اقلیم زیرشمالگانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پراکنش جهانی اقلیم زیرشمالگانی
     Dsc      Dsd      Dwc      Dwd      Dfc      Dfd

اقلیم زیرشُمالگانی اقلیمی از جهان است که از ویژگی‌های آن، زمستان‌های طولانی و معمولاً بسیار سرد، و تابستان‌های کوتاه و سرد تا معتدل است.

این اقلیم در خشکی‌های گسترده‌ای که از اثرات تعدیل‌کننده آب‌وهوایی اقیانوس‌ها به‌دور مانده‌اند یافت می‌شود. اقلیم زیرشمالگانی به طور کلی در عرض‌های جغرافیایی از ۵۰ ° تا ۷۰ ° شمالی در منطقه جنوبی‌تر از شمالگان (پیرامون قطب شمال) قرار گرفته‌است. در فارسی اقلیم زیرشمالگانی را اقلیم زیرقطبی و جنب قطبی نیز نوشته‌اند که با توجه به این‌که این اقلیم تنها به محدوده جنوبی‌تر از قطب شمال مربوط می‌شود عبارت‌های دقیقی نمی‌باشند.

در طبقه‌بندی اقلیمی کوپن Köppen اقلیم زیرشمالگانی شامل اقلیم‌های Dfc ،Dwc ،Dfd، و Dwd می‌شود. کد Dsc نیز که به این اقلیم مربوط است برای مناطق کوچک بسیار سردسیر در ارتفاعات بالا در سراسر حوضه مدیترانه، ایران، تاجیکستان، ترکیه، شرق واشنگتن، اورگان شرقی و آیداهو به‌کار می‌رود. تابستان‌ها در مناطق Dsc خشک است.

مناطق دارای اقلیم زیرشمالگانی برخی از شدیدترین تغییرات دمای فصلی را دارند به طوری‌که در آن‌ها دمای هوا در زمستان ممکن است تا ۴۰ درجه زیر صفر و دمای تابستانی به ۳۰ درجه بالای صفر برسد. در این سرزمین‌ها تابستان کوتاه است و بیش از سه ماه از سال دوام نمی‌آورد.

پراکنش[ویرایش]

اقلیم Dfc که متداول‌ترین نوع از اقلیم زیرشمالگانی است در مناطق زیر یافت می‌شود:

در بخش‌هایی از آسیا، پرفشار سیبری باعث می‌شود در زمستان خشک و با بارش برف بسیار محدود باشند، که ایجاد یک اقلیم Dwc در این مناطق می‌کند:

منابع[ویرایش]

  • Wikipedia contributors، "Subarctic climate،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، (accessed December 21، 2012).