امپراتوری ماراتها

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Marāṭhā Sāmrājya

۱۶۷۴–۱۸۲۰

Flag

امپراتوری ماراتها در ۱۷۶۰ (زرد), بدون واسال‌های آن.
پایتخت رایگاد; پون
زبان‌(ها) مراتی, زبان سانسکریت[۱]
دین هندوئیسم
دولت Monarchy
Chattrapathi
 - ۱۶۷۴–۱۶۸۰ Shivaji
 - ۱۶۸۱–۱۶۸۹ Sambhaji
 - ۱۶۸۹–۱۷۰۰ Rajaram
 - ۱۷۰۰–۱۷۰۷ Tarabai
 - ۱۷۰۷–۱۷۴۹ Shahu
 - ۱۷۴۹–۱۷۷۷ Rajaram II
تاریخچه
 - Established June 6 ۱۶۷۴
 - سقوط September 21 ۱۸۲۰
مساحت
۲۸۰۰۰۰۰کیلومترمربع (۱٬۰۸۱٬۰۸۶مایل‌مربع)
جمعیت
 - حدود ۱۷۰۰ ۱۵۰۰۰۰۰۰۰ 
یکای پول روپیه, Paisa, Mohor, Shivrai, Hon
امروزه بخشی از  هند
 پاکستان
 بنگلادش

امپراتوری ماراتها یا کنفدراسیون ماراتها امپراتوری نیرومند در هند از ۱۶۷۴ تا ۱۸۲۰ میلادی بود. در بیش ترین وسعت، امپراتوری ماراتها منطقه وسیعی به مساحت ۲٫۸ میلیون کیلومتر مربع را دربر می‌گرفت. قدرت بیش از حد ماراتها عملاً به فرمانروایی مغولان بر هند خاتمه داد؛ در واقع، ماراتها دولتی مستقل را با جنگ‌های متعدد تشکیل دادند.

در ابتدا، ماراتها گروهی کشاورز جنگاور بودند که در ناحیه دکن می‌زیستند و به مرور زمان به داخل قلمرو عادلشاهیان و نظام‌شاهیان احمدنگر وارد شده و در انجا سکونت گزیدند. امپراتوری ماراتها توسط فردی به نام شیواجی تاسیس شد. او با انتخاب دژ رایگاد به عنوان پایتخت خویش، رسماً پادشاهی ماراتها را مستقل اعلام کرد و به طور موفقیت آمیز بر ضد گورکانیان جنگید تا پادشاهی خود را حفظ کند. همچنین، ماراتها طی طولانی ترین جنگ تاریخ هند که به جنگ ۲۷ ساله معروف شد، گورکانیان را از ۱۶۸۱ تا ۱۷۰۷ شکست دادند.

نقشه‌های تاریخی امپراتوری ماراتها[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]