اسماعیل خلج
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
اسماعیل خلج نمایشنامهنویس ایرانی که آثارش عموماً در قهوهخانهها و مکانهای پست جنوب شهر میگذرد و اغلب کاراکترهایش چاقوکشان و پااندازان و زنان فاحشه و مردم فرودست و آدمهای بیسواد هستند. او به فرهنگ و تاریکیهای زندگی مردمان طبقهٔ پایین اجتماع میپردازد. زبان آثار او نیز به شدت عامیانه است. تا حدی که میتوان گفت خلج نوعی نمایشنامهنویس ناتورالیست است. او متأثر از رئالیسم گورکی نیز هست. در عین حال آثار او یک روح شاعرانه هم دارد. [۱]
[ویرایش] برخی آثار
- پاتوق (۱۳۵۰)
- پاانداز (۱۳۵۰)
- حالت چطوره مش رحیم؟ (۱۳۵۰)
- گلدونه خانم (۱۳۵۰)
- باجه (۱۳۵۰)
- جمعهکشی (۱۳۵۲)
- قمر در عقرب (۱۳۵۳)
- بابلیها (۱۳۸۰)
- عبید زاکانی (۱۳۵۶)
- شبات (۱۳۵۶)
[ویرایش] پانویس
- ↑ خلج, صص ۱۹۹-۲۱۱
[ویرایش] فهرست منابع
- خلج، منصور. نمایشنامه نویسان ایرانی: از آخوندزاده تا بیضایی. نشر اختران. ۱۳۸۱