اسکاتلندی واقعی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اسکاتلندی واقعی یک مغالطه منطقیِ ناساختاریِ واژگانی و یک تلاش تک‌موردی برای پشتیبانی از یک ادعای نامستدل و راهی است برای بازتفسیر یک واژه به منظور جلوگیری از ردشدن ادعای فرد. در این مغلطه فرد، ادعایی کلی دربارهٔ یک گروه بیان می‌کند و وقتی مثالی نقض از میان همان گروه به او داده می‌شود به‌جای پس گرفتن ادعای کلی خود، با تغییر یک واژه گروه کلی را به گروهی مبهم می‌کاهد.[۱] این مغلطه یکمین بار توسط آنتونی فلو فیلسوف انگلیسی در سال ۱۹۷۵ مطرح شد.[۲] یک ویژگی مهم این مغلطه به‌کارگیری واژه‌هایی مانند واقعی، حقیقی، اصل، اصیل، راستین و مانند آن‌ها برای کاستن از عضوهای گروه کلی است. افراد در این استدلال به دنبال چیزی واقعی و اصیل هستند و ادعا می‌کنند شخص یا موضوعی که درباره‌اش حرف می‌زنند واقعی و اصیل نیست.

مثال و دلیل مغلطه‌بودن[ویرایش]

۱- آقای الف: اسکاتلندی‌ها جنایت نمی‌کنند.

۲- آقای ب: اما من یک اسکاتلندی را می‌شناسم که مرتکب جنایت شده‌است.

۳- آقای الف: خوب، اسکاتلندی‌های واقعی جنایت نمی‌کنند.

در این مثال آقای الف با وجود مثال نقض ۲، ادعای ۱ را پس نمی‌گیرد و در عوض با تغییر واژگان ادعای ۳ را مطزح می‌سازد. اما گروه موسوم به «اسکاتلندی‌های واقعی» یک گروه مبهم است که دربارهٔ اعضای آن بین دو طرف توافق وجود ندارد. چنین به نظر می‌رسد که آقای الف یک ویژگی گروه ادعایی اسکاتلندی‌های واقعی را این می‌داند که عضوهای آن جنایت نمی‌کنند. در این‌صورت جملهٔ ۳ معادل جملهٔ زیر خواهد شد:

«اسکاتلندی‌هایی که جنایت نمی‌کنند، جنایت نمی‌کنند.»

که بدیهی است و چیزی به دانسته‌ها نخواهد افزود.

پانویس[ویرایش]

  1. Logical Fallacies» ‘No True Scotsman’ Fallacy
  2. Flew, Antony (1975), Thinking About Thinking: Do I sincerely want to be right?, London: Collins Fontana, ISBN 978-0006335801