استانهای سناتوری
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
استانهای سناتوری، استانهای رومی بودند که سنای روم فرماندار آنها را بر می گزید. این استانها دور از مرزهای امپراتوری بودند و بیم آشوب در آنها نمی رفت؛ پس، اگر هم لژیونی در آنها می ایستاد (تا از امکان سرکشی سنا در برابر امپراتور بکاهد) بسیار کم شمار می بود. این گونه استانها معمولاً در کرانه دریای مدیترانه جای داشتند.این گونه استان داری پس از اگوستوس بر پا شد.
در سال ۱۴ پیش از زایش مسیح، اینها استانهای سناتوری بودند:
- استان آچه
- استان آفریقا
- استان آسیا
- استان کرت و سیرن
- قبرس
- گالیا ناربوننسیس
- هیسپانیا بائتیکا
- استان مقدونیه و تسالیا
- پونتوس و بیتینیا
- استان سیچیلیا
[ویرایش] منابع
مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «استان های سناتوری»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۸ تیر ۱۳۸۹).