امتین هیدروکلراید
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 |
|
| نام آیوپاک | (2S,3R,11bS)-2-{[(1R)-6,7-Dimethoxy-1,2,3,4-
tetrahydroisoquinolin-1-yl]methyl}-3-ethyl-9,10- dimethoxy-2,3,4,6,7,11b-hexahydro-1H-pyrido [2,1-a]isoquinoline |
|---|---|
| شمارهٔ CAS | 483-18-1 |
| فرمول شیمیایی | C29H40N2O4 |
| گروه دارویی | داروهای ضد پروتوزوآها |
| جرم مولی (گرم بر مول) | ۴۸۰٫۶۳۹ |
| فارماکوکینتیک | متعاقب تزریق، دارو در کبد و تا حدی در کلیه و ریه و طحال تغلیظ می شود. |
| دفع | دفع آن آهسته است و تا ۴۰ الی ۶۰ روز بعد از قطع درمان ممکن است در ادرار قابل ردیابی باشد. |
| عوارض جانبی | درد، حساسیت، تهوع، سفتی و ضعف عضلانی در محل تزریق |
| موارد مصرف | این دارو در بیماری های قلبی، کلیوی و نوروماسکولار ممنوع است. |
| مصرف در بارداری | مصرف آن باید در حین حاملگی قطع شود |
امتین دارای فعالیت کشندگی آمیب به ویژه در دیواره روده و در کبد میباشد که به صورت تزریق عمیق زیر پوستی یا داخل عضلانی در درمان آمیبوزیس شدید مهاجم مثل آمیبوزیس کبدی در بیمارانی که به مترونیدازول پاسخ نداده اند تجویز می گردد. قبلاً این دارو به صورت خوراکی همراه با یدید بیسموت داده می شد. این دارو هم چنین در فرآوردهای ترکیبی (مانند ایپکاک) جهت ايجاد تهوع مصرف دارد.
[ویرایش] منابع
- ویکیپدیای انگلیسی
- سایت دارویاب
 |
این یک نوشتار خُرد پزشکی است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
