افسانه سیزیف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سیزیف اثر تیتیان، ۱۵۴۹

افسانه سیزیف یک مقاله فلسفی از آلبر کامو است.نسخه فرانسوی آن در سال ۱۹۴۲ با نام Le Mythe de Sisyphe منتشر گردید.ترجمه فارسی آن دو مرتبه توسط علی صدوقی و شهلا شریعتمداری (اسطوره سیزیف) منتشر شده‌است.

در این مقاله آلبر کامو برای اولین بار واژه ابزورد را به کار می‌برد که بعدها الهام بخش گونه‌ای از تئاتر به نام تئاتر پوچی گردید که مارتین اسلین در کتابی به همین نام به توضیح آن پرداخته‌است.

سیزیف در اساطیر یونان بخاطر فاش کردن راز خدایگان محکوم شد تا تخته سنگی را به دوش گرفته و تا قله یک کوه حمل کند، اما همین که به قله می‌رسد، سنگ به پایین میغلتد و سیزیف باید دوباره این کار را انجام دهد.کامو می‌گوید پیروزی وی در آگاهی است.

خلاصه[ویرایش]

مقاله شامل ۴ فصل و یک ضمیمه‌است.

فصل ۱: یک تعقل پوچ[ویرایش]

کامو در این فصل می‌گوید تنها یک مسئله مهم فلسفی موجود است و آن خودکشی است.اینکه آیا زندگی ارزش دارد یا به زحمت زیستنش نمی‌ارزد.فهمیدن این که این جهان پوچ است کار سختی نیست اما آیا این پوچی ما را به خودکشی رهنمون می‌سازد؟

فصل ۲:انسان پوچ[ویرایش]

فصل ۳:خلقت پوچ[ویرایش]

فصل ۴:افسانه سیزیف[ویرایش]

در این بخش کامو ضمن تعریف داستان سیزیف، به توضیحاتی در باره ارتباط این داستان و زندگی انسان در این جهان می‌پردازد.وی سیزیف را قهرمان پوچ می‌نامد و می‌گوید هنگامی که سنگ سقوط می‌کند و سیزیف لحظه‌ای درنگ می‌کند و بر می‌گردد، این لحظه‌است که مرا به سیزیف علاقه‌مند می‌کند زیرا وی به شکنجه خویش و پوچ بودن کارش آگاه است.

منابع[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]