اخوان‌المسلمین سوریه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اخوان المسلمین سوریه
الإخوان المسلمون فی سوریا
رهبر محمد رياض الشقفة[۱]
بنیانگذار ۱۹۴۰
محمد فاروق طيفور[۱] Deputy
مرام سنی اسلام‌گرایی
Islamic democracy
Economic liberalism
موضع سیاسی راست (گرایش سیاسی)
جهانی و بین‌المللی اخوان‌المسلمین
کشور  سوریه
وبگاه
http://www.ikhwansyria.com
سیاست در سوریه
حزب‌های سیاسی
انتخابات

اخوان المسلمین سوریه شاخه‌ای از جنبش اسلام‌گرای سنی اخوان المسلمین به شمار می‌رود. اخوان سوریه بسیار به اخوان المسلمین مصر وابسته است.

پیشینه[ویرایش]

در سال ۱۹۳۵، در شهر حلب، اخوان المسلمین سوریه به پیروی از اخوان مصر به وسیله مصطفی السیاعی تشکیل شد. هدف از تشکیل این گروه مبارزه با اشغال سوریه توسط فرانسه، بهبود اوضاع اقتصادی سوریه و احیای اسلام در جهان عرب بود.[۲]

شباب محمد[ویرایش]

در سال ۱۹۳۷ گروهی از جوانان سوری، متشکل از دانشجویان و طلاب دینی مسولیت اخوان سوریه را به عهده گرفتند. آنان به دلیل خشونت موجود در رژیم اشغالگر فرانسه با نام‌هایی مختلف و متفاوت از اخوان المسلمین، انجمن‌هایی در حلب، دیرالزور، لازقیه، بیروت و ... تاسیس کردند. این جوانان خود را با نام شباب محمد (جوانان محمد) می‌خواندند. ۲ سازمان شبهه نظامی سرایا و فتوه توسط این گروه تشکیل شد.[۳]

در سال ۱۹۴۴، در کنفرانسی قرار بر این شد که دفتر مرکزی حزب در حلب منحل و کمیته مرکزی عالی به ریاست مصطفی السیاعی در دمشق آغاز به کار کند. در این کنفرانس تصمیم گرفته شد که تمام انجمن‌هایی که در خط اخوان هستند با نام و آیین نامه واحد متحد شوند. بداین منظور خانه چاپ و نشر عرب را در حلب تشکیل داده، روزنامه المنار را منتشر کرده و نیز یک کارخانه نساجی را دایر کردند.[۴]

کنفرانس یبرد[ویرایش]

پس از اتحاد انجمن‌های اخوان در سوریه و لبنان، کنفرانس یبرید در سال ۱۹۴۶ برنامه‌های اخوان را اینگونه برشمرد:[۵]

۱-

۲-

۳-

۴-

جنگ فلسطین[ویرایش]

اخوان سوریه به شدت از فرقه‌ای جلوه کردن ابا داشت. به حدی که می‌گفتند می‌توانند مبلغان مسیحی را نیز در میان خود بپذیرند. اخوان سوریه در طی جنگ فلسطین گردانی را به فرماندهی مصطفی السیاعی تاسیس کرد.[۶]

انحلال[ویرایش]

در سال ۱۹۵۲، متعاقب شکست اعراب از اسرائیل &سرهنگ ادیب شیشکلی فرمان سرکوب و انحلال اخوان را صادر کرد. اخوان قبل از این فرمان به دنبال گسترش و توسعه خود در سوریه بود.[۷]

وحدت مصر و سوریه[ویرایش]

در میان سال‌های ۵۸-۶۱ که مصر با سوریه متحد شده بود، هم به دلیل حمایت طبقه متوسط شهری اهل سنت طرفدار ناصر بود و هم به دلیل تماسل خود السیاعی برای کمک به ناصر، اخوان سوریه فعال نبود. درست پس از جدایی مصر ز سوریه، اخوان توانست ۱۰ کرسی از پارلمان را بدست آورد. ولی این موفقیت دیری نپایید. اخوان در مارس ۱۹۶۳، پس از قدرت یافتن حزب بعث سرکوب و رهبر جدید آن عصام عطار تبعید شد.

دوران حکومت حزب بعث[ویرایش]

اخوان در دوران زمامداری حزب بعث در سوریه به دلیل تفکرات سکولار آن و پیاده شدن سکولاریز در پایه‌ّای حکومت، همواره با آن مقابله و درگیری داشت.[۸]

شورش سال ۱۹۷۳ توسط اخوان به دلیل تدوین قانون اساسی سکولار جدید سوریه برپا شد. به دنبال آن حافظ اسد شرط مسلمان بودن رئیس جمهور را به قانون اساسی اضافه کرد؛ به حج رفت و در نماز جمعه دمشق شرکت کرد.[۹]

اواسط دهه ۷۰، که عدنان سعدالدین رهبری اخوان را به عهده گرفت، همراه با چندین مرحله جهاد علیه رژیم بعث بود. دخالت رژیم بعث در جنگ داخلی لبنان، فساد حکومتی، تورم و گرفتن پست‌های حکومتی توسط علوی‌ها و مخصوصا خاندان اسد، از عوامل جهاد علیه رژیم بعث بود.[۱۰]

در مرحله نخست که در سال ۱۹۷۶ آغاز شد، رهبران علوی، ماموران امنیتی و حزبی هدف قرار گرفتند. مرحله بعد در ژوئن سال ۱۹۷۹ با قتل ۳۹ دانشجوی علوی دانشکده افسری و حمله به مراکز حزب بعث و پلیس و ساختمان‌های دولتی آغاز شد.[۱۱] در شدیدترین بخش، در مارس ۱۹۸۰، به دنبال ۱۷امین سالگرد کودتای حزب بعث، اخوان تظاهرات وسیعی در شهرهای مختلف سوریه برپا کرد. متعاقب آن سو قصدی به حافظ اسد توسط اخوان صورت گرفت که ناکام ماند. این اتفاق اعدام و دستگیری بسیاری از اعضای اخوان را به دنبال داشت.[۱۲] در حقیقت از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۰،سوریه درگیر جنگ داخلی بین اخوان و رژیم بعث سوریه بود.[۱۳] نقطه اوج این درگیری در شهر حما اتفاق افتاد، پس قیام اخوان در شهر حما موجب حمله همه‌جانبه رژیم بعث از زمین و هوا به این شهر شد. در این واقعه که به کشتار حما معروف است.در نتیجه این حمله رژیم بعث به حما نزدیک به ۳۰ هزار غیر نظامی کشته شدند.[۱۴][۱۵] درگیری بین اخوان و اسد تا زمان مرگ او ادامه داشت.[۱۶]

دوران بشار اسد[ویرایش]

در دوران بشار اسد، هرچند رهبر اخوان در تبعید بود ولی بسیاری از اعضای اخوان سوریه از زندان آزاد شدند. رهبران اخوان در سال ۲۰۰۶ تمایل خود به سرنگونی مسالمت‌آمیز رژیم موجود و سرکار آمدن یک حکومت مدنی دموکراتیک را عنوان کردند.[۱۷]

شاخه نظامی[ویرایش]

تیپ توحید، شاخه نظامی اخوان سوریه در جنگ داخلی سوریه است.[۱۸]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ "The Muslim Brotherhood in Syria". Carnegie Middle East Center. Retrieved 2012-07-29. 
  2. یزدانی، «بازتاب انقلاب اسلامی برجنبش اخوان المسلمین سوریه»، فصلنامه مطالعات انقلاب اسلامی، ۲۵۸.
  3. یزدانی، «بازتاب انقلاب اسلامی برجنبش اخوان المسلمین سوریه»، فصلنامه مطالعات انقلاب اسلامی، ۲۵۸.
  4. یزدانی، «بازتاب انقلاب اسلامی برجنبش اخوان المسلمین سوریه»، فصلنامه مطالعات انقلاب اسلامی، ۲۵۹.
  5. یزدانی، «بازتاب انقلاب اسلامی برجنبش اخوان المسلمین سوریه»، فصلنامه مطالعات انقلاب اسلامی، ۲۵۹.
  6. یزدانی، «بازتاب انقلاب اسلامی برجنبش اخوان المسلمین سوریه»، فصلنامه مطالعات انقلاب اسلامی، ۲۶۰.
  7. یزدانی، «بازتاب انقلاب اسلامی برجنبش اخوان المسلمین سوریه»، فصلنامه مطالعات انقلاب اسلامی، ۲۶۰.
  8. یزدانی، «بازتاب انقلاب اسلامی برجنبش اخوان المسلمین سوریه»، فصلنامه مطالعات انقلاب اسلامی، ۲۶۰.
  9. یزدانی، «بازتاب انقلاب اسلامی برجنبش اخوان المسلمین سوریه»، فصلنامه مطالعات انقلاب اسلامی، ۲۶۰.
  10. یزدانی، «بازتاب انقلاب اسلامی برجنبش اخوان المسلمین سوریه»، فصلنامه مطالعات انقلاب اسلامی، ۲۶۱.
  11. یزدانی، «بازتاب انقلاب اسلامی برجنبش اخوان المسلمین سوریه»، فصلنامه مطالعات انقلاب اسلامی، ۲۶۱.
  12. یزدانی، «بازتاب انقلاب اسلامی برجنبش اخوان المسلمین سوریه»، فصلنامه مطالعات انقلاب اسلامی، ۲۶۱.
  13. «منحنی تحولات اصلاحی در سوریه و تحلیل نقش اپوزیسیون در این کشور». مرکز بین‌المللی مطالعات صلح، مرداد ۱۴, ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۳۰ مارس ۲۰۱۴. 
  14. «نمایه سياسی سوریه». bbc، 29 دی 1392. بازبینی‌شده در ۳۰ مارس ۲۰۱۴. 
  15. «سیر تحولات سیاسی معاصر در سوریه». دویچه وله فارسی، 13.04.2012. بازبینی‌شده در ۳۰ مارس ۲۰۱۴. 
  16. یزدانی، «بازتاب انقلاب اسلامی برجنبش اخوان المسلمین سوریه»، فصلنامه مطالعات انقلاب اسلامی، ۲۶۱.
  17. یزدانی، «بازتاب انقلاب اسلامی برجنبش اخوان المسلمین سوریه»، فصلنامه مطالعات انقلاب اسلامی، ۲۶۱.
  18. «اخوان‌المسلمین سوریه در گرسنگی به سر می‌برند». کنگره بین‌المللی خطر جریانهای تکفیری، 19/10/1392. بازبینی‌شده در ۰۸ مارس ۲۰۱۴.