القای حس غرق‌شدن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اتاق شکنجه و تخته «واتربوردینگ» در موزه نسل‌کشی سلنگ در کامبوج. القای حس خفگی با آب از روش‌های مرسوم اعتراف‌گیری خمرهای سرخ در فاصله سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ میلادی در کامبوج بود.

غرق مصنوعی (به انگلیسی: waterboarding) یا القای حس خفگی با آب، شیوه‌ای از شکنجه است که در آن بازجوها شخص بازداشتی را برهنه کرده، به یک تخته چوب می‌بندند و با قرار دادن ارتفاع سر پایین‌تر از ارتفاع پاها، پارچه‌ای بر سر و صورت فرد بازداشتی می‌بندند و با آب‌ریختن و خیس‌کردن پارچه بصورت متناوب، امکان نفس‌کشیدن فرد بازداشتی را از بین می‌برند. فرد بازداشتی با هر نفس به جای تنفس هوا، آب وارد ریه خود می‌کند.[۱]

استفاده سازمان سیا[ویرایش]

خدمات ملی مخفی که مرکز ضد تروریستی سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا است، پس از حملات ۱۱ سپتامبر با کسب نظر وزارت دادگستری آمریکا در زندان‌های مخفی سیا در خارج از خاک ایالات متحده آمریکا، برای بازجویی از مظنون به انجام اعمال تروریستی، از تکنیک‌هایی هم‌چون واتربوردینگ، یا القای حس خفگی با آب استفاده می‌کرد.[۲] این روش‌های مرکز ضدتروریستی سیا، مدت کوتاهی پس از تصدی باراک اوباما به عنوان ریاست‌جمهوری آمریکا ممنوع اعلام شد.[۳]

بر اساس مدارک منتشر شده توسط سازمان سیا، دست‌کم سه نفر توسط بازجویان سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا در سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳ میلادی[۴]، مورد بازجویی با استفاده از شیوه غرق مصنوعی قرار گرفتنه‌اند. خالد شیخ محمد، ۱۸۳ مرتبه، ابو زبیده ۸۳ مرتبه و عبدالرحیم النشیری ۲ مرتبه برای اعمال واتربوردینگ به تخته بسته شده‌اند.[۵]

منابع[ویرایش]