دیوان امام (کتاب)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دیوان شعر امام کتابی است به قلم روح الله خمینی (۱۳۶۸-۱۲۸۱) که در ۶ فصل (غزلیات، رباعیات، قصاید، مسمط، ترجیع بند و اشعار پراکنده تنظیم شده و اولین بار توسط موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (ره) در ۴۳۸ صفحه انتشاریافته‌است.[۱]

بسیاری از شعرای معاصر همچون حمید سبزواری، جواد محقق، عبدالجبار کاکایی، رحیم زریان، محمدعلی بهمنی، کامران شرفشاهی، سعید بیابانکی، صابر امامی، عباس چشامی و امیر مرزبان، در ارتباط با این دیوان اظهار نظرهایی کرده‌اند.[۲][۳][۴]

اشعار این دیوان که عمدتا در سبک عراقی سروده شده‌اند، به زبان‌های دیگری نیز ترجمه و انتشار یافته‌اند.[۵][۶] این دیوان در برخی از تلویزیونهای ملی اروپایی معرفی شده‌است.[۷]

نمونه‌ای از غزلیّات
من به خال لبت، ای‌ دوست! گرفتار شدم چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم
فارغ از خود شدم و کوسِ اناالحق بزدم همچو منصور خریدار سر دار شدم
غم دلدار، فکنده است به جانم شرری‌ که به جان آمدم و، شهره‌ی‌ بازار شدم
در میخانه گشایید به رویم، شب و روز که من از مسجد و از مدرسه بیزار شدم
جامه‌ی‌ زهد و ریا کندم و، بر تن کردم خرقه‌ی‌ پیر خراباتی‌ و، هشیار شدم
واعظ شهر، که از پند خود آزارم داد از دم رِند می‌آلوده، مددکار شدم
بگذارید که از بتکده یادی‌ بکنم من که با دست بت میکده بیدار شدم
نمونه‌ای از رُباعیّات
جُمهوری‌ اسلامی‌ ما جاوید است دشمن ز حیات خویشتن نومید است
آن روز که عالم ز ستمگر خالی‌ است ما را و همه ستمکشان را عید است

تحلیلی بر اشعار سید روح‌الله خمینی[ویرایش]

اشعار روح الله خمینی اولین بار ۱۸ روز پس از درگذشت وی در روزنامه کیهان منتشر شد و بلافاصله در رسانه‌های بین‌المللی بازتاب یافت. اولین شعر منتشر شده از وی غزلی چهارده مصرعی بود با مطلع «من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم» که توسط احمد خمینی فرزند وی در اختیار روزنامه کیهان قرار گرفت.[۸] و در قالب چند کتاب شعر و عمدتا دیوان امام منتشر شد.

انتشار این اشعار که نشانگر وجه دیگر شخصیّت روح الله خمینی و دیدگاه های وی و منش عرفانی او بود برای رسانه های غربی تازگی داشت. روزنامه نیویورک تایمز نوشت که این غزل روح الله خمینی در آخرین شماره هفته نامه سیاسی هنری نیو ریپابلیک انتشار خواهد یافت. ترجمه غزل توسط ویلیام چیتیک شیعه شناس، مترجم و متخصص برجسته متون کلاسیک عرفانی، فلسفی اسلامی برای هفته نامه نیو ریپابلیک انجام داده بود. شائول بخاش به این روزنامه گفت که غزل خمینی بسیار برجسته و قابل توجه‌است. پاتریک کلاسون شعر را به هفته نامه نیو ریپابلیک ارائه کرده بود. به گفته کلاسون خمینی در ایام جوانی و میانسالی به عرفان جذب گردید اما کسی نمی‌دانست که این علاقه وی ادامه داشته‌است. شایع بودکه وی بخاطر گرایش به عرفان دردهه ۱۹۶۰ میلادی از سوی برخی مراجع بلندپایه مورد انتقاد قرار گرفته‌است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. دیوان امام. آیت‌الله خمینی. موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی. ۱۳۷۲ چاپ سی و پنجم۱۳۸۱ (ISBN 964-335-012-6)
  2. http://www.magiran.com/npview.asp?ID=1636405روزنامه
  3. روزنامه ابتکار http://www.ebtekarnews.com/ebtekar/News.aspx?NID=32447
  4. خبرگزاری کتاب ایران http://www.ibna.ir/vdcc0eqi.2bqxs8laa2.html
  5. http://www.ibna.ir/vdcd.x0o2yt0ssa26y.htmlخبرگزاری کتاب ایران
  6. ایسکا نیوز http://iscanews.ir/fa/ShowNewsItem.aspx?NewsItemID=104439
  7. خبرگزاری مهر http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=507381
  8. EDWIN McDOWELL. «An Unexpected Khomeini Reveals Himself in a Poem»(en)‎. New York Times، August ۱۴ ۱۹۸۹. Arts. 

پیوند به بیرون[ویرایش]