الحافظ
الحافظ یا ابنالحافظ کیمیاگر ناشناس اندلسی نیمه اول سده دوازدهم میلادی بود.
دو رسالهای که عموماً بدو نسبت داده شده در باب کیمیا است به نامهای کتابالسر، و مفتاح اعظم حکما در تبدیل فلزات. شاه آلفونسوی فرزانه (نیمه ی دوم سده ی سیزدهم میلادی)، سبب شد تا رساله ی دوم از عربی به کاستیلی ترجمه شود. این رساله از ارکان یا طبایع ارسطویی، تکوین فلزات، تکوین گیاهان از فلزات، و جانوران از گیاهان بحث میکند.
برخی او را با طغرایی شاعر و کیمیاگر مسلمان اهل اصفهان یکی دانستهاند. این مطلب ثابت نشده، ولی صورت لاتینی کلمه ی آرتفیوس احتمالاً برگردان عربی نام الحافظ است. هنوز نمیتوان تاریخ اصل عربی یا ترجمه ی لاتینی کتابهای او را مشخص کرد. آنچه میتوان گفت این است که موٴلف اصلی را باید پس از ابنسینا (نیمه ی اول سده ی یازدهم)، و پیش از گیوم اوورنی (نیمه ی اول سده ی سیزدهم)، و راجر بیکن که از آن نقل کرده است، قرارداد.
به پندار خرافی گروهی، الحافظ به لطف اکسیر خویش هزاروبیست و پنج سال زندگی کردهاست.
منابع[ویرایش]
- جورج سارتون. مقدمه بر تاریخ علم. ترجمهٔ ترجمه غلامحسین صدری افشار. شرکت انتشارات علمی و فرهنگی.
