اعراب‌گذاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اعراب حرف A در پین‌یین، نشان‌دهندهٔ نواخت

اِعراب ، اعرابِ حروف، اعراب‌گذاری یا دیاکریتیک (به فرانسوی: Diacritique) عبارت است از گلیف یا علامت‌هایی که بر جایی از حروف یا گلیف‌های پایه قرار می‌گیرد.

در خط عربی از حرکات زیر و زبر و پیش و تنوین و سکون ( ـَ, ـُ, ـُ و...) و مانند آن و در عبری از , ֶ, ִ, ֹ , ֻ, و... برای اعراب‌گذاری بهره‌می‌برند.

اعراب در عربی[ویرایش]

  • ء که بر روی حروفی مانند ئ ؤ إ أ می‌نشیند و نشان‌دهندهٔ بست چاکنایی است.
  • تنوین (ــًــٍــٌـ)
  • تشدید (ــّـ)
  • زیر و زبر و پیش ــِــَــُ
  • (ــٰـ) نشان‌دهندهٔ آوای الف کشیده
  • آ، مدک نشان‌دهندهٔ کشیدگی
  • سکون (ــْـ)
  • (ٱ)، وصل، الفی که در عربی نوشته می‌شود ولی خوانده نمی‌شود.

اعراب در لاتین[ویرایش]

پاره‌ای از نمادهای اعراب‌گذاری لاتین عبارتند از:

کاربرد در نویسه‌گردانی[ویرایش]

یکی از موارد کاربرد اعراب‌ها در لاتین، نویسه‌گردانی خط‌های غیر لاتین بدین خط است. برای نمونه در نویسه گردانی زبان عربی به لاتین از حروف ṣ, ṭ, ḍ, ẓ, ḥ برای نشان‌دادن مخارج حروف ویژهٔ این زبان بهره‌می‌برند. یا برای نشان‌دادن نواخت در پین‌یین (الفبای استانداردی برای نویسه‌گردانی چینی استاندارد به لاتین) از ā, á, ǎ, à استفاده‌می‌شود.

منبع[ویرایش]

Wikipedia contributors, "Diacritic," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Diacritic&oldid=617515050 (accessed July 28, 2014).