اصل انساننگر
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
اصل انساننگر یا اصل انسانی (به انگلیسی: Anthropic principle)، ایدهای است مبین چیستی الزام سازگاری موقعیت مشاهدهگران جهان با لوازم وجودی خویش.
این ایده نخستین بار توسط برندن کارتر ستارهشناس آمریکایی در ۱۹۷۴ مطرح شد.در سال ۱۹۸۶ جان بروو و فرانک تیپلر تقریر فلسفی اصل انساننگر را در پیوند با برهان نظم در کتاب «اصل کیهانشناختی انساننگر» تشریح کردند.
جستار وابسته [ویرایش]
منبع [ویرایش]
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «اصل انسان نگر»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۶ مارس۲۰۱۰).
