امپراتریس گو-ساکوراماشی
| گو-ساکوراماشی تنو 後桜町天皇 |
|
|---|---|
| امپراتریس ژاپن |
|
![]() امپراتریس گو-ساکوراماشی به صورت مردی با ریش بزی نشان داده شده است |
|
| دوران | از ۱۵ سپتامبر ۱۷۶۲ تا ۹ ژانویه ۱۷۷۱ |
| بر سر کار آمدن | ۱۵ سپتامبر ۱۷۶۲ |
| نام کامل | Go-Sakuramachi Tennō 後桜町天皇 |
| لقب(ها) |
ایزا نو میا(以茶宮) ایکا نو میا (緋宮) |
| زادروز | ۲۳ سپتامبر ۱۷۴۰ |
| مرگ | ۲۴ دسامبر ۱۸۱۳ |
| پیش از | گو-موموزونو (Go-Momozono) |
| پس از | موموزونو (Momozono) |
| دودمان | یاماتو (Yamato) |
| پدر | ساکوراماشی (Sakuramachi) |
امپراتریس گو-ساکوراماشی با نام کامل گو-ساکوراماشی تنو (به ژاپنی: 後桜町天皇) ۱۱۷مین فرمانروا و در دورههای امپراتوری ژاپن وی ۸مین و آخرین امپراتریسِ فرمانروای ژاپن است[۱].
محتویات |
زندگینامه [ویرایش]
گو-ساکورا ماشی در ۲۳ سپتامبر ۱۷۴۰ با نام توشیکو (智子, Toshiko) بدنیا آمد. وی دومین دختر امپراتور ساکوراماشی بود و امپراتور موزومو برادر کوچکترش بود. خواهر بزرگتر او در جوانی درگذشت و در پی کنارهگیری برادر کوچکش از امپراتوری با فرمان ویژه امپراتور موزومو، خواهر بزرگترش توشیکو با نام گو-ساکوراماشی تنو به امپراتوری رسید. در این زمان پسر برادرش با نام هیدههیتو (Hidehito) تنها ۵ سال داشت. بعدها هیدههیتو با نام موموزونو (Momozono) به امپراتوری میرسد.
از حکومت آخرین امپراتریس به نام میشو تنو (明正天皇, Meishō Tennō) در ژاپن تا امپراتوری گو-ساکورا ماشی در ۱۵ سپتامبر ۱۷۶۲ مدت زمان ۱۱۹ سال فاصله زمانی وجود داشت. در ۲۳ می ۱۷۷۱ پس از نزدیک ۸ سال و ۴ ماه امپراتوری بر ژاپن، قدرت را بر اساس رسم سنتی خانواده سلطنتی به برادر زاده اش گو-موزومونو تنو (後桃園天皇) واگذار کرد.
حکومت گو-موزومونو در ۱۶ دسامبر ۱۷۷۹ با مرگ وی به پایان رسید و مشاوران بلند پایه، موروهیتو (師仁) فرزند ششم شاهزاده کاناین-نو-میا سوکههیتو (閑院宮典仁) را که از حمایت مشاور اعظم کامپاکو ((Kampaku) برخوردار بود را به عنوان فرزند خوانده امپراتور درگذشته معرفی کرده و بدین ترتیب موروهیتو با نام امپراتور کوکاکو (光格天皇) به امپراتوری رسید.و گو-ساکوراماشی از این پس نگهبان امپراتور جوان شد[۲].
او کتابی با عنوان کینچو-ننجو نو کوتو (禁中年中の事)به معنی سوژههای سالهای امپراتوری از خود برجای گذاشته که شامل اشعار و روزانهنگاری وی است. ساکوراماشی در سال ۱۸۱۳ در سن ۷۳ سالگی درگذشت.
جستارهای وابسته [ویرایش]
پانویس [ویرایش]
- ↑ Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 120.
- ↑ Annales des empereurs du Japon, pp. 419–420
