در ایران است.[نیازمند منبع] او همچنین در موضوعات تاریخی مینوشت.
امیر عشیری گاهی همزمان در دو، سه مجله پاورقیهای شبه جنایی - پلیسی و جاسوسی منتشر میکرد و طرفداران خاص خود را داشت.
نخستین اثر او در سال ۱۳۲۸ به نام به صورت پاورقی در مجله "آسیای جوان" چاپ شد.[۱] او همچنین در اطلاعات هفتگی و تهران مصور مینوشت.[۲]
محمدعلی جمالزاده، پس از خواندن کتاب "سیاهخان" او، آنچنان شيفته قلم او میشود که او را "الکساندر دوما"ی ایران مینامد.[۱]
[ویرایش] آثار
عشیری بیش از ۵۰ عنوان داستان نوشتهاست.[۱] برخی از آثار امیر عشیری:[۳]
- اعدام یک جوان ایرانی در آلمان
- جای پای شیطان
- ۳ + ۱ = ۰
- تصویر قاتل
- سیاهخان (در سال ۱۳۵۴)
- لبخند در مراسم تدفین
- جاسوس دو بار میمیرد
- معبد عاج
- پرتگاه
- پاترونا
- چکمه زرد
- عقاب الموت
- جلاد پاریس
- دیوار اقیانوس
- قطار نیمهشب
- شبح گرگ
- کوکائین
- کاروان مرگ
- جاسوسه در برلین
- ستون پنجم
- مردی از دوزخ
- سقوط عقاب ها
- گذرگاه کوراک
- اخرین طناب
- یک گلوله برای تو
- خون و تصویر (دو جلد)
- سحرگاهی خونین
- نبرد در ظلمت
- مردی هرگز که نبود
- فرار بسوی هیچ
- رد پای یک زن
- پولیس مخفی یا زرس مخفی
- نفرچهارم (دو جلد)
- شبزندهداران[۱]
- قلعه قهقهه[۲]
- جاسوسه چشم آبی
[ویرایش] منابع
- همشهری جوان، ۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۶
- معجون عشق؛ گفتگو با ر. اعتمادی و فهیمه رحیمی و ...
