اختلال‌های تحولی فراگیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اختلال‌های تحولی فراگیر
آی‌سی‌دی-۱۰ F84
آی‌سی‌دی-۹ 299
دادگان بیماری‌ها 33524
ای‌مدیسین ped/1780
سمپ D002659

در روان‌شناسی اختلال‌های تحولی فراگیر طبقه‌ای از اختلال‌ها است که با نقصان شدید و فراگیر تعاملات اجتماعی یا وجود رفتارهای قالبی مشخص می‌شود.

اختلال در مهارت‌های ارتباطی و وجود رفتار، علایق و فعالیت‌های کلیشه‌ای، از عمده ترین نشانه‌های این اختلال‌ها به شمار می‌آید. اختلال در کارکرد فرد با توجه به سن عقلی و سطح رفتار تفاوت دارد. اختلال‌های درخودماندگی، رت، فروپاشنده کودکی (از هم پاشیدگی کودکی)، و آسپرگر از مهم‌ترین اختلال‌های تحولی فراگیر به شمار می‌آیند. این اختلال‌ها به طور معمول در سال‌های اولیه زندگی مشخص می‌شوند و با درجاتی از عقب‌ماندگی همراهند. بیماری‌های جسمانی مانند نابهنجاری‌های کروموزومی، عفونت‌های مادرزادی و نابهنجاری‌های ساختاری دستگاه اعصاب مرکزی نیز با اختلال‌های فراگیر رشد مشاهده می‌شوند.

منابع[ویرایش]