استافیلوکوک اورئوس مقاوم به متی‌سیلین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
استافیلوکوک اورئوس (طلایی) مقاوم به متی سیلین
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو: باکتری
شاخه: فیرمیکوت‌ها
رده: کوکسی
راسته: باسیلالس
تیره: استافیلوکوکاسیه
سرده: استافیلوکوک
گونه: استافیلوکوک اورئوس
نام علمی
Staphylococcus aureus
Rosenbach 1884

استافیلوکوک اورئوس (طلایی) مقاوم به متی سیلین (به انگلیسی: Methicillin-Resistant Staphylococcus aureus) به اختصار ام‌آراس‌ای یکی از عمده ترین زیر گونه‌های استافیلوکوک (به لاتین: Staphylococcus) است و تفاوت آن با سایر زیر گونه‌ها، موثر نبودن آنتی بیوتیک‌های معمولی در درمان آن است. استافیلوکوک که درزبان یونانی به معنای خوشه انگور می‌باشد به طور عام، نام گروهی از باکتری‌ها است که در زیر میکروسکوپ به صورت گرد (کوکسی) بوده و کنار همدیگر و به شکل خوشه انگور قرار گرفته‌اند.

استافیلوکوک‌ها، ۳۳ زیرگونه دارند. بیشتر آن‌ها بی خطرند و به صورت طبیعی روی پوست اکثر افراد وجود دارند و در خاک نیز زندگی می‌کنند اما گونه‌های بیماریزا نیز در بین استافیلوکوک‌ها وجود دارند که می‌توانند مسمومیت غذایی، استفراغ و یا گاهی عفونت‌های خطرناک منجر به مرگ همچون ذات‌الریه را ایجاد کنند.

از شایع‌ترین زیر گونه‌های استافیلوکوک می‌توان گونه بیماریزای استافیلوکوک اورئوس(به لاتین: Staphylococcus aureus) و گونه استافیلوکوک اپیدرمیدیس(به لاتین: Staphylococcus epidermidis) را نام برد.

استافیلوکوک اورئوس[ویرایش]

استافیلوکوک اورئوس یک کوکسی گرم مثبت است. این باکتری در پوست بدن نیز دیده می‌شود. یکی از مهم‌ترین باکتری‌های آلوده کننده مواد غذایی می‌باشد. توکسین این باکتری باعث سرگیجه، اسهال و استفراغ می‌شود. این باکتری از مهمترین استافیلوکوک‌ها می‌باشد.

ساختمان آنتی ژنی استافیلوکوک اورئوس[ویرایش]

پروتئین A:این پروتئین یکی از اجزای دیواره سلولی است که بطور ویژه در گونه اورئوس وجود دارد و در حدود یک سوم از آن در هنگام رشد به داخل محیط آزاد می‌شود. به صورت زنجیره‌های پروتئینی است که به ساختمان پپتیدوگلیکان اتصال یافته و در سطح سلول باکتری به شکل رشته‌هایی برجسته می‌شود. هر یک از رشته‌های پروتئینی توانایی اتصال به قطعه Fc انتی بادی IgG را دارند. از این ویژگی در تست کواگولاسیون (ایجاد لخته) استفاده می‌شود. پروتئین A، قدرت میتوژنی دارد و سلول‌های کشنده طبیعی را فعال می‌کند. علاوه بر این، دارای ویژگی آنتی ژنی است و به عنوان آنتی ژن اختصاصی گروه برای تعیین سروگروه‌ها استفاده می‌شود.

گونه مقاوم[ویرایش]

نمای میکروسکپ الکترونی

استافیلوکوک مقاوم به متی سیلین که بطور اختصار به آن (MRSA) گفته می‌شود عامل انواع مختلفی از عفونت‌های مقاوم به آنتی بیوتیک است. این نوع از استافیلوکک طلائی به آنتی بیوتیک‌های گروه بتالاکتام مثل پنی‌سیلین (متی‌سیلین-نافی‌سیلین-اُگزاسیلین) و سفالوسپورین‌ها مقاوم است بطوریکه این آنتی بیوتیک‌ها در درمان عفونت‌های حاصل از آن اثری ندارند. با وجود اینکه باکتری در بدن افراد سالم نیز وجود دارد ولی مقاومت در مقابل مصرف آنتی بیوتیک‌ها می‌تواند منجر به ایجاد عفونت‌های شدید و حتی مرگ شود. شیوع MRSA بخصوص در عفونت‌های بیمارستانی، مراکز نگهداری بیماران، در بیماران دارای زخم باز، بیمارانی که وسایل کارگذاری شده در بدن (پروتز)دارند و همچنین در بیمارانی که ضعف سیستم ایمنی بدن دارند، بیشتر است.

علائم و نشانه‌ها[ویرایش]

بسیاری از افراد، این باکتری را در بینی به صورت ناقل حمل می‌کنند. آن‌ها هیچگونه علائم بالینی نشان دهنده بیماری را ندارند. در مواقعی که باکتری بیش از حد تکثیر نماید و یا وارد جایگاه‌های جدید شود، می‌تواند باعث بروز عفونت شود. مجاری تنفسی فوقانی، ریه‌ها، زخم‌های باز، و کاتترهای وریدی، و مجاری ادراری از مهمترین مکان‌های شروع عفونت هستند. در بیماران دچار ضعف سیستم ایمنی بدن *[۱]، امکان تبدیل عفونت‌های ساده به عفونت ثانویه، بسیار زیاد است. پژوهش‌های علمی نشان داده‌است که علاوه بر مراقبت‌های پیشگیرانه در افرادی که با بیماران در ارتباط هستند، غربالگری و نمونه برداری از مخاط بینی بیماران موقع پذیرش در بیمارستان، می‌تواند از گسترش MRSA در بیمارستان جلوگیری کند.[۱] گسترش عفونت بعد از جایگزینی در محل اولیه، در مدت ۲۴ تا ۴۸ ساعت صورت می‌گیرد. علائم اولیه بصورت جوش یا برجستگی قرمز کوچک پوستی و یا بشکل محل گزش حشرات شروع شده بتدریج گسترش یافته و بزرگتر می‌گردد. سپس علائم عمومی مانند تب و بثورات قرمز پوستی منتشر ظاهر می‌گردد. در روزهای بعد ضایعه وسیع تر شده و بصورت کورک و دمل در آمده تمام منطقه مجاور ورم کرده و دردناک است.

کورک همراه آبسه

در ۷۵ درصد موارد که عفونت در پوست، ضمائم آن و نسج نرم است، به درمان سریع جواب می‌دهد اما بعضی گونه‌های باکتری که دارای قدرت تخریبی زیاد*[۲] هستند می‌توانند شرایط عفونی شدیدی را ایجاد کنند. انواع اخیر در صورتیکه اعضای حیاتی بدن را گرفتار کنند، می‌توانند منجر به گسترش شدید عفونت در عضو و ایجاد سندرم شوک سمی، عفونت خون*[۳] و یا ذات‌الریه تخریبی*[۴] شوند. هر عضو دیگر در بدن می‌تواند مبتلا گردد. از انواع شایع می‌توان به عفونت دریچه‌های قلب*[۵]، عفونت استخوان و مفاصل اشاره نمود. در مورد عفونت‌های سطحی و نسج نرم، این باکتری ایجاد آبسه می‌نماید که بایستی در اسرع وقت این آبسه‌ها توسط جراح شکافته و تخلیه شوند.[۲]

عوامل خطر[ویرایش]

گروه‌های اجتماعی که در خطر ابتلا هستند:

  • افراد دارای نقص سیستم ایمنی (مثل بیماری ایدز - لوپوس - بیماران سرطانی - پیوند اعضا)
  • بیماران مبتلا به دیابت
  • بیماران مصرف کننده داروهای کینولون [۳]
  • کودکان
  • سالمندان
  • معتادان تزریقی
  • افراد ساکن در مکان‌های عمومی(پادگان‌های نظامی و زندان‌ها)

بیماران بستری[ویرایش]

احتمال گرفتاری بیماران بستری در بیمارستان‌ها و یا در مراکز نگهداری بیمار، بیشتر از افراد دیگر جامعه‌است. انتقال از راه کارکنان درمانی و پرستاری، بخصوص در مواردی که نکات بهداشتی رعایت نشود نیز شایع است.[۳][۴]

زندان‌ها[ویرایش]

گزارش‌های علمی متعدد، دلایل روشنی را دال بر افزایش شیوع عفونت‌ها در زندان‌های ایالتی کشور آمریکا نشان می‌دهد. عدم رعایت صحیح بهداشت و زندگی جمعی، در این عامل موثر است. آژانس فدرال زندان‌ها بروشورهای خاصی را برای اجرا در زندان‌ها ارائه کرده‌است.[۵]

تماس با حیوانات[ویرایش]

گزارش‌هایی از سرایت انواع خاصی از باکتری MRSA مانند کلون CC398 که در حیوانات اهلی مانند خوک، گاو و گوسفند دیده می‌شود، به انسان وجود دارد. این عفونت‌ها در انسان نادر است و در اکثر موارد بدون علائم بالینی است.

ورزشکاران[ویرایش]

گزارش‌های سالهای اخیر افزایش قابل توجه‌ای از سرایت این باکتری در سالن‌های ورزشی و بدن سازی به افراد سالم را منتشر کرده‌است. مطالعه مرکز بهداشت ایالتی تگزاس نشان داده‌است که ابتلا به عفونت‌های این باکتری در فوتبالیست‌ها ۱۶ برابر افراد عادی است.[۶]

کودکان[ویرایش]

کودکان و بخصوص نوزادان در بخش‌های نوزادان در خطر بیشتری برای ابتلا قرار دارند.

تشخیص[ویرایش]

راه اصلی تشخیص بر پایه بررسی‌های میکروب‌شناسی در آزمایشگاه است. با روش‌های جدید می‌توان سریعتر از گذشته به تشخیص رسید. برای اثبات وجود عفونت MRSA لازم است از ترشحات محل عفونت یا از خون بیمار، ادرار و یا خلط سینه نمونه‌برداری و در محیط مخصوصی کشت داده شود.

عدم رشد MRSA در حضور نوار وانکومایسین

نکته مهم اینست که چون جواب آزمایش کشت، ممکن است تا چند روز طول بکشد، لازم است پزشک معالج در موارد مشکوک هرچه زودتر درمان انتخابی خود را شروع نماید و بعد از وصول جواب کشت، درمان را ادامه دهد.

روش‌های متداول آزمایشگاهی عبارتندtest[۷] از Real-time PCR و Quantitative PCR و Latex Aglutination

ژنتیک[ویرایش]

انواع مختلف باکتری‌ها از آنزیمی بنام ترانس پپتیداز*[۶] برای ساختن و تقویت دیواره سلولی خود استفاده می‌کنند. آنتی بیوتیک‌های بتالاکتام (مثلاً گروه پنی‌سیلین)، این آنزیم را تخریب و غیرفعال می‌کنند. باکتری‌های (MRSA) دارای ژنی بنام mecA هستند که از غیر فعال کردن آن آنزیم توسط آنتی بیوتیک جلوگیری می‌نماید.

نژاد و گونه‌ها[ویرایش]

نژادهای عمده استافیلوکوک طلائی در انگلیس، عبارتند از EMRSA15 و EMRSA16 که تمام نمای ژنوم آن شناخته شده‌است. نوع اخیر همانند نژادی است که در ایالات متحده بنام ST36:USA200 شناخته می‌شود.[۸]

پیشگیری[ویرایش]

غربالگری[ویرایش]

غربالگری*[۷] برای بیماران بستری در ابتدای ورود و پذیرش از طریق برداشت نمونه از ترشحات مخاط بینی صورت می‌گیرد. هرچند غربالگری عمومی در سطح جامعه پیشنهاد نمی‌گردد مثلاً در انگلستان، برای هر بیماری که برای عمل جراحی عمده در بخش بستری می‌شود، این کار انجام می‌گردد. در یک پژوهش تحقیقاتی که در ایالات متحده آمریکا بر روی ۱۳۰۰ کودک انجام شده نشان داده شده‌است که بیش از ۲ درصد آنها حامل باکتری در مخاط بینی خود هستند.[۹]

ضدعفونی[ویرایش]

ضدعفونی دست‌ها

باتوجه به اینکه باکتری در بیمارستان‌ها در سطوح مختلف مثل میز، صندلی، پرده‌ها و لباس کارکنان می‌تواند وجود داشته باشد، ضدعفونی سطوح از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. از الکل، آب اکسیژنه، مواد سفید کننده (ترکیبات دارای کلر) و موادی مثل کلرهگزیدین و بنزالکونیوم‌کلراید هم برای سطوح و هم برای شستن دست‌ها استفاده می‌شود. ضدعفونی اتاق پس از مرخصی بیماران، یکی از موارد مهم کنترل عفونت در بیمارستان‌هاست که بایستی به دقت رعایت و انجام شود.

نکات مهم دیگر در موضوع ضدعفونی عبارتند از:

  • استفاده از لباس‌های یکبار مصرف برای بیمار و کارکنان.
  • انهدام صحیح وسایل و لباس‌های مصرف شده.
  • جداسازی*[۸] بیماران مبتلا.

درمان[ویرایش]

نوع اکتسابی از جامعه (CA-MRSA) و نوع بیمارستانی آن (HA-MRSA)، هردو به آنتی بیوتیک‌های متداول مقاوم هستند. نوع غیر بیمارستانی (نوع اکتسابی از جامعه)، به بعضی از آنتی بیوتیک‌ها مانند داروهای سولفامیدی (مثل کوتریموکسازول) و تتراسیکلین‌ها (مثل داکسی سیکلین و کلیندامایسین) حساس است اما داروی انتخابی برای درمان MRSA وانکومایسین است. آنتی بیوتیک‌های گلیکوپپتیدی*[۹] مثل وانکومایسین و تیکوپلانین بصورت تزریق وریدی، در این بیماران استفاده می‌گردد. از پماد موپیروسین می‌توان در درمان‌های پوستی و زرد زخم ناشی استافیلوکک اورئوس استفاده کرد. مطالعات نشان داده‌است که آلیسین (ماده موثر در سیر) اثر مهار کنندگی روی این باکتری دارد.[۱۰]

درمان روزآمد[ویرایش]

با توجه به اینکه گروه سنی بیماران، شرایط سنی و شدت و ضعف ابتلا در آن‌ها متفاوت است راهنمایی‌های درمانی*[۱۰] ویژه‌ای از طرف متخصصین، تهیه و ارائه شده‌است که در درمان از آن‌ها استفاده می‌شود. با وجود اینکه گزارش‌هایی از مقاومت باکتری به وانکومایسین نیز وجود دارد اما در حال حاضر از داروهای وانکومایسین تزریقی و لاینزولید استفاده می‌شود.[۱۱]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  • ^  Immune Deficiency
  • ^ Virulence
  • ^ Sepsis
  • ^ Necrotizing Pneumonia
  • ^ Bacterial Endocarditis
  • ^ DD-Transpeptidases
  • ^ Screening
  • ^ Isolation
  • ^ Glycopeptide antibiotics
  • ^ Guidelines

پانویس[ویرایش]

  1. McCaughey B. "Unnecessary Deaths: The Human and Financial Costs of Hospital Infections" (PDF) (2nd. ed.). Archived from the original on July 11, 2007. Retrieved 2007-08-05. 
  2. Raygada JL and Levine DP (March 30, 2009). "Managing CA-MRSA Infections: Current and Emerging Options". Infections in Medicine 26 (2).
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ Tacconelli, E.; De Angelis, G.; Cataldo, MA.; Pozzi, E.; Cauda, R. (Jan 2008). "Does antibiotic exposure increase the risk of methicillin-resistant Staphylococcus aureus (MRSA) isolation? A systematic review and meta-analysis.". J Antimicrob Chemother 61 (1): 26–38. doi:10.1093/jac/dkm416. PMID 17986491. 
  4. Muto, CA.; Jernigan, JA.; Ostrowsky, BE.; Richet, HM.; Jarvis, WR.; Boyce, JM.; Farr, BM. (May 2003). "SHEA guideline for preventing nosocomial transmission of multidrug-resistant strains of Staphylococcus aureus and enterococcus". Infect Control Hosp Epidemiol 24 (5): 362–86. doi:10.1086/502213. PMID 12785411. 
  5. Staph (MRSA) Infection Eradicated For 14 Months
  6. Epstein, Victor (21 December 2007). "Texas Football Succumbs to Virulent Staph Infection From Turf". Bloomberg. Retrieved 10 June 2010. 
  7. Francois P and Schrenzel J (2008). "Rapid Diagnosis and Typing of Staphylococcus aureus". Staphylococcus: Molecular Genetics. Caister Academic Press. ISBN 9781904455295. 
  8. Johnson AP, Aucken HM, Cavendish S, et al. (2001). "Dominance of EMRSA-15 and -16 among MRSA causing nosocomial bacteraemia in the UK: analysis of isolates from the European Antimicrobial Resistance Surveillance System (EARSS)". J Antimicrob Chemother 48 (1): 143–4. doi:10.1093/jac/48.1.143. PMID 11418528. 
  9. Fritz SA, Garbutt J, Elward A, et al. (2008). "Prevalence of and risk factors for community-acquired methicillin-resistant and methicillin-sensitive Staphylococcus aureus colonization in children seen in a practice-based research network". Pediatrics 121 (6): 1090–8. doi:10.1542/peds.2007-2104. PMID 18519477. 
  10. Cutler R.R.; Wilson, P (2004). "Antibacterial activity of a new, stable, aqueous extract of allicin against methicillin-resistant Staphylococcus aureus". British journal of biomedical science 61 (2): 71–4. PMID 15250668. 
  11. «Clinical Practice Guidelines by the Infectious Diseases Society of America for the Treatment of Methicillin-Resistant StaphylococcusAureus Infections in Adults and Children». IDSA. بازبینی‌شده در ۱۱- ۰۲ - ۲۰۱۲. 

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Methicillin-resistant Staphylococcus aureus»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۱- ۰۲ - ۲۰۱۲).

Diseases Society of America for the Treatment of Methicillin-Resistant Staphylococcus Aureus Infections in Adults and Children”]. UCLA ebm guidelines, 4 jan 2011. Retrieved 6 oct 2012.