استریکنین
| استریکنین | |
|---|---|
 |
|
 |
|
| نامهای دیگر | Strychnidin-10-one |
| شناساگرها | |
| CAS | ۵۷-۲۴-۹  , ۶۰-۴۱-۳ |
| پابکم | ۴۴۱۰۷۱ |
| کماسپایدر | ۳۸۹۸۷۷ |
| UNII | H9Y79VD43J |
| KEGG | C06522 |
| ChEBI | CHEBI:۲۸۹۷۳ |
| ChEMBL | CHEMBL۲۲۷۹۳۴ , CHEMBL۶۱۲۱۱۸, CHEMBL۴۸۶۳۹۹ |
| Jmol-3D images | Image 1 |
|
|
|
|
| خصوصیات | |
| فرمول شیمیایی |
C۲۱H۲۲N۲O۲
|
| جرم مولی |
334.41 g mol−۱
|
| بوی | Odorless |
| چگالی | 1.36 g cm−۳ |
| دمای ذوب | |
| دمای جوش | |
 (verify) (what is:  / ?)تمامی دادهها مربوط به شرایط استاندارد(در °C۲۵ و kPa۱۰۰) است، مگر آنکه خلاف آن ذکر شده باشد. |
|
| Infobox references | |
استرکنین[پانویس ۱]، سمی بسیار قوی است که اندازه ۰٫۱۶ میلیگرم آن بر کیلوگرم واحد وزن موش و ۱ تا ۲ میلیگرم آن بر کیلوگرم واحد وزن انسان کشنده سریع است. آلکالوئیدی بی رنگ و کریستالی است که به عنوان آفتکش استفاده میشود. به خصوص برای کشتن مهرهداران کوچک مانند پرندگان و جوندگان. استرکنین باعث تشنج عضلانی و در نهایت مرگ از طریق خفگی و یا خستگی محض میشود. رایجترین منبع استخراج استریکنین، از دانه درخت اذاراقی است.
محتویات |
تاریخچه[ویرایش]
برای اولین بار در سال ۱۷۵۳ آلکالوئید استرکنین در گیاهان خانواده Loganiaceae توسط کارل لینه شناسایی شد[۱]. این خانواده از گیاهان دارای گونههای متعددی است که شامل ۱۹۶ گونه میشود. در مناطق گرم آسیا (۵۸ گونه)، در امریکا (۶۴ گونه) و در آفریقا (۷۵ گونه)، از این گیاه وجود دارد. دانهها و پوست بسیاری از این گیاهان حاوی سم قدرتمند و کشنده استرکنین است.
نیمه عمر[ویرایش]
نیمه عمر بیولوژیکی استرکنین در حدود ۱۰ ساعت است. این نیمه عمر نشان میدهد که حتی در موارد مصرف جزوی آن نیز عملکرد طبیعی کبد دچار اختلال شده و مسمومیت شدیدی بروز نماید.
واژهنامه[ویرایش]
- ↑ Strychnine
پانویس[ویرایش]
- ↑ میر حیدر، معارف گیاهی (دوره ۸ جلدی)، 2: ۲۲۰.
جستارهای وابسته[ویرایش]
منابع[ویرایش]
- کتابها
- میرحیدر، حسین. معارف گیاهی. ج. ۶. چاپ اول. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۳. ۶۴۷.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Strychnine»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ا مارس ۲۰۱۲).
