ادموند گتیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اِدموند گِتیه (Edmund Gettier) (زادهٔ ۱۹۲۷ در مریلند) از فیلسوفان آمریکایی سدهٔ بیستم است.

گتیه فیلسوفی است که با به میان آوردن مسئله گتیه در فلسفه قرن بیستم تحولی غیر منتظره ایجاد کرد. از زمان افلاطون تا قرن بیستم، فیلسوفان دو شرط را برای داشتن شناخت از یک گزاره لازم می‌دانستند:

۱. مسئله‌ی "صدق" به این معنی که گزاره صحیح باشد.

۲. مسئله‌ی "موجه بودن" اعتقاد و باور فرد به صحت آن گزاره، به این معنی که شرایط ایجاد باور در فرد و تصدیق آن معتبر باشد یا اینکه فرد دربارهٔ درستی گزاره مدرک داشته باشد.

افلاطون قرنها پیش این دو شرط را به عنوان شروط لازم و کافی برای شناخت مطرح کرد و سالیان متمادی فلاسفه این شروط را برای شناخت، لازم و کافی می‌دانستند تا این که گتیه با مطرح کردن موارد نقضی کفایت این دو شرط را برای شناخت، زیر سوال برد.

منابع[ویرایش]