استفان انگلستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
استفان
پادشاه انگلستان
King Stephen from NPG.jpg
دوران دورهٔ نخست:
۲۲ دسامبر ۱۱۳۵ - آوریل ۱۱۴۱
دورهٔ دوم:
نوامبر ۱۱۴۱ - ۲۵ اکتبر ۱۱۵۴
تاجگذاری ۲۵ دسامبر ۱۱۳۵
نام کامل استفان بلوآ
زادروز در حدود ۱۰۹۶
زادگاه بلوا، فرانسه
مرگ ۲۵ اکتبر ۱۱۵۴
محل مرگ دوور، کنت، انگلستان
آرامگاه کلیسای فاورشام، کنت
پیش از ملکه ماتیلدا
پس از هنری یکم
همسر ماتیلدای بولونی
پدر استفان دوم، کنت بلوا
مادر آدلای نورماندی
فرزندان یوستاس چهارم بولون
ویلیام بلوا
ماری بولون

استفان بلوآ(به انگلیسی: Stephen of Blois) معروف به استفان (یا استیون) آخرین پادشاه انگلستان از خاندان نورمن‌ها بود که از ۱۱۳۵ تا هنگام مرگش در ۲۵ اکتبر ۱۱۵۴ بر انگلستان فرمانروایی نمود. دوران حکومت او به جنگ‌های داخلی با رقیب و دختر داییش ملکه ماتیلدا گذشت.

سال‌های نخست[ویرایش]

استفان در حدود سال ۱۰۹۶ در بلوآی فرانسه زاده شد. او پسر استفان دوم، کنت بلوآ و آدلا، دختر ویلیام فاتح بود. والدینش او را در ۱۱۰۶ به پیش دائیش، شاه هنری یکم فرستادند تا در دربار انگلستان پرورش یابد. استفان در حدود ۱۱۱۵ کنت مورتن شد و در حدود ۱۱۲۵ با ماتیلدا، دختر کنت بولون ازدواج نمود. ماتیلدا از مهمترین حامیان استفان طی درگیری‌های پیش آمده بر سر تاج و تخت انگلستان بود.

فرمانروایی[ویرایش]

پس از غرق شدن و مرگ پسر هنری یکم، او دخترش ملکه ماتیلدا را به عنوان وارث تاج و تخت انگلستان معرفی نمود. اما پادشاهی ماتیلدا مقبول درباریان نیفتاد چون گذشته از آنکه او یک زن بود، همسرش جفری، کنت آنژو نیز از دشمنان نورمن‌ها محسوب می‌شد. با این حال استفان از نخستین بارون‌هایی بود که سوگند یاد کرد تا سلطنت ماتیلدا را به رسمیت بشناسد. اما با مرگ هنری یکم در ۱۱۳۵، استفان مدعی پادشاهی شد و چنین عنوان نمود که هنری با تغییر دادن تصمیمش در بستر مرگ، استفان را وارث خود معرفی کرده‌است.

بدین ترتیب استفان در ۲۵ دسامبر ۱۱۳۵ به عنوان پادشاه جدید انگلستان تاج‌گذاری نمود و بارون‌ها و پاپ اینوسنت دوم پادشاهی او را مورد تأیید و حمایت خود قرار دادند.

جنگ‌های داخلی[ویرایش]

سال‌های نخستین سلطنت استفان به آرامش سپری گردید اما از تعداد حامیان او تا سال ۱۱۳۹ کاسته شد و کشور درگیر جنگی داخلی بین نیروهای استفان و ملکه ماتیلدا گردید. مردم عموماً از این جنگ با عنوان آنارشی نام می‌بردند.

استفان در فوریهٔ ۱۱۴۱ و طی نبرد لینکلن از نیروهای ملکه ماتیلدا شکست خورد و به اسارت درآمد. او را در بریستول زندانی نمودند اما همسر استفان با برانگیختن حمایت بارون‌ها و مردم لندن موفق به بیرون راندن ماتیلدا از لندن شد. با به اسارت درآمدن ارل گلاستر، برادر ناتنی ملکه ماتیلدا که در عین حال تواناترین فرماندهٔ نظامی او نیز به شمار می‌رفت، ماتیلدا چاره‌ای جز تبادل استفان با برادرش نداشت و بدین ترتیب استفان بار دیگر در نوامبر همان‌سال بر تخت پادشاهی نشست.

سپاهیان استفان در ۱۱۴۲ اقدام به محاصرهٔ ملکه در آکسفورد نمودند اما ماتیلدا موفق به فرار از حلقهٔ محاصرهٔ آنها شد. او سپس به تقویت نیروهای خود در غرب کشور پرداخت و همسرش جفری، کنت آنژو موفق به فتح نورماندی تا ۱۱۴۴-۴۵ شد.

مصالحه و مرگ[ویرایش]

استفان علاوه بر تهدیدهای ملکه ماتیلدا، درگیر شورش‌های بارونی نیز بود. سرانجام استفان پس از ۱۸ سال جنگ داخلی و به‌دنبال مرگ پسر و وارث خود یوستاس در ۱۱۵۳، با ملکه ماتیلدا طی عهدنامهٔ ولینگفورد مصالحه نمود و فرزند او هنری را جانشین خود معرفی کرد.

استفان در ۲۵ اکتبر ۱۱۵۴ در دوور درگذشت و جسدش را در کلیسای فاورشام که توسط او و همسرش ماتیلدا در ۱۱۴۸ بنیاد گذاشته شده بود به خاک سپردند.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Stephen of England»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۰).
  • David Crystal. The Cambridge Biographical Encyclopedia. Second edition ed. Cambridge University Press, 1995. ISBN 0-521-43421-1. 
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ استفان انگلستان موجود است.