اقوام ترک‌تبار

اقوام ترک‌تبار به گروهی از مردم بومی بخش‌هایی از شمال، مرکز و غرب آسیا و شرق اروپا گفته می‌شود که به زبان‌هایی از خانواده زبان‌های ترکی سخن گفته و اشتراکات تاریخی و فرهنگی میان آن‌ها مشاهده می‌شود. محدوده زندگی این مردمان از شرق به نواحی غربی چین و جنوب سیبری و از غرب تا بخشی از بالکان ادامه پیدا می‌کند.

ترک‌تبارها و ترک‌زبان‌ها در کشورهایی همچون مغولستان، چین، روسیه، قرقیزستان، قزاقستان، ازبکستان، ترکمنستان، تاجیکستان، افغانستان، ایران، آذربایجان، عراق، ترکیه، قبرس، یونان، سکونت دارند.

گستره مهاجرت کنونی ترک‌زبان‌های آسیای کوچک بیشتر به سوی کشورهای اروپای مرکزی (آلمان، اتریش، سوئیس، فرانسه، انگلیس)، آمریکا و استرالیا بوده، جوامع قابل توجهی در این کشورها تشکیل داده‌اند.

نژاد ترک تباران

ترک تباران مردمانی زرد پوست هستند و از نظر نژاد به مغولها و چینیها همانندند. در طی قرون گذشته برخی مردمان غیر ترک نژاد (مثلا آذری‌های ایرانی نژاد و مردمان آناتولی) بر اثر مهاجرت گسترده اقوام ترک تبار آسیای میانه، زبانشان به ترکی گرویده‌است. بررسی دی‌ان‌ای در ترکیه نشان می‌دهد که مردم ترکيه نوادگان مردم مختلف ساکن آناتولی مانند یونانی، ارمنی، قفقازی (آسیانی) و کرد ميباشند که در سده‌های معاصر ترک‌زبان شده‌اند و از لحاظ ژن از نژاد ترک (زردپوست مغول‌سان)بهره بسيار کمی برده‌اند.کمتر از ۱۰% مردم ترکيه دارای اين نژاد می‌باشند. در مورد ترک زبانان آذربايجانی نيز اين قضيه صادق است که از لحاظ ژن به سان مردم ايرانی و قفقازی هستند .

زبان‌های ترکی

زبان‌های ترکی به شش دسته تقسیم می‌شود.

• خانواده چوواش (اُغور یا بلغار)

• خانواده شمال غربی (قبچاق)

• خانواده جنوب غربی (اُغوز)

• خانواده جنوب شرقی (اویغور)

• خانواده شمال شرقی (سیبری)

• خانواده خلجی (آرگو)

زیرمجموعه‌های شرقی زبان ترکی عبارتند ازاویغوری، قزاقی، قرقیزی و ازبکی و زیر مجموعه‌های غربی زبان ترکی نیز شامل ترکی استانبولی، ترکمنی، ترکی آذربایجانی و خلجی

زبان‌های ترکی به همراه زبان مغولی جزء زبانهای آلتاییک به شمار می‌روند.

اقوام ترک‌تبار

• ازبکها
• اویغورها
• بیاتها
• تاتارها
• ترکمن‌ها
• چوواشها
• خلج‌ها
• قوم سالار
• شاهسونها
• قرقیزها
• قزاق‌ها
• قشقاییها
• آذربایجانیها

هزاره ها