مردمان مازندرانی به مردمانی که به طور کلی دارای پسزمینهٔ قومی مازندرانی هستند، و به زبان مازندرانی صحبت میکنند، گفته میشود.
مازندرانی، زبان بومی تپوریها (مازندرانیها) یعنی ساکنان اصلی استانهای مازندران، غرب گلستان، و مناطق شمالی استانهای سمنان و تهران است [۳]. ساکنان مناطق مختلف آن را به نامهای مختلفی میشناسند، به ویژه پس از جدایی استان گلستان در سال ۱۹۹۷ (۱۳۷۶ شمسی و ۱۵۰۸ مازندرانی) مردم آن دیار ترجیحاً خود را تبری (تپوری) میشناسند. همچنین در کوهپایههای جنوبی البرز (حومهٔ تهران)، علاوه بر نام مازنیکی (مازندرانی) با نام بومی گیلکی نیز شناخته شدهاست.
در میان زبانهای ایرانی، این زبان بیشترین آثار نوشتاری را در طی سدههای دهم تا پانزدهم میلادی، به خود اختصاص داد؛ که با حکومت مستقل و نیمه مستقل اسپهبدان در تبرستان این وضعیت بدست آمدهاست. کارهای بزرگ و ارزشمندی به این زبان نوشته شد که غیر از برخی خردهنوشتارهای میان مطالب مرتبط به مازندران در فارسی؛ همگی از بین رفتند. مازندرانی متعلق به گروه زبانهای شمال غربی ایرانی بوده و از لحاظ زبانشناختی با فارسی به صورت دوجانبه غیر مفهوم میباشد، ذکر این نکته بایستهاست که برخلاف تصور بیشتر غیر مازندرانیها، زبان (گویش)مازندرانی همان گویش گیلکی گیلانی نیست. اگر چه برخی گیلانی و مازندرانی را یکی میدانند، این امر درست نیست و گیلکی گویشی جدا از مازندرانی است.
[ویرایش] پراکندگی جغرافیایی
این مردم در زبان مازندرانی به نام تبری خود را میشناسند و به صورت کم یا زیاد در استانهای گلستان، تهران، سمنان، گیلان (تا رودسر و لنگرود)، اصفهان (در فولاد شهر و شهر اصفهان) و سایر نقاط ایران؛ گسترده شدهاند.
[ویرایش] فهرست افراد مشهور
[ویرایش] شاعران مازندرانیزبان
[ویرایش] شاعران فارسیزبان
|
مناطق تبریزبانان |
|
|
|
 |
|
- ↑ Middle East Patterns: Places, Peoples, and Politics By Colbert C. Held, John Cummings, Mildred McDonald Held,2005, page 119.
- ↑ Iran Provinces
- ↑ Windfuhr, G. L. (1989). New Iranian languages: Overview. In R. Schmitt. (Ed.), Compendium linguarum Iranicarum (pp. 246-49). Wiesbaden: L.Reichert.
- تاریخ ماد؛ نوشته دکتر کشاورز
- مردم مازندران؛ نوشته اسماعیل مهجوری
- تاریخ تبرستان؛ نوشته اردشیر برزگر
- تاریخ پادشاهی تبرستان؛ نوشته پور اسفندیار؛ پدر تاریخ نگاران مازندرانی
