اشتراک لفظی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اشتراک لفظی اصطلاحی در زبان‌شناسی است و به لفظ‌های مشترکی اشاره دارد که دارای دو یا چند معنا هستند. این پدیده در زبان‌های پیشرفتهٔ امروزی دیده می‌شود و در زبان‌های اولیه وجود نداشته است.[۱] برای نمونه می‌توان به لفظ «شیر»‌ در فارسی اشاره کرد که ممکن است به یک ابزار ساختمانی، یک نوشیدنی، یا یک حیوان اشاره داشته باشد. معانی لفظ مشترک ممکن است ضد هم یا نزدیک به هم باشند، با این وجود همواره از با هم متفاوتند.[۲]

دلایل اصلی به وجود آمدن اشتراک لفظی در زبان‌ها عبارتند از:

  1. دگرگونی مفاهیم معنایی و زایش مفاهیم جدید از آن‌ها که در نتیجهٔ پویایی زبان رخ می‌دهد.[۳]
  2. تداخل لهجه‌ها[۴]
  3. استعاره[۵]

جستارهای وابسته[ویرایش]

واژه‌نامه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. احمد نصیف الجنانی، پدیده «اشتراک لفظی» در زبان عربی، ۵۲ و ۵۳
  2. «تبیین و بررسی نظریه تمثیل معناداری صفات الهی». فارس، ۹۱/۰۲/۲۶. 
  3. احمد نصیف الجنانی، پدیده «اشتراک لفظی» در زبان عربی، ۵۸ و ۵۹
  4. احمد نصیف الجنانی، پدیده «اشتراک لفظی» در زبان عربی، ۶۱
  5. احمد نصیف الجنانی، پدیده «اشتراک لفظی» در زبان عربی، ۶۴