اینگمار برگمان
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از ارنست اینگمار برگمن)
| اینگمار برگمان | |
|---|---|
 ارنست اینگمار برگمان در ۱۹۵۷ |
|
| نام اصلی | ارنست اینگمار برگمان |
| زمینه فعالیت | کارگردان |
| تولد | ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۸ ۲۲ تیر ۱۲۹۷ اوپسالا  سوئد |
| مرگ | ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷ ۸ مرداد ۱۳۸۶ فارو  دانمارک |
| سالهای فعالیت | ۱۹۴۴-۲۰۰۵ |
| همسر(ها) | الس فیشر الن لوندشتروم گون گروت کابی لارتی اینگرید فون روزن |
| صفحه در وبگاه IMDb | |
اینگمار برگمان با نام کامل ارنست اینگمار برگمان (به سوئدی: Ernst Ingmar Bergman) (۱۴ ژوئیه ۱۹۱۸- ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷) کارگردان و نویسنده و تهیه کنندهٔ معاصر سوئدی بود.
وی از برجستهترین فیلمسازان سوئد است.پدرش یک کشیش لوتری بود. او نخستین فیلمش را در سال ۱۹۴۵ به نام بحران(فیلم) ساخت. وی پس از فیلم خانه بازی که آن را در سال ۱۹۴۹ میلادی ساخت، به آفرینش شاهکارهای سینمایی همت گماشت. نخستین فیلم سینمایی تحسین برانگیز او به زبان انگلیسی فریادها و نجواها نام دارد.
از دیگر فیلمهای مشهور وی میتوان به پرسونا و مهر هفتم اشاره کرد.
آخرین فیلم سینمایی به کارگردانی برگمان ساراباند (۲۰۰۳) نام دارد که فیلمی تلویزیونیست. [۱]
محتویات |
[ویرایش] جایزههای سینمایی برگمان
- برندهٔ خرس طلایی جشنوارهٔ برلین برای فیلم «توت فرنگیهای وحشی»
- برندهٔ جایزهٔ ویژهٔ هیات داوران جشنوارهٔ کن برای فیلم «مهر هفتم»
- برندهٔ جایزهٔ ویژهٔ هیات داوران جشنوارهٔ ونیز برای فیلم «چهره»
- چهار بار نامزد دریافت نخل طلایی جشنوارهٔ کن
- پنج بار نامزد اسکار بهترین فیلمنامه
- سه بار نامزد اسکار بهترین کارگردانی [۱]
- نامزد اسکار بهترین فیلم سینمایی خارجی سال برای فیلم فریادها و نجواها
- نامزد اسکار بهترین فیلم سینمایی خارجی سال برای فیلم «فانی و الکساندر» , «چشمه باکره» (۱۹۵۹)
- نامزد اسکار بهترین فیلم سینمایی خارجی سال برای فیلم «همچون در یک آینه» (۱۹۶۰)
- نامزد اسکار بهترین کارگردانی برای چهره به چهره (۱۹۷۵)
- جایزه ایروینگ تالبرگ از سوی آکادمی اسکار در سال ۱۹۷۰ میلادی.
[ویرایش] فیلمها ی معروف
- بر عشق ما می بارد (۱۹۴۶)
- سرزمین آرزو (۱۹۴۷)
- زندان (۱۹۴۹)
- رازهای زنان (۱۹۵۳)
- تابستان با مونیکا (۱۹۵۳)
- خاک اره و پولک (۱۹۵۳) -(افول یک دلقک هم خوانده شده)
- شب عریان (۱۹۵۴)
- درسی در عشق (۱۹۵۴)
- لبخندهای یک شب تابستانی (۱۹۵۵)
- مهر هفتم (۱۹۵۷)
- توت فرنگیهای وحشی (۱۹۵۷)
- چهره (۱۹۵۸)
- چشمه باکره (۱۹۶۰)
- چشم شیطان (۱۹۶۰)
- همچون در یک آینه (۱۹۶۱)
- نور زمستانی (۱۹۶۲)
- سکوت (۱۹۶۳)
- شرم (۱۹۶۸)
- پرسونا (۱۹۶۶)
- تماس (۱۹۷۱)
- فریادها و نجواها (۱۹۷۳)
- صحنه یک ازدواج (۱۹۷۴)
- فلوت جادویی (۱۹۷۵)
- چهره به چهره(۱۹۷۶)
- تخم مار(۱۹۷۷)
- سونات پاییزی (۱۹۷۸)
- فانی و الکساندر (۱۹۸۰)
- پس از تمرین (۱۹۸۰)
- ساراباند (۲۰۰۳)[۲]
[ویرایش] پیوند به بیرون
|
|||||||||||||||||||||||
[ویرایش] پانویس
