ارتباط غیراتصال گرا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ارتباط غیراتصال گرا ارتباط غیر اتصال گرا یک روش انتقال داده است که در شبکه‌های سوئیچینگ بسته استفاده می شودوبه وسیلهٔ آن هر واحد داده به طور منحصربه‌فرد آدرس دهی شده و براساس اطلاعات هر واحد مسیر یابی می‌شود.

ارتباط غیر اتصال گرا اغلب به عنوان ارتباط حالت clنامیده می‌شود.

در ارتباط غیر اتصال گرا بین دو نقطهٔ پایانی شبکه، یک پیام می‌تواند بدون آرایش قبلی از یک نقطهٔ پایانی به نقطهٔ دیگر فرستاده شود. وسیلهٔ موجود در انتهای ارتباط، بدون حصول اطمینان از اینکه گیرنده در دسترس و آمادهٔ دریافت داده‌ها می‌باشد؛ داده‌ها را به دیگری منتقل می‌کند. تعدادی از پروتکل‌ها با درخواست ارسال مجدد امکان اصلاح خطا را می‌دهند. پروتکل اینترنت(IP)وپروتکل دادهٔ کاربر(UDP) پروتکل‌های غیر اتصال گرا می‌باشند.

بستهٔ ارسالی در حالت غیر اتصال گرا اغلب یک دیتاگرم(datagram) نامیده می‌شود.

پروتکل‌های غیر اتصال گرا اغلب به عنوان پروتکل‌های بدون وضعیت(stateless)توصیف می‌شوند چون نقطه‌های پایانی به منظور یادآوری اینکه در حال مبادله پیام می‌باشند هیچ روش تعریف پروتکلی ندارند. در ارتباط اتصال گرا، اعضای ارتباط باید ابتدا یک کانال فیزیکی یا منطقی داده قبل از انتقال داده‌های کاربر ایجاد کنند.

مزیت ارتباط‌های غیراتصال گرا در مقابل ارتباط‌های اتصال گرا، سربار کم تر آنها می‌باشد همچنین امکان عملیات چند پخشی یاmulticast که در آن داده‌های یکسانی به چندین مقصد در شبکه فرستاده می‌شوند را فراهم می‌کند. در مقابل، ارتباطی است که به صورت تک پخشی(unicast)، نقطه به نقطه، عمل می‌کند. درانتقال‌های غیراتصال گرا، ارئه دهندهٔ خدمات معمولاً نمی‌تواند تضمین کند که هیچ گونه خطا و بسته‌های گم شده، تکراری و خارج ازترتیب وجود نخواهد داشت. بااین حال، تاثیرخطاها باپیاده سازی تصحیح خطا در پروتکل لایهٔ کاربرد کم می‌شود.

در حالت غیر اتصال گرا وقتی که چندین واحد داده را بین دو عضو یکسان می‌فرستیم هیچ گونه بهینه سازی ممکن نیست. با برقراری یک ارتباط در آغاز تبادل داده، اجزاء (روترها وپل‌ها) در طول مسیر شبکه قادر خواهند بود اطلاعات مسیریابی را با اجتناب از محاسبات تکراری محاسبه کنند. اجزای شبکه همچنین می‌توانند ظرفیتی را برای انتقال واحدهای داده رزرو کنند به عنوان مثال: دانلود ویدیو تمایز بین انتقال اتصال گراوغیر اتصال گرا ممکن است در لایه‌های مختلف مدل مرجع OSIرخ دهد:

  • لایه انتقال: TCPیک پروتکل اتصال گرا می باشدوUDPپروتکل غیر اتصال گرا می‌باشد.
  • لایه شبکه
  • لایه پیوند داده: IEEE 802.2 پروتکلی که می‌تواند هر دونوع خدمت را فراهم کند. . در واقع، برخی از پروتکل‌های شبکه (مانند کنترل راه SNA در مراحل اولیه آن) نیاز به یک لایهٔ پیوند اتصال گرا دارند بقیه (مانندIP)خیر.(پس از پیدایش APPN، SNAمی تواندبرروی خدمات لایه پیوند غیر اتصال گرا به خوبی عمل کند.)

پروتکل‌های غیر اتصال گرای قابل توجه[ویرایش]

Internet Work Packet Exchange

TIPC

NetBEUI

منابع[ویرایش]

Information Processing Systems - Open Systems Interconnection, "Transport Service Definition - Addendum 1: Connectionless-mode Transmission", International Organization for Standardization, International Standard 8072/AD 1, December 1986.