اعترافات آگوستین قدیس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اعترافات کتابی است که مارکوس اورلیوس اوگوستینوس، مشهور به آگوستین قدیس متفکر و فیلسوف اهل کارتاژ در شمال آفریقا آن را در سال ۴۰۰ میلادی به زبان لاتین نوشته است. این کتاب شامل ۱۳ قسمت مجزا بوده و مجموعه‌ای از شرح احوال و افکار و اعتراف به گناه‌های نویسنده را در بر می‌گیرد.

موضوع کتاب[ویرایش]

باآنکه وی کتاب اعترافات را در زمانی که یک اسقف عالیمقام بوده نوشته است، شدت پشیمانی او و اعتراف و طلب بخشایش حتی از گناهان کوچک حیرت آور است. اعترافات که از دوران نوجوانی بصورت خودزندگی‌نامه شروع شده و با اعتراف به دوری از عشق به پروردگار علیه نفس و هواهای نفسانی اقامه دعوا می‌نماید. او عشق الهی را با تاروپود مطالب فلسفی و کلامی در می‌آمیزد و بزرگترین گناه را دوری از عشق پروردگار و عدم درک توحید می داند. مناجات او در این کتاب، پرسوزوگداز و از زبان عاشقی دردمند است.

نمونه مطالب[ویرایش]

تو خدای من، حیات من و سرور قدسی منی، اما آیا در وصف تو به همین می توان بسنده کرد؟ آیا هیچ کس توان آن را دارد که به حد کفایت تو را وصف کند؟ بدا بحال کسانی که در مورد تو سکوت می کنند زیرا حتی آنانکه در فصاحت و بلاغت از همه گوی سبقت را ربوده اند، قادر نیستند در وصف تو لفظ و تعبیری بیابند.

من چرا تا این حد برای تو مهم هستم، که امر فرموده ای تا عاشقت باشم؟ و اگر در این عشق کامروا نگردم به خشم می آیی و مرا به رنجی عظیم انذار می دهی، آیا عدم عشق به تو، خود بقدر کافی دردآور نیست؟.

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]