ارتفاع (ستاره)
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 |
در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشدهاست. شما میتوانید با افزودن منابع بر طبق اصول اثباتپذیری و شیوهنامهٔ ارجاع به منابع، به ویکیپدیا کمک کنید. مطالب بیمنبع احتمالاً در آینده حذف خواهند شد. |
- برای دیگر کاربردهای واژه «ارتفاع» به صفحه ارتفاع (ابهامزدایی) بروید.
ارتفاع، در ستارهشناسی، به زاویه بین صفحه افق و ستاره یا جسم آسمانی مورد نظر گفته میشود. با این تعریف ارتفاع نقطهای در افق صفر است. همچنین ارتفاع سمتالراس ۹۰ درجه است.
در گذشته اندازهگیری ارتفاع ستارگان را «گرفتن ارتفاع» مینامیدند. در ادب فارسی این اصطلاح بکار رفتهاست. مثلا در حافظ: از آفتاب قدح ارتفاع عیش بگیر
