الگو:زبان‌های ایرانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

ن • ب • و زبان‌های ایرانی

شاخه	زبان‌های ایرانی غربی

شمال غربی	باستان: مادی میانه: زبان پارتی (پهلوی اشکانی) نو: آذری · گیلکی · مازندرانی · تالشی · کردی · کرمانجی · سورانی · زازا-گورانی · سمنانی · زبان‌های ایران مرکزی · بلوچی^∗ · سیوندی · راجی · بهدینی

جنوب غربی^∗	باستان: پارسی باستان میانه: پارسی میانه (پهلوی) نو: فارسی · لری · بختیاری · بشاکردی · کمزاری · تاتی اران

شاخه	زبان‌های ایرانی شرقی

شمال شرقی	باستان: اوستایی^∗ · سکایی میانه: سغدی · خوارزمی · باختری · خُتَنی (سکایی میانه) · سکایی غربی · آلانی · سرمتی نو: پشتو · زبان‌های پامیری · آسی · یغنابی (سغدی نو) · مُنجی · یدغه

جنوب شرقی	میانه: نو: پراچی · اورمُری

^ بلوچی به خاطر مهاجرت گویشورانش، از نظر جغرافیایی به جنوب شرق فلات ایران منتقل شده‌است. ^ شاخه جنوب غربی را شاخه فارسی‌تبار نیز می‌گویند. ^ بیشتر زبان‌شناسان، اوستایی را در مرز شاخه‌های غربی و شرقی دسته‌بندی می‌کنند.