احمد سهراب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

میرزا احمد سهراب، (۱۲۷۲-۱۳۳۷) نویسنده بهایی ایرانی-آمریکایی و بنیانگذار جامعه تاریخ جدید و کاروان شرق و غرب در نیویورک بود که در سال ۱۹۳۹ توسط شوقی افندی از آیین بهایی طرد شد.

زندگینامه[ویرایش]

طفولیت[ویرایش]

او سال ۱۲۷۲ در شهرستان سده یا خمینی‌شهر واقع در استان اصفهان به دنیا آمد. پدر او عبدالباقی حاکم اصفهان بود و خود را از نسل محمد پیامبر اسلام می‌دانست. در زمانی که چند ماهگی مادر خود را مه دختر نوجوانی بود از دست داد و توسط مادربزرگش در شهر اصفهان نگهداری شد. پدر و مادر او خود را از نسل امام حسین، نوه پیامبر اسلام می‌دانستند.

جامعه تاریخ جدید[ویرایش]

محل زندگی قبلی احمد سهراب در واشنگتن

\ او در سال ۱۲۹۰ موسسه به نام جامعه علمی فارسی-آمریکایی تاسیس کرد. در اواخر سال ۱۲۹۰ برای انجام کارهایش به اروپا از طریق اوقیانوس سفر کرد.[۱] او منشی و مترجم عبدالبهاء، رهبر دوم برخی بهائیان، بین سال‌های ۱۲۹۱ و ۱۲۹۸ بود. بعد از آن در هنگامی که ساکن لس‌آنجلس بود در تهیه فیلمنامه فیلمی در رابطه با مریم مجدلیه به بازیگری والسکا سارات دست داشت. او لازم دید که برای بحث در مورد مسائل تجاری در رابطه با فیلمنامه با خانم سارات به نیویورک برود.[۲] در نیویورک توسط خانم سارات با لویس چانلر و همسرش آشنا شد. آنها با کمک یکدیگر در سال ۱۳۰۸ جامعه تاریخ جدید را تاسیس کردند تا به صورت غیر مستقیم تعالیم بهائیت را نشر دهند. او در سال ۱۳۰۹ برای دریافت شهروندی آمریکا درخواستی را به دادگاه منطقه‌ای شهر نیویورک ارسال کرد. در آن درخواست بیان کرده بود که ۳۹ سال دارد و در خیابان ۵۰ شرقی پلاک ۲۸ سکونت دارد.

کاروان شرق و غرب[ویرایش]

جامعه تاریخ جدید در سال ۱۳۰۹ دست به تاسیس کاروان شرق و غرب زد و منزل قبلی چانلر در نیویورک را خانه کاروان خواندند. هدف این موسسه، آماده‌سازی جوانان و نوجوانان برای عضویت در جامعه تاریخ جدید بود. این گروه فصلنامه کاروان را نیز منشتر می‌کردند. در همین فصلنامه زندگینامه احمد سهراب برای اولین بار منتشر شد. زندگینامه او پس از مرگش نیز با کمی تغییرات انتشار یافت.

“کاروان شرق و غرب یک حرکت آموزشی با محوریت فعالیت‌های با مخاطب‌های بین‌المللی است. این موسسه دارای ۱۳۰۰ شعبه در ۳۷ کشور دنیا و حدود ۱۰۰ هزار عضو شامل کوکان، نوجوانان و بزرگ سالان در مجموع می‌باشد. در باب نشریات، مجلات کاروان (به انگلیسی: Caravan) و راهنمای دوستداران قلم (به انگلیسی: Pen Friends Guide) به ترتیب به صورت فصلی و ماهانه چاپ می‌شوند که موجب اطلاع رسانی به خیل عظیم مخاطبانش بود و در نتیجه به بیشرفت و تاثیرگزاری این حرکت کمک می‌کند. جامعه تاریخ جدید و کاروان یک حرکت برای نشر تعالیم بهائی بدون وابستگی به سازمان بهائی می باش."[۳]

سهراب تعدادی کتاب، جزوه و فیلمنامه پش از نوشتن کتابی به همراهی جولی چانلر همسر لوئیس چانلر در سال ۱۳۱۲ منتشر کرده بود. کتاب مشترک آنها یک بررسی اجمالی در مورد وقائع مرتبط با حرکت‌های بهائی بوده است و شامل توضیحاتی در مورد اتفاقت مربوط به باب، بهاء الله، طاهره و عبدالبهاء می‌باشد. کتاب دارای عکسهایی است که بعضی از آنها منحصر به فرد است.

طرد[ویرایش]

خانم چانلر سعی کرد تا مشکلات بین سهراب و هوراس هولی، یکی از افراد اصلی مدیریت بهائیان آمریکا، را حل و فصل کند.[۴] ولی سهراب با دخالت محفل روحانی بهائیت نیویورک در مسائل جامعه تاریخ جدید مخالفت کرد. به دلیل آنکه هولی در آن موقع عضو محفل ملی بهائیت آمریکا بود، این اختلاف به طرد سهراب و همچنین آقا و خانم چانلر از جامعه بهائی در سال ۱۳۱۸ شد. همسر و دختر سهراب به شوقی افندی معتقد ماندند و نام‌های خود را عوض کردند.[۵]

شکایت قضائی[ویرایش]

در سال ۱۳۲۰، آلن مک دانیل به همراه چند نفر دیگر از اعضا محفل ملی بهائیت آمریکا یک شکایت قضائی علیه سهراب با هدف متوقف کردن او از استفاده کردن از نام بهائی تنظیم کردند. محفل ملی گمان کرده بود که این استفاده از نام بهائیت باعث شده است که افراد گمان کنند که او نماینده رسمی بهائیت بوده و با آن مرتبط است.

این شکایت در دادگاه اعلای منطفه نیویورک تنظیم شد. قاضی سهراب را تبرئه کرد و بیان کرد که " شاکی حق انحصاری استفاده از نام یک اعتقاد را ندارد و متهم که خود را یکی از معتقدین به همان دین می‌داند به همان اندازه حق استفاده از نام آن دیم را دارد …" قاضی بیان کرد که درخواست برای دادگاه تجدید نظر موجود است[۶] و محفل ملی نیز این درخواست را تنظیم کرد.[۷] ولی دادگاه تجدید نظر نیز نظر دادگاه بدوی را تایید کرد.

همکاری با دیگرمخالفان شوقی افندی[ویرایش]

پس از طرد، سهراب با دیگر مخالفان شوقی افندی متحد شدند. یکی از نتایج این اتحاد یک شکایت قضائی توسط قمر بهائی، جلال نوبه، میرزا موسی و چندی دیگر در حدود سال ۱۳۲۹ و ۱۳۳۰ در رابطه با ایجاد شک در حقوق شوقی افندی برای انجام تغییرات عمرانی عمده در اطراف قبر بهاء الله بود. یکی از شاهدهای اصلی آنها، نیر افنان بود که کمی قبل از بررسی شکایت فوت کرد و شکایت بی نتیجه ماند. یکی از مهمترین اتقافات مربوط به این موضوع، همایشی در اواخر دهه ۱۹۵۰ (میلادی) بود که در فاماگوستا تشکیل شد. نمایندگان سه نسل اصلی افرادی که بهائیان حیفا آن را ناقضان عهد و میثاق می‌نامند شامل این افراد هستند: جلال ازل نماینده پیروان میرزا یحیی نوری، عصمت و دیگران نماینده میرزا محمدعلی، و احمد سهراب نماینده مخالفان هرگونه تشکیلات بهائی. یکی از اهداف این همایش ساختن آرامگاه بر روی قبر میرزا یحیی بود. برای این هدف مقداری پول جمع‌آوری شد ولی بعداً ناپدید شد و چیزی در این پروژه خرج صرف نشد.[۸] موژان مومن بیان می‌کند که:

"در تئوری، نسل دوم که بهاءالله را قبول کردند نباید هیچ مشکلی با نسل اول پیروان ازل، دشمن بهاءالله، داشته باشند. به صورت مشابه، نسل سوم که خود را پیروان راستین بهاءالله می‌انگاشتند، نباید هیچ مشکلی با نسل دوم که مخالفان تند عبدالبهاء بودند، داشته باشند و حتی باید نسل اول را به نسبت کمتر تایید کنند. ولی در واقعیت، یک ارتباط بسیار مستحکم بین این نسل‌ها تشکیل شد".[۹]

سال‌های آخر عمر[ویرایش]

کاروان کم‌کم ارتباطش را با بهائیت از دست داد، ولی سهراب، خانم چانلر و موسسه آنها به بیان ارتباطشان با بهائیت تا لحظه مرگشان ادامه دادند. کاروان برای مدتی به کارش به عنوان یک کلوپ دوستان نامه‌ای با ایده‌های اجتماعی ادامه داد. همچنین منابع متنوعی در رابطه با گالری هنری کاروان در همان آدرس موجود است. و همچنین منابعی در مورد نوشته‌های سهراب و خانم چانلر در هنر نمایشی موجود است. سهراب در ۳۱ فروردین ۱۳۳۷ درگذشت. درآگهی فوتش او اینگونه توصیف شده بود: " رهبر انقلاب تحرکات بهائی در آمریکا و یکی از مدیران کاروان شرق و غرب" جامعه تاریخ جدید الان از بین رفته است و بعد از سهراب دوامی نیافت. خانه کاروان نیز به سرنوشت مشابهی دچار شد.

علت طرد شدن[ویرایش]

بهاءالله شارع دین بهائی در کتاب اقدس از لزوم تشکیل بیت العدل چنین می‌نویسد:

چونکه هر روز را امری و هر حین را حکمی مقتضی، امور به وزراء بیت العدل راجع تا آنچه مصلحت وقت دانند معمول دارند

لیکن برخلاف این گفته پس از فوت عباس افندی که در حیفا اتفاق افتاد چند ماهی زمام امور بهائیان به دست ورقه علیا خواهر عباس افندی بود او در ضمن تلگراف و نامه‌هایی جامعه بهائی را متوجه کرد که زمامداری بهائیان پس از عبدالبهاء با شوقی افندی دختر زاده اش خواهد بود. پس از زمامداری شوقی افندی چند نفر از مبلغین معروف بهائی که خیال می‌کردند پس از عباس افندی در بیت العدل دارای سمتی خواهند بود از در مخالفت در آمدند و کتاب‌های متعددی بر رد بهائیان نوشتند (مانند کشف الحیل، فلسفه نیکو و ...) میرزا احمد سهراب - که از مبلغین بنام بهایی و مامور نشر امراله در آمریکا بود- به صورت دیگری عَلَم مخالفت برافراشت و الواح وصایا را که به نفع شوقی افندی بود مجعول شمرد و اینطور اظهار عقیده کرد که پس از فوت عباس افندی باید بیت العدل اعظم به نص کتاب اقدس تشکیل شود و کسی حق ندارد بر خلاف نص بهاءالله خود را پس از عبدالبهاء ولی امر بشمارد.[۱۰]

آثار[ویرایش]

در سال 2004 (میلادی) پروژه اچ‌بهائی نوشته های میرزا احمد سهراب را که بیش از هشت سال به عنوان منشی و مترجم در خاور میانه و در سفرهای اروپایی و آمریکایی عبدالبهاء در خدمت او بود، به شکل دیجیتالی درآورد. در چند کتاب سهراب مخصوصاً در "سکوت شکسته": تاریخ تلاش امروز برای آزادی ادیان (1942) و الواح وصایای عبدالبهاء : یک بررسی (1944)، سهراب مطرح می کند که طی دهه 1920 و 1930 (میلادی) آیین بهایی کاملاً در مسیراستحاله به یک تشکیلات سرکوبگر، برای بهره برداری از افراد افتاده بود وبا گذشت هر سال ازاعتدال و عمدتاً آزادیخواهی دموکراتیک بهاءالله و عبدالبهاء دورتر میشد. سهراب منبع پیدایش مشکلات وجدان و آزادی مذهب را در میل برخی از بهاییان آمریکایی قدیمی برای کنترل مطلق میدانست، که از کلیسای کاتولیک رومی و دیگر اشکال سازمان های دینی استبدادی تقلید شده، که برداشت شدیداً تعصب آمیز شوقی افندی رااز الواح وصایای عبدالبهاء هدایت و تشویق می کند.

  • The Song of the Caravan. Another ed. also 1930, New York, The Grayzel Press ed., xii, 410. New York: George Dobsevage for the New History Foundation, 1930.
  • Heart Phantasies, (sometime before 1929), date uncertain.
  • The New Humanity, appeared daily for some time in a Santiago newspaper, (sometime before 1929), date uncertain.
  • `Abdu'l-Bahá in Egypt. New York: J. H. Sears & Co for the New history Foundation, 1929. Approved by the Publishing Committee of the National Spiritual Assembly of the Bahá'ís of the United States and Canada. Digitally republished, East Lansing, Mi.: H-Bahai, 2005.
  • `Abdu'l-Bahá in Egypt on Bahai Library
  • Living Pictures. In the Great Drama of the 19th Century. (with Julie Chanler) New York: The New History Foundation, 132 E 65th St, New York, 1933. Reprinted. H-Bahai: Lansing, Michigan, 2004.
  • I Heard Him Say. Words of `Abdu'l-Bahá as Recorded by his Secretary. New York: The New History Foundation, 1937. Digitally republished, East Lansing, Mi.: H-Bahai, 2004
  • The Bible of Mankind, (ed.) 743 pp., Universal Publishing Co., 132 E 65th St, N.Y., 1939.
  • A Persian Rosary of Nineteen Pearls. 2nd. ed. New York, Caravan of East & West, n.d. [194-?] 3rd. ed. New York, Caravan of East & West, n.d. [195-?] ed., [4]. New York: New History Society, n.d. [1939].
  • `Abdu'l-Bahá's Grandson: Story of a Twentieth Century Excommunication. New York: Universal Publishing Co for The New History Foundation, 1943. Reprinted. H-Bahai: Lansing, Michigan, 2004.
  • Brand, Max and Mirza Ahmad Sohrab [libretto Max Brand, and Julie Chanler; Music Max Brand]. The Gate: Scenic Oratorio for Soli, Chorus, and Orchestra in Two Parts (19 Scenes). 61. New York: Associated Music Publishers, 1944.
  • The Will and Testament of `Abdu'l-Bahá, An Analysis. New York: Universal Publishing Co, 1944. Reprinted. H-Bahai: Lansing, Michigan, 2004.
  • The Story of the Divine Plan. Taking Place during, and immediately following World War I. New York: The New History Foundation, 1947. Digitally republished, East Lansing, Mi.: H-Bahai, 2004.
  • Ioas, Leroy, Mrs Lewis Stuyvesant [Julie Chanler] Chanler, and Ahmad Sohrab. Three Letters. [11] leaves. New York: Caravan of East and West, 1954.
  • Living Schools of Religion. Vergilius Ferm, ed. Ames, Iowa: Littlefield, Adams & Co., 1956. Chapter 19, "The Bahá'í Cause," by Mirza Ahmad Sohrab (pages 309-14)
  • My Bahá'í Pilgrimage. Autobiography from Childhood to Middle Age. New York: New History Foundation, 1959. Reprinted. H-Bahai: Lansing, Michigan, 2004.

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. واشنیگتن پست، 13 نوامبر 1911 (میلادی)، ص 4
  2. نیویورک تایمز، 28 فوریه 1928 (میلادی)، ص 2
  3. Bahai Library "Ferm"
  4. Free Bahais "White"
  5. Bahai Studies "Shoghi"
  6. Bahai Library "Sohrab Vs NSA"
  7. H-Net "Sohrab BS247"
  8. Bahai Library "Exiles"
  9. Bahai Library "Momen"
  10. ترابیان فردوسی, محمد. حالات و مقالات استاد شهاب فردوسی. ایران: صحیفه خرد, 1383. 505. ISBN ‎5-5-95414-946. 

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Ahmad Sohrab»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۸ آوریل ۲۰۱۰).